tag:blogger.com,1999:blog-47816983021551003962012-02-16T17:50:21.113-05:00ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.comBlogger311100tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-48688787472272535932009-02-27T14:38:00.009-05:002009-03-02T03:33:58.502-05:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SahCAC6Ms6I/AAAAAAAAARc/hQuY2SkSPSA/s1600-h/1105616_old_roses.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SahCAC6Ms6I/AAAAAAAAARc/hQuY2SkSPSA/s320/1105616_old_roses.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307564729404535714" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">Photo Credit to <a href="http://www.sxc.hu/profile/d_marinho">Daniel Marinho</a><br /></div>(၆)<br /><br /><div style="text-align: justify;">တေန႔ ကင္တင္းမွာထုိင္ေနတုန္း နင့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေပးလုိက္တ့ဲ ပန္းခ်ီျပခန္းဖြင့္ပြဲဖိတ္စာေလး ငါ့လက္ထဲေရာက္ လာတယ္။ ဖိတ္စာေပၚက ငါ့နာမည္ေရးထားတဲ့ နင့္လက္ေရးလွလွကုိ ခဏေလးေငးမိရင္း နင့္ကုိအရမ္း သတိရသြားတယ္။ အထဲမွာ နင္ ႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာအပိုင္းစေလး နဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာေလးကုိ သေဘာက်လြန္းလုိ႔ ခုထိ အဲ့ဒီဖိတ္စာေလးကုိ သိမ္းထားေသးတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">" ခင္မင္ရေသာ မြန္း…<br /><br />တကယ္ဆုိတစင္းလာေရး<br />ရင္ခုန္သံေတြ စေတးလုိက္ရတာ<br />တမာ႐ြက္ေတြေတာင္ ပင္လယ္ျဖစ္။<br />(လင္းေႏြးအိမ္-ကႏာၱရဘူတာ႐ုံ)<br /><br />အိပ္မက္တစင္းအတြက္ရင္းလုိက္တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြနားေထာင္ဖုိ႔ အေရာက္လာေစခ်င္တယ္။<br /><br />ေကာင္းထက္"<br /></div><br /><br /><span id="fullpost">အိပ္မက္ေတြတစင္းမက နင္မက္ခဲ့စဥ္တုန္းက အနားမွာအားေပးေဖာ္ျဖစ္တဲ့ ငါက .. ဒီလုိစာေလး မရခဲ့လည္း နင့္ ေအာင္ျမင္မႈေတြကုိ ဂုဏ္ျပဳဖုိ႔အတြက္ အေရာက္လာခဲ့မွာပါသူငယ္ခ်င္းရယ္။<br /><br />ႏွစ္ထပ္တုိက္ေလးရဲ့ေအာက္ထပ္မွာဖြင့္ထားတဲ့ ျပခန္းေလးရဲ့ အေရာင္အျပင္အဆင္ေတြကုိၾကည့္တာနဲ႔ နင္ပဲ စိတ္ႀကိဳက္မြန္းမံထားတယ္ဆုိတာ ငါသိတယ္။ နံရံမွာလည္း နင့္ရင္ခုန္သံ ပန္းခ်ီကားေတြပဲ အမ်ားဆုံး ခ်ိတ္ဆြဲ ထားတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ေကာင္မေလးက ေဘးမွာေႂကြ႐ုပ္ေလးတ႐ုပ္လုိလွလွေလးရပ္ရင္း လာသမွ် လူေတြကုိ ဧည့္ခံေနတယ္ဲ။ နားလည္မႈေတြေတာ္ေတာ္ေလးရေနၿပီပဲလုိ႔ အေတြးမဆုံးခင္မွာ ေကာင္မေလး အေဖက ဒီျပခန္းကုိ ေငြစုိက္ထုတ္ၿပီးဖြင့္ေပးခဲ့တယ္၊ နင့္ကုိလည္း အေပၚထပ္မွာ ပန္းခ်ီဆြဲဖုိ႔ စတူရီယုိပါေဆာက္ေပးထား တယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိ နင့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က လက္တုိ႔ေျပာသြားေလရဲ့။ နင္ ဒီေလာက္ထိေတာင္ စည္း႐ုံးေရးေကာင္းပါ့မလားလို႔ ငါကေတာ့ ဇေဝဇဝါေတြးေနမိတယ္။<br /><br />ငါ့ကုိေတြ႔ေတာ့ ျပာျပာသလဲအနားေရာက္လာတဲ့ နင္ က သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ အရင္ကလုိ ပိုသီပတ္သီ မဟုတ္ေတာ့ၿပီ ေနာက္ၿပီး လြယ္ေနၾက လြယ္အိတ္ႀကီးလည္း နံေဘးမွာ႐ွိမေနေတာ့။ ဒီလုိဆုိေတာ့ ငါ့ ရဲ့နင္က နင္မမည္ေတာ့တဲ့ တစိမ္းတေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဝမ္းနည္းမႈနဲ႔ ႏွေျမာမႈပါ ေပါင္းၿပီး ငါ့မ်က္ဝန္းေတြ ေဝသီလာတယ္္။<br /><br />ဟန္ေဆာင္ထိမ္းထားရတာ ပင္ပန္းလြန္းေတာ့ ျပန္ေတာ့မယ္လုိ႔ နင့္ကုိ သြားႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ ပန္းခ်ီကား ေတြ စုံေအာင္ၾကည့္ၿပီးရဲ့လားလုိ႔ ငါ ညာေတာ့မွာကုိ သိသိႀကီးနဲ႔ နင္ေမးေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အလုိက္တသိနဲ႔ ျပခန္းအေပါက္ဝ အထိ ဘာစကားမွမဆုိပဲလုိက္ပုိ႔ေပးခဲ့တယ္။ ေက်ာခိုင္းထြက္ခဲ့ေတာ့ ငါ့စိတ္ထဲမွာ ဆန္႔က်င္ ဘက္ အရပ္ဆီကုိ အၿပီးအပုိင္ထြက္ခြာခဲ့သူလုိခံစားမိတယ္။ ျပန္လွည့္ၾကည့္မိသူ ႐ႈံးစတမ္းဆုိရင္ ေတာင္ အ႐ႈံးကုိ ငါေက်ေက်နပ္နပ္ခံယူလုိက္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />(၇)<br /><br />ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ လုပ္ငန္းခြင္ထဲဝင္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ငါ ဟာ ေမ့ေပ်ာက္သြားတာ မဟုတ္ေပမဲ့ အရင္လုိေတာ့ အၿမဲ လြမ္းမေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲက သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြနဲ႔ ဘဝကုိ ျဖတ္သန္းေနလုိက္တာ သကၠရာဇ္အသစ္တခု နံရံေပၚလာခ်ိတ္ဆြဲသည္အထိပဲ။ တေန႔ေတာ့ ငါတုိ႔႐ုံးကလူေတြ ပုဂံကုိစုၿပီးဘုရားဖူး ထြက္ ၾကမယ္တဲ့။ ႐ုံးက အမႀကီး ကုိေခၚၿပီး ကားဌားဖုိ႔ကိစၥအတြက္ ၿမိ့ဳထဲကုိေရာက္ေတာ့ နင္ထုိင္တတ္တဲ့ လက္ဖက္ ရည္ဆုိင္ဘက္ကုိ ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />အေၾကာင္းမသိတဲ့ အမႀကီးကေတာ့ ကားဌားတဲ့ကုမၸဏီေဘးမွာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္႐ွိတာကုိ မေသာက္ပဲ ႏွစ္လမ္းေက်ာ္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ခန္းက်ဥ္းေလးကုိေခၚလာတဲ့ ငါ့ကုိ နည္းနည္းေတာ့မၾကည္ဘူး။ ငါက ကုိယ့္အႀကံနဲ႔ ကုိယ္ေလ…နင့္ကုိေတြ႔ရင္ ႐ုံးကိစၥနဲ႔လာတယ္ေပါ့။ သက္ေသက ဟုိအမႀကီးကုိ ထုိးျပလုိက္႐ုံပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေတြ႔ခ်င္တဲ့သူကုိ မေတြ႔ပဲ နင့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိပဲေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ သူေျပာျပလုိ႔ သိလုိက္ရတဲ့ နင့္ အေၾကာင္းေတြက နားေထာင္ေကာင္းတာတခုမွမပါဘူး။<br /><br />အႏုပညာကုိ စက္႐ုံထုတ္ပစၥည္းတခုလုိထုတ္လုပ္ေစခ်င္တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ့ အသုိင္းအဝိုင္းနဲ႔ နင္ သဟဇာတ မျဖစ္ဘူးတဲ့၊ ျပခန္းမွာ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ ေရာင္းရင္ေပးရတဲ့ ေကာ္မ႐ွင္က တျခားျပခန္းေတြထက္ပုိမ်ားေနတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေကာင္မေလးအေဖနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္တယ္ဆုိတာရယ္၊ နင့္မ်က္ႏွာနဲ႔ပန္းခ်ီကားလာတင္တဲ့ ပန္းခ်ီ ဆရာေတြအေပၚ ေယာကၡမေလာင္းႀကီးရဲ့ စီးပြားေရးဆန္လွတဲ့အေျပာေတြေၾကာင့္ နင္မ်က္ႏွာပ်က္ရတာ ေတြ။ ဘယ္သူ နဲ႔မွ သိပ္အဆက္အဆံ မ႐ွိေတာ့ပဲ အခုအရင္ အိမ္ေဟာင္းေလးမွာ ပဲျပန္ေနရင္း အရက္ေတြခ်ည္း ဖိေသာက္တယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကု စိတ္မသက္မသာ ၾကားခ့ဲရတယ္။<br /><br />႐ုံးနဲ႔ ခရီးထြက္ဖုိ႔ျပင္ဆင္ၿပီးျဖစ္ေနတာနဲ႔ နင့္ဆီကုိ ငါ မေရာက္ခဲ့ႏုိင္ဘူး။ ပုဂံမွာေနခဲ့ရတဲ့ ၁၀ ရက္အတြင္းမွာ စိတ္ကနင့္ဆီပဲေရာက္ေနတယ္။ ပုဂံကျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ငါတုိ႔ဌာနရဲ့ အလုပ္အ႐ႈပ္ဆုံး လကုန္ရက္ ျဖစ္ေနတာမုိ႔ နင့္ဆီကုိ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ျပန္ဘူး။ ဒီလုိ နင့္အတြက္အခ်ိန္မေပးႏုိင္ခဲ့ျခင္းဟာ ငါ့ဘဝမွာ ပထမဆုံး အႀကိမ္ျဖစ္ၿပီး ျပန္ေတြးမိတုိင္း အနားမွာမေနေပးခဲ့တဲ့ ငါ့ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႔ ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။<br /><br />နက္ျဖန္ နင့္ဆီသြားမယ္လုိ႔ စီစဥ္ထားတဲ့ညက အိပ္လုိ႔မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။ ေတြ႔စတုန္းက အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေတြးၿပီး တေယာက္ထဲ ၿပဳံးမိတယ္ ေနာက္ နင္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ပန္းခ်ီကားေလး႐ွိရာ နံရံဘက္ကုိလည္း အေမွာင္ ထဲမွာခဏခဏၾကည့္မိတယ္.။ ငါ့ရင္နဲ႔ ရင္းၿပီးေရးခဲ့ရတဲ့ လြမ္းခ်င္းကဗ်ာ႐ွည္တပုဒ္ကုိ နင့္ေ႐ွ႔မွာေျခစုံရပ္ ဟစ္ေႂကြးျပဖုိ႔ အေရာက္လာခဲ့မယ္…. ေစာင့္ေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေရ။<br /><br /><br />(၈)<br /><br />အဲ့ဒီေန႔ မနက္က မုိးေတြေစြေနတယ္။ ညထဲက ႐ြာထားတဲ့မုိးဟာ မနက္အထိ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ ႐ြာလို႔ေကာင္း တုန္းပဲ။ အိမ္ကအထြက္မွာ ကားဘီးေလေလ်ာ့ေနလုိ႔ လမ္းထိပ္မွာေလဝင္ထုိးရတာ မိနစ္ပုိင္းေလးေပမဲ့ စိတ္ေစာ ေနတဲ့ငါ့အတြက္ေတာ့ နာရီဝက္ေလာက္ေနာက္က်ေနၿပီထင္မိတယ္။ မုိး႐ြာေနလုိ႔ ကားကုိထိန္းေမာင္းေနရတာ ကုိလည္း ငါက စိတ္မ႐ွည္ခ်င္ဘူး။ နင့္ အိမ္ေ႐ွ့ကုိေရာက္မွပဲ သက္ျပင္းခ်ႏုိင္ေတာ့တယ္။<br /><br />အိမ္ေလးက အရင္တုန္းကအတုိင္းပဲ မျပဳမျပင္ယုိင္နဲ႔နဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့ျပဴတင္းေပါက္က ခန္းဆီးစေတြေလနဲ႔အတူ လြင့္ေနတာေတြ႔ေတာ့ အိမ္ထဲမွာ နင္႐ွိေနတယ္ဆုိတာေသခ်ာသြားတယ္။ ၿခံတံခါးကို တြန္းဖြင့္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ခင္းထား တဲ့ အုတ္နီခဲေလးေတြေပၚေျခခ်မိေတာ့ Don McLean's ရဲ့ Starry Starry Night သီခ်င္းကုိ သဲ့သဲ့ၾကား ရတယ္။ နင္ ပန္းခ်ီဆြဲေနတာထင္တယ္။ အိမ္ေ႐ွ့ကျပင္ကုိေရာက္ေတာ့ အိမ္ထဲကုိတန္းမဝင္ခ်င္တာနဲ႔ နင့္ကုိေအာ္ ေခၚလုိက္တယ္။ ဘာမွျပန္ထူးသံမၾကားေတာ့ အိမ္ထဲကုိဝင္လာခဲ့မိတယ္။<br /><br />နင္ ပန္းခ်ီဆြဲေနၾကအိမ္ေနာက္ဖက္ အခန္းေ႐ွ႕ကုိငါေရာက္ေတာ့ ထုိင္ခုံမွာေက်ာခုိင္းထုိင္ေနတဲ့ နင့္ကုိေတြ႔တယ္ ေ႐ွ့မွာလည္း ဆြဲလက္စပန္းခ်ီကားတခ်ပ္။ ပန္းခ်ီကားရယ္…. နင္ရယ္….. ျပဴတင္းေပါက္ကလြင့္ေနတဲ့ ခန္းဆီးစရယ္… သီခ်င္းသံရယ္….. ႐ုတ္တရက္တစုံတခုကုိ ငါသတိထားလုိက္မိတယ္။ နင့္လက္ေတြက ထုိင္ခုံလက္ယမ္းေဘးမွာ တြဲေလာင္းက်ေနတယ္။ တကုိယ္လုံးသိမ့္ကနဲတုန္ခါသြားေလာက္ေအာင္ ငါ့ႏွလုံးသား ဖ်တ္္ခန ခုန္လုိက္တာမ်ား လည္ပင္း ကေနေတာင္ခုန္ထြက္သြားေတာ့မတတ္။<br /><br />ထုိင္ခုံ႐ွိရာကုိ ငါတဟုန္ထုိးေျပးသြားမိတယ္ စုတ္တံေတြတင္တဲ့စားပြဲေလးကုိ ဝင္တုိက္မိလုိ႔ စုတ္တံေတြ ၾကမ္းေပၚ ျပန္႔က်ဲကုန္တယ္။ ငါဘာကုိမွ ဂ႐ုမထားမိေတာ့ဘူး နင့္မ်က္လုံးတဖက္တေလမ်ား ပြင့္လာေလမလားလုိ႔ နာမည္ကုိသာ ပလုံးပေထြးေခၚေနမိတယ္။ ေနာက္ေတာမွ့ ေဘးအိမ္ကုိ လွမ္းအကူအညီေတာင္းဖုိ႔ ငါသတိဝင္ လာတယ္။<br /><br />လမ္းထဲမွာ႐ွိတဲ့ဆရာဝန္ အိမ္ေပၚေရာက္လာေတာ့ နင့္ကုိစမ္းသပ္ၿပီး အသက္မ႐ွိေတာ့ဘူးလုိ႔ မွတ္ခ်က္ ခ်လုိက္တယ္။ မဟုတ္ဘူး ….. ဒါဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ေဆး႐ုံသြားမယ္ဆုိၿပီး ငါက အေၾကာက္အကန္ ျငင္္းေနေတာ့ ပညာကုိေစာ္ကားခံရတယ္လုိ႔ယူဆတဲ့ ဆရာဝန္က ကေလးမ သူအသက္႐ႈတာကုိ ဘယ္အခ်ိန္ က ေနာက္ဆုံး ျမင္လုိက္လဲလုိ႔ ငါ့ကုိျပန္ ေမးခြန္းထုတ္ေလရဲ့။<br /><br />နင့္ကုိ ငါေပြ႔ထားခ်ိန္မွာ အသက္ေငြ႔ေငြ႔႐ႈ ေနေသးလားဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ငါလည္းသိပ္ေသခ်ာမေနခဲ့ဘူး။ ဘာလုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ နင့္ခႏၶာကုိယ္ဟာ ငါေကာက္ေပြ႔လုိက္ခ်ိန္မွာ သက္ျပင္းတခ်က္႐ႈိက္ရင္း ၿငိမ္သက္သြားခဲ့ တာသတိထားမိရက္နဲ႔ ငါကုိယ့္ကုိကုိယ္ ညာမိတာပါ။ ငါလွမ္းအေၾကာင္းၾကားလုိ႔ နင့္သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႔ေရာက္ လာ တယ္။ ငါကေတာ့ ေထာင့္တေထာင့္မွာ ထုိင္ၿပီး လက္ေပၚေပြ႔လုိက္တုန္းက နင့္ကုိယ္ေငြ႔ေႏြးကုိ ျပန္သတိရမိ ေတာ့…… နင္ ငါ့ကုိ ေစာင့္ေနတာ</span><span id="fullpost">မ်ား</span><span id="fullpost">လား….။<br /><br />ေတြ႔ရင္ေျပာမယ္လုိ႔ စဥ္းစားခဲ့တ့ဲ့ ငါ့စကားေတြ အားလုံး ဒီမိုးဒီေလထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရေတာ့မွာလား။ နင့္႐ုပ္ကလပ္ကုိ ေရခဲတုိက္က ကားလာသယ္ေတာ့ မုိးေတြကသည္းသည္း႐ြာေနခဲ့တယ္။ ကားထြက္သြားေတာ့ အိ္မ္ေ႐ွ့ကျပင္မွာ ငါတေယာက္ထည္းထုိင္ေနရင္း ေ႐ွ့ကုိေငးမိေတာ့ အုတ္ေလွကားေလးေပၚမွာ ခၽြတ္ထားတဲ့ ပိုင္႐ွင္မဲ့ကတၱီပါဖိနပ္ အမည္းေလးကုိ သတိထားမိလုိက္တယ္။<br /><br />ဒီဖိနပ္ေလးရဲ့ပိုင္႐ွင္ကေတာ့ ခရီး႐ွည္တခုထပ္ထြက္ခြာဖုိ႔ ကမာၻေျမကုိ ႏႈတ္မဆက္ပဲတိတ္တဆိတ္ထြက္သြားခဲ့ၿပီ ။ သူဟာ ေအာင္ျမင္မႈေတြကုိ စက္ဆုတ္သြားျခင္းလား၊ လွည့္စားတတ္တဲ့အခ်စ္ကုိ စိတ္ကုန္သြားျခင္းလား၊ ဒါမွ မဟုတ္အသိမဲ့ရစ္ေႏွာင္တြယ္မိသူတဦးအေပၚ တသက္တာတမ္းတကာေနေစေတာ့ရယ္လုိ႔ အလြမ္းေျခရာ ခ်န္ထားခဲ့ျခင္းေလလားဆုိတဲ့ အေျဖသူမဲ့ေမးခြန္းမ်ားသာ ရင္ထဲမွာ…အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေမးေနမိေတာ့တယ ္။<br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၇၊ ၂၀၀၀၉<br />နံနက္ ၁း၅၅ မိနစ္<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-4868878747227253593?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-57294184613037486172009-02-23T23:40:00.003-05:002009-02-24T00:10:40.286-05:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SaN94-LGRmI/AAAAAAAAARU/bvVR14pOE3Y/s1600-h/837239_clothes_peg_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 277px; height: 185px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SaN94-LGRmI/AAAAAAAAARU/bvVR14pOE3Y/s320/837239_clothes_peg_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306223203688269410" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">Photo Credit to <a href="http://www.sxc.hu/profile/sundstrom">Lars Sundström</a></span><br /></div><br /><br /><br />(၃)<br /><br /><div style="text-align: justify;">ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အၿမဲတတြဲတြဲေတြ႔ဖန္မ်ားေတာ့ ခ်စ္သူစုံတြဲျဖစ္သြားၿပီလုိ႔ အားလုံးက သတ္မွတ္လာၾကတယ္။ အရင္းႏွီးဆုံးသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္ နားမလည္ႏုိင္ပဲ ေနာက္ေျပာင္လာၾကတဲ့အခါ၊ ႏွစ္ေယာက္လုံး တန္ဖုိးထား တဲ့ အရာတခုကုိ ကာကြယ္တဲ့ ေျဖ႐ွင္းခ်က္မ်ဳိးထပ္တလဲလဲေပးေနရတာၾကာေတာ့ စိတ္ကုန္ခမ္းလာတဲ့အခါ ထင္ခ်င္သလုိသာထင္ဆုိၿပီး ေနသာသလုိငါတုိ႔ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />တေန႔ေတာ့…ပန္းခ်ီျပခန္းမွာေတြ႔လာခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္အေၾကာင္းကုိ ျပန္ေျပာျပေနတဲ့ အသံထဲ မွာ နင့္ရဲ့အခ်စ္ေတြကုိ ငါျမင္လုိက္ရတယ္။ နင့္ရဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ စိတ္လႈပ္႐ွားရလြန္းလုိ႔ တုန္ရီေနတာကုိ အဲဒီ ေကာင္မေလး ျမင္ေစခ်င္လုိက္တာ။ ငါကေတာ့ ေကာင္မေလး သြားေလရာေနာက္ကုိ တေကာက္ ေကာက္လုိက္ ပါေတာ့မဲ့ ကတၱီပါဖိနပ္အမည္းေရာင္ဝတ္ ေျခေထာက္ေဖြးေဖြးေလးတစုံကုိ မဆီမဆုိင္ႏွေျမာေနမိတယ္။<br /><br />ေနာက္မ်ားမၾကာမီမွာ နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားခဲ့တယ္.. သိပ္ကုိလွပတဲ့ခ်စ္သူေလးကုိ နင့္မွာ ထားစရာေနရာမ႐ွိေအာင္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ငါ့မွာေတာ့ အေပ်ာ္ေတြကူးစက္ရင္း တၿပိဳင္နက္ထဲမွာ တခုခုကုိဆုံး႐ႈံး သြားရမွန္း သိရက္နဲ႔မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ထားခဲ့တယ္။ အနားမွာ အရင္ကလုိ နင္ အၿမဲတမ္း႐ွိမေနတဲ့ရက္ေတြ ေနာက္ပုိင္း ပုိမ်ားမ်ားလာခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အသည္းကြဲသြားတဲ့မိန္းကေလးတေယာက္လုိ႔ လူေတြရဲ့ စုတ္သပ္သံ တခ်ဳိ႔ကုိေက်ာခုိင္းရင္း မလြမ္းပဲေနတတ္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ လြမ္းတယ္ဆုိတာ သမီးရည္းစားေတြအတြက္သာ သီးသန္႔့ထားတဲ့စကားလုံး မဟုတ္တဲ့အတြက္ နင့္ကုိငါ .. တမ္းတမ္းတတ… လြမ္းခဲ့တယ္ဆုိတာ ဝန္ခံပါတယ္။<br /><br />နင္လည္း ပန္းခ်ီကားေတြကုိျပပြဲတင္ဖုိ႔ႀကဳိးစားဆဲ…တခါတခါ နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ငါ့ဆီေရာက္ေရာက္လာတယ္။ အရင္ကလုိ မဟုတ္ပဲ နင္နဲ႔ငါ့ၾကားမွာ တစိမ္းဆန္သြားေစတဲ့ ေကာင္မေလးကုိ ဟန္ေဆာင္ၿပဳံးျပရတာ ပင္ပန္းလြန္း လုိ႔ နင္ငါ့ဆီဘယ္ေတာ့မွ မလာပါေစနဲ႔လုိ႔ တိတ္တိတ္ဆုေတာင္းမိတယ္။ ေနာက္ၿပီး ငါ့ကုိ ၿပိဳင္ဘက္တေယာက္လုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ့မ်က္ဝန္းေတြဟာ ငါ့ကုိအေနရခက္ေစတယ္။ ငါကေတာ့ ၿပိဳင္ဘက္မဟုတ္ပါပဲနဲ႔ ႐ႈံးႏွိမ့္လုိက္ရတာကုိ မေက်မနပ္ျဖစ္မိတယ္။ ယွဥ္ၿပဳိင္ခြင့္ေလးေတာင္မွမရပဲ ေဘာင္ခတ္ခံလုိက္ရတဲ့ ဆက္ဆံေရး တခုကုိ တကယ္မလုိခ်င္ေတာ့တဲ့ အဆုံး နင္နဲ႔ မေတြ႔ေအာင္ငါေ႐ွာင္တတ္လာတယ္။<br /><br />နင္ကေတာ့ .. ျပပြဲအတြက္ မအားတဲ့ၾကားထဲက အတန္းထဲအထိလုိက္လာၿပီး ငါ့ကုိလာ႐ွာတတ္တယ္။ ပန္းခ်ီကား အသစ္ေတြဆြဲထားတာကုိ လုိက္္ၾကည့္ဖုိ႔ အိမ္လည္ေခၚတာကုိ ငါ မလုိက္ပဲျငင္းဆန္ေနေတာ့။ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး ကုိ ေက်ာင္းအထိ တကူးတကသယ္လာတဲ့အခါမွာ တစိမ္းဆန္လုိက္မိတဲ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္အျပစ္တင္မိတယ္။ အဲဒီတုန္းက နင္ေရးသမွ်ကားေတြမွာ ပန္းခရမ္းေရာင္ေတြမ်ားလွေခ်လားလုိ႔ ေဝဖန္ေတာ့ အေဝးကုိ ေငးရင္း ေျဖ႐ွင္းခ်က္မေပးပဲ နင္ ႏႈတ္ခမ္းေကြးညြတ္႐ုံသာၿပဳံးခဲ့တယ္။ အခ်စ္ဆုိတာ အရာအားလုံးကုိေျပာင္းလြဲသြား ေအာင္ ဖမ္းစားႏုိင္တယ္ေနာ္။<br /><br /><br /><span id="fullpost">ခ်မ္းသာတဲ့ အသုိင္းအဝိုင္းက ေကာင္မေလးဟာ ဘဝဆန္တဲ့ နင့္ကုိ နားမလည္ေပးႏုိင္တဲ့ အခါ… နင္ၿငီးျငဴသမွ် ကုိ မၿငီးေငြ႔ပဲ နားေထာင္ေပးတတ္တဲ့ ငါ့ဆီကုိအေျပးလာၿပီးရင္ဖြင့္ေလ့႐ွိတယ္။ ဟုိကစိတ္ေကာက္ၿပီး စကားမေျပာ ရင္ ေကာင္မေလးဆီကုိဖုန္းဆက္ၿပီးေျပရာေျပေၾကာင္းေျပာဖုိ႔ ၾကားဝင္ခုိင္းတတ္ ျပန္ေသးတယ္။ ေကာင္မေလး ရဲ့ မာဆပ္ဆပ္ေျပာဆုိသံကုိ နားကေလာလွတဲ့ငါက ဖုန္းမဆက္ခ်င္ေပမဲ့လည္း .. ခံစားေနရတဲ့ နင့္မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ၿပီး မဆက္ေပးဘူးလုိ႔ ေျပာမထြက္ခဲ့ဘူး။ နင္ကသိပ္ခ်စ္လုိ႔ အေလ်ာ့ေပးလုိက္တဲ့အခါ အႏိုင္ယူတတ္တဲ့သူ႔ ဆီက နားလည္မႈရဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ အႏုိင္က်င့္မႈေတြသာ ထပ္ရ႐ွိခဲ့တာမဟုတ္လား။<br /><br />ငါက စည္းဝိုင္းအျပင္ကလူဆုိေတာ့ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္အျဖစ္နဲ႔ နင့္အေပၚအားမလုိအားမရေတြျဖစ္လုိ႔ေပါ့။ ဒါပဲ တတ္ႏုိင္တာ႐ွိေတာ့တယ္.. နင့္ေရာဂါက ကၽြမ္းႏွင့္ၿပီးျဖစ္သလုိ၊ အနာနဲ႔တည့္တဲ့ေဆးကလည္း နင့္နားမွာပဲ႐ွိတယ္ မဟုတ္လား။ ငါကပါဝင္ကျပလုိ႔လည္းမရ ဘီလူးဆုိင္းတီးေပးလုိ႔လည္းမသင့္ေတာ့နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ေကာက္ သမွ်ကုိ ေခါင္း႐ႈပ္ခံၿပီးေတာ့ စဥ္းစားေနဖုိ႔ ငါ့မွာအခ်ိန္မေပးႏုိင္ဘူးလုိ႔ေျပာပစ္လိုက္တယ္။ ဒီေနာက္ပုိင္း နင့္ အေၾကာင္းေတြ င့ါကုိသိပ္မတုိင္ပင္ေတာ့ဘူး .. ငါလည္းစိတ္ညစ္တာနဲ႔ နင္နဲ႔ေဝးေဝးမွာ ခဏသြားေနလုိက္တယ္။<br /><br /><br />(၄)<br /><br />တစိမ္းဆန္သြားတဲ့ကာလေတြမွာ နင့္အေၾကာင္းကုိေတာ့ အၿမဲနားစြင့္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ယုံပါ။ ေဝးေဝးသြားေနမယ္ စိတ္ကူးတဲ့ငါဟာ ေက်ာင္းထဲမွာ အင္းလ်ားမွာ အပန္းေျဖရိပ္သာထဲမွာ အဓိပတိလမ္းေပၚမွာ ဖ်တ္ကနဲမ်ားေတြ႔ လုိက္ေလမလားလုိ႔ ငါ့မ်က္လုံးေတြက လုိက္႐ွာတတ္ျပန္တယ္။ စာထဲမွာပဲက်ဳိးစားၿပီးစိတ္ကုိႏွစ္ထားလုိက္တယ္ အတန္းျပန္မွန္လာတဲ့ငါ့ကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြက အံၾသေနတယ္။ အတန္းမ႐ွိခ်ိန္ေတြမွာ ကင္တင္းကုိမသြားပဲ စာၾကည့္တုိက္ထဲဝင္ၿပီး စာဖတ္ေနလုိက္တယ္။<br /><br />တေန႔ အတန္းၿပီးခ်ိန္မွာ ေကာ္ရစ္တာမွာရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ နင့္ကုိေတြ႔ေတာ့ သတိလက္လြတ္ ငါမ်က္ရည္္ဝုိင္း မိတယ္။ ငါ့ရင္ထဲမွာ နင့္ကုိေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြခုန္ေပါက္ေနၿပီး ႏႈတ္ကေတာ့ဆြ႔ံအေနခဲ့တယ္။ တေယာက္ကုိ တေယာက္ ၿပဳံးျပ႐ုံကလြဲလုိ႔ ငါတုိ႔စကားစျဖစ္ခဲ့ၾကဘူးေနာ္။ ႏွစ္ေယာက္သား မတုိင္ပင္ပဲ နဲ႔ ကင္တင္း ကို ေျခဦးလွည့္ခဲ့တာကုိၾကည့္ျခင္းဟာ ငါတုိ႔ အေတြးေတြတူေနၾကတုန္းပဲဆုိတာသိသာတယ္။ ကင္တင္းမွာထုိင္ျဖစ္ တဲ့ အထိ ငါတုိ႔စကားစ႐ွာမရေသးဘူး… ေျပာမဲ့ေျပာေတာ့လည္း ႏွစ္ေယာက္စလုံးႏႈတ္က ၿပိဳင္တူစကားသံထြက္လာလုိ႔ …႐ွက္ကုိး႐ွက္ကန္း ရယ္မိၾကေသးတယ္။ <br /><br />မေတြ႔တာၾကာၿပီဆုိေတာ့ ငါတုိ႔စကားသံေတြထဲမွာ အေမးဝါက်ေတြပဲမ်ားေနတယ္။ ခဏေလးၾကာေတာ့ လြယ္အိတ္ထဲက စကၠဴနဲ႔ပတ္ထားတဲ့ပန္းခ်ီကားေလးကုိ နင္က ထုတ္ၿပီး ငါ့အတြက္ဆြဲထားတာလုိ႔ေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဖိတ္စာတေစာင္လည္းထုတ္ေပးျပန္တယ္။ စားပြဲေပၚမွာ ယွဥ္ၿပီးခ်ထားတဲ့ ဖိတ္စာနဲ႔ ပန္းခ်ီကားကုိ ၾကည့္ၿပီး ဘယ္ဟာကုိအရင္ဖြင့္ရမယ္မွန္း ငါေဝခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္တမ္းက့ ဖိတ္စာကုိ ဖြင့္ၾကည့္ဖုိ႔ ငါ စိတ္မခုိင္ဘူးျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ပန္းခ်ီကားကုိ ခ်ည္ထားတဲ့ႀကိဳးကုိ သတိမထားလုိက္မိခင္ ငါ့လက္ေတြက ျဖည္ လွ်က္သားျဖစ္ေနေတာ့တယ္။<br /><br />နင္ဆြဲထားတဲ့ ငါ့အတြက္ပန္းခ်ီကားေလးထဲမွာ အစိမ္းေရာင္ေတြလြန္ကဲေနတယ္။ အစိမ္းကုိ အႏုအရင့္မ်ဳိးစုံသုံး ထားတဲ့ပန္းခ်ီကားေလးကုိ ဘယ္လုိစိတ္ကူးနဲ႔ နင္ဆြဲခဲ့တယ္ဆုိတာ ဒီတခါ ငါမေမးခ်င္ေတာ့ဘူး။ အေျဖသိ ၿပီးသားပုစာၦတပုဒ္ရဲ့ ေမးခြန္းကုိ လွစ္လွဴ႐ႈလုိက္တာဟာ ဒီတႀကိမ္ေတာ့ ငါတုိ႔အတြက္ အေကာင္းဆုုံးျဖစ္ မယ္ထင္ တယ္။<br /><br />ဖိတ္စာေလးကုိေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့မွ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးဆုိတာ သတိထားမိတယ္။ တကယ္ တမ္းက နင့္ရဲ့ပန္းခ်ီျပပြဲ ဖိတ္စာေလးပါ။ နင္ကေတာ့ နင့္ပန္းခ်ီကားေတြကုိ စံတစ္ခုအျဖစ္လူေတြၾကားမွာ မွတ္ေက်ာက္တင္ခံဖုိ႔ ေမးခြန္းလႊာမ႐ွိတဲ့ စာေမးပြဲကုိေျဖဆုိဖုိ႔ႀကိဳးစားခဲ့ၿပီီ။ ငါက နင့္အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္ ဆုိေတာ့။ ဒါဆုိ စားထား သမွ် ႐ွင္းလုိက္ေတာ့လုိ႔ေျပာလုိက္တဲ့ နင့္စကားအဆုံးမွာ မတုိင္ပင္ပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရယ္ေမာျဖစ္ၾကေသးတယ္။<br /><br />(၅)<br /><br />ပန္းခ်ီျပပြဲေန႔မွာ ျပခန္းကုိ ငါအေစာႀကီးေရာက္သြားေတာ့ ညက တေမွးမွအိပ္ခဲ့ပုံမေပၚတဲ့ နင့္မ်က္လုံးေတြက ဒီျပပြဲအတြက္ဘယ္ေလာက္ စိတ္ေစာေနလည္း ဆုိတာသိသာေစတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးေတြ၊ ဖိတ္ၾကားထား တဲ့ ဧည့္သည္ေတြတဖြဲဖြဲေရာက္လာေပမဲ့ နင္ေမွ်ာ္ေနတဲ့သူကေတာ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္မေပၚလာဘူးေနာ္။ နင့္မွာ ပန္းခ်ီကားေတြကုိ ႐ွင္းျပလုိက္၊ ဧည့္ခံလုိက္၊ ဆရာႀကီးေတြရဲ့မွတ္ခ်က္ေတြကုိနာခံလုိက္နဲ႔ အလုပ္ေတြ ဒီေလာက္႐ႈပ္ေနတာေတာင္ တခ်က္တခ်က္ အဝင္ဂိတ္တံခါးဖက္ကုိ ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ၾကည့္တတ္ေသးတယ္။ <br /><br />ငါ့မွာေတာ့ နင့္အတြက္စိတ္ေမာလြန္းလုိ႔ အေအးတခြက္သြားယူၿပီး နင့္လက္ထဲကုိထည့္ေပးလုိက္မိတယ္.. နင့္ ရင္ထဲကအပူ ေျပေကာင္းေျပပါေစေတာ့ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ေပါ့။ ျပပြဲခန္းေလးဟာ ခ်ီးမြမ္းသံ ႏႈတ္ဆက္သံ အႀကံေပးသံ ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးအသက္ဝင္လာေနသေလာက္။ နင့္ မ်က္ႏွာက တျဖည္းျဖည္းအသက္ကင္းမဲ့ လာတယ္။ ဧည့္သည္ေတြကုန္သေလာက္႐ွိေတာ့မွ ေရာက္လာတဲ့ ေကာင္မေလးကုိ ျပာယာခပ္ၿပီး အျဖစ္သည္း ျပေတာ့ နင့္ဟာက တဆိတ္လြန္လြန္းလုိက္တာလုိ႔ ငါေတြးမိတယ္။<br /><br />ထူးျခားမႈက ဇာတ္လမ္းထဲပါဝင္ကျပမဲ့ တတိယဇာတ္ေကာင္ကုိ ေကာင္မေလး အဲဒီေန႔မွာ စတင္ အသက္သြင္း သြားတာပါပဲ။ ဒီတတိယလူေၾကာင့္လည္း နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ဇာတ္လမ္းဟာ အထြတ္အထိပ္ကုိ ပုိေရာက္ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က ျပပြဲကုိ ေကာင္မေလးက သူမရဲ့ အေဖကုိပါေခၚလာခဲ့တာကုိ ႐ုိးသားလြန္းတဲ့ နင္ကေတာ့ လုိရာကုိဆြဲေတြးၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔႐ူးေနခဲ့တယ္မဟုတ္လား။ <br /><br />ျပပြဲၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ငါလည္း ေနာက္ဆုံးႏွစ္စာေမးပြဲအရမ္းနီးလာလုိ႔ စာေတြပဲဖိက်က္ေနရတယ္။ နင္ကေတာ့ ေက်ာင္းဘက္ကုိေျခဦးမလွည့္တာအေတာ္ၾကာေနၿပီ…။ တခါတေလေတာ့ ေက်ာင္းထဲက နင့္သူငယ္ခ်င္း ပန္းခ်ီဆရာေတြနဲ႔ စာတုိေပစပါးတတ္လုိ႔ နင္က်န္းမာတယ္၊ ေနာက္ျပပြဲထပ္လုပ္ဖုိ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေန တယ္ဆုိတာေတြရယ္၊ ျပပြဲအတြက္ နင့္ေကာင္မေလးအေဖက စပြန္ဆာလုပ္ေပးတယ္ဆုိတာ ေတြပါသိရေတာ့… နင့္စိတ္ကူးေတြတကယ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္လုိ႔ ငါ့မွာၾကည္ႏႈး မိတယ္။ <br /><br />နင့္ ပန္းခ်ီကားေတြအေၾကာင္း ပန္းခ်ီေဝဖန္ေရးသမားႀကီးတေယာက္က ခ်ီးမႊန္းထားတဲ့ ေဆာင္းပါး နာမည္ႀကီး မဂၢဇင္းမွာပါလာတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ နင့္ဘဝရဲ့ အႏုပညာဖန္တီးမႈေမွာ္ အေအာင္ဆုံးအခ်ိန္ပဲလုိ႔ ငါကခ်ီးက်ဴးရင္ ႐ွက္ရယ္ ရယ္ေနမဲ့ နင့္မ်က္ႏွာကုိ မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္မိတယ္။ ေအာင္ျမင္ပါေစ သူငယ္ခ်င္း… ဒီထက္ထိ ပုိလုိ႔ေအာင္ျမင္ပါေစ။ ငါမွာေတာ့ တေယာက္တည္း နင္မပါလဲ စာအုပ္ေဟာင္းတန္းသြားၿမဲ.. နင္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ့ ကဗ်ာေတြကုိ ကူးၿမဲ…. အလြမ္းေတြနဲ႔ေနသားက်ေနတဲ့ ဘဝထဲမွာ နင့္ကိုလြမ္းဆဲ။<br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br /><br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />(စာလာဖတ္တဲ့သူေတြကုိ ေက်းဇူးလည္းတင္ အားနာလည္းနာပါတယ္။ ေနာက္တပုိင္းဆုိရင္ ဇာတ္သိမ္းခန္းေရာက္ပါေတာ့မယ္ဆုိတာ အာမခံပါတယ္႐ွင့္း))<br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-5729418461303748617?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-27876034131673154972009-02-22T00:37:00.008-05:002009-02-22T02:38:56.046-05:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SaDlbiMctUI/AAAAAAAAARM/n7Ap0cqSJa0/s1600-h/676331_hand_holding.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 225px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SaDlbiMctUI/AAAAAAAAARM/n7Ap0cqSJa0/s320/676331_hand_holding.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305492622240691522" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">Photo Credit to <a href="http://www.sxc.hu/profile/lince86">Isadora Lollo</a></span><br /><br /><br /></div>(ဒီဝတၳဳေလးက ေရးရင္းနဲ႔ အေတာ္ေလး႐ွည္သြားလုိ႔ အပုိင္းမခြဲခ်င္ေပမဲ့...ေရးၿပီးသေလာက္ကုိ ပထမပုိင္း အေနနဲ႔ အရင္ပုိ႔စ္ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒုတိယပုိင္းကုိ အျမန္ဆုံးတင္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ့မယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..)<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><div style="text-align: justify;">(၁)<br /><br />အဲ့ဒီေန႔က..ထူးျခားစြာ ေက်ာင္းကုိေစာေစာေရာက္ခဲ့တယ္။ ခါတုိင္းဆုိ္ မနက္ေစာေစာအတန္းကုိအၿမဲ ေနာက္က် ေနၾက။ အဲ့ဒီေန႔ကမွ အေဖခရီးသြားလုိ႔ ရထားအမွီဘူတာ႐ုံကုိလုိက္ပုိ႔ၿပီးတာနဲ႔ ကားကုိအိမ္ျပန္မပုိ႔ပဲ ေက်ာင္းကုိ တန္းေမာင္းလာခဲ့တယ္။ အတန္းခ်ိန္လုိေနေသးလုိ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းရင္းနဲ႔ ကင္တင္းမွာ မုန္႔ဟင္းခါးဝင္စားဦးမွပဲ ဆုိတဲ့ အေတြးသာ မေတြးျဖစ္ခဲ့ရင္ နင္ဆုိတဲ့သူနဲ႔ သိကၽြမ္းရဖုိ႔ျဖစ္လာခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး။<br /><br />စားေနရင္းနဲ႔ ဒီေန႔အေစာဆုံးေရာက္ေတာ့ အတန္းထဲေနရာသြားဦးမွလုိ႔အေတြးေပါက္မိတယ္္။ ဂုဏ္ထူးတန္း ေရာက္ေနမွ ကေလးငယ္ေတြလုိ အတန္းထဲမွာထုိင္ခုံေ႐ွ့ဆုံးရဖုိ႔ေနရာဦးေနရတဲ့အျဖစ္ကုိ သိပ္သေဘာမေတြ႔လွ ေပမဲ့ ေ႐ွ့ဘက္က်က်ထုိင္ခုံမရလုိ႔ကေတာ့ စာသင္ေနတဲ့ဆရာရဲ့အသံကုိမၾကားရပဲ အသံမထြက္တ့ဲ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အပ်က္ႀကီးကုိ ၾကည့္ေနသလုိမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး စာသာသင္ၿပီးသြားေရာ စာအုပ္ထဲမွာေရာ ေခါင္းထဲမွာပါ စာတလုံးမွ မက်န္ရစ္တဲ့ဘဝမ်ဳိးထက္စာရင္ေတာ့ ကေလးေတြလုိခုံဦးတာကုိပဲ ေ႐ြးခ်ယ္မိတယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ဆရာနဲ႔ နီးတဲ့ေ႐ွ့ဆုံးခုံေတြမွာလည္းသိပ္ေတာ့မထုိင္ခ်င္လွ…တခါတေလအခန္းထဲကကိစၥ႐ွိလုိ႔ ထြက္ သြားခ်င္ရင္ ေ႐ွ့ကအားက်ိဳးမာန္တက္ စာသင္ေနတဲ့ဆရာကုိမ်က္ႏွာပူစရာႀကီး… ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္မေနခုံဦး ရမယ္ဆုိရင္ ေ႐ွ့ဆုံးခုံ ကုိေ႐ွာင္တတ္တယ္ အဝင္ေပါက္နဲ႔နီးတဲ့ေနရာကုိရေအာင္ယူတယ္။ လွစ္ကနဲထြက္သြား ေတာ့ ဆရာသိပ္သတိထားမိမွာ မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာလုိသလုိ ဆြဲေတြးထားလုိက္တယ္။<br /><br />ဟုိေတြးဒီေတြးနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးထဲ င႐ုတ္သီးထည့္လုိက္တာလက္လြန္သြားလုိ႔ စပ္လာတာနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ဖုိ႔ ပန္းကန္လုံးထဲေရေႏြးထည့္က်င္းလုိက္ၿပီး ငါ့ရဲ့ နေမာ္နမဲ့ႏုိင္လွတဲ့ အက်င့္အတုိင္း ေဘးဘီကုိမၾကည့္ပဲ လွမ္းသြန္ မိလိုက္တယ္..။<br /><br />' အား …'<br /><br />နာက်င္မႈအျပည့္အဝပါေနတဲ့ အာေမဍိတ္သံႀကီးၾကားလုိက္ရလုိ႔ လန္႔ျဖန္႔ၿပီးနံံေဘး ကုိၾကည့္မိေတာ့….<br /><br />ေယာကၤ်ားစီးကတၱီပါဖိနပ္အမည္းေရာင္ဝတ္ထားတဲ့ ေျခေထာက္္ေပၚကုိအုပ္ကုိင္ထားတဲ့ လက္တဖက္ကုိ ေတြ႔ လုိက္ရတယ္။ အသားကျဖဴတဲ့သူမုိ႔ ေရေႏြးထိတဲ့ေနရာမွာ အနီကြက္ႀကီးျဖစ္ေနတာေတြ႔ရေတာ့ ငါ့မွာ ပ်ာပ်ာသလဲ ေတာင္းပန္စကားဆုိမိတယ္။<br /><br />"ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ .. အေတာ္ပူသြားလားဟင္.."<br />"ပူလုိက္တာ……" တေယာက္ထဲခပ္ညီးညီးေျပာၿပီးေတာ့ ထုိသူူက သူ႔ေျခေထာက္ကုိလက္တဖက္နဲ႔ပြတ္ေနစဲ။ ေမးေနတာ ၾကားမွၾကားရဲ့လားမသိ။ ေခါင္းကုိငုံထားလုိ႔ မ်က္ႏွာကုိေတာင္မျမင္ရေသးဘူး။<br /><br />ခဏၾကာေတာ့မွ ေခါင္းေမာ့လာၿပီး .. "ရပါတယ္.. မမ်ားပါဘူး.. ေရခဲရရင္ေတာ့လုိခ်င္တယ္.."<br />ဒါနဲ႔ ငါလည္း ပ်ာပ်ာသလဲနဲ႔ စားပြဲထုိးေလးကုိ ေရခဲယူလာဖုိ႔လွမ္းမွာလုိက္တယ္။ ငါနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ခုံမွာ ဝင္ထုိင္လုိက္တာေတာ့မွ လူငယ္တေယာက္မွန္း သတိထားမိလုိက္တယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဆရာတေယာက္ မ်ားျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ငါေတာ့ ဒုကၡပါပဲ။ ေရခဲရေတာ့ အပူေလာင္ထားတဲ့ ေနရာကုိ နင္က ေရခဲနဲ႔ကပ္ေနတယ္။ ငါကေတာ့ အားနာလြန္းလုိ႔ ေျခမကုိင္မိလက္မကုိင္မိျဖစ္ေနမိတယ္။<br /><br />"က်ေနာ့္နာမည္… ေကာင္းထက္ ပါ…အားနာမေနပါနဲ႔ မေတာ္တဆျဖစ္တာပဲ.." ငါဘာမွမေျပာရေသးခင္ နင့္ကုိနင္ စမိတ္ဆက္စကားေျပာလုိက္လုိ႔ နည္းနည္းေတာ့ မ်က္ႏွာပူရသက္သာသြားတယ္။<br /><br />"က်မလည္း .. နေမာ္နမဲ့ ေရေႏြးကုိသြန္လုိက္မိတာ"<br />"အင္း…. က်ေနာ္ကလည္း ခင္ဗ်ားေဘးရပ္ၿပီးေတာ့.. ေ႐ွ့က စိန္ပန္းပင္ကုိ ရပ္ေငးမိေနမိတာဗ်.. ႏွစ္ေယာက္လုံး နေမာ္နမဲ့ျဖစ္သြားတာေပါ့ .. ဒီေတာ့ေၾကၿပီ ခင္ဗ်ားလည္းေတာင္းပန္စရာမလုိေတာ့ဘူး"<br />"တခုခုစားပါလား… ေျခေထာက္လည္းေရခဲအုံထားရမဲ့အတူတူ" ငါက ေလာကြတ္လုပ္လုိက္ေတာ့ စားပြဲထုိး ေလးကုိ မုန္႔ဟင္းခါးတပြဲ လွမ္းမွာလုိက္တဲ့ ႐ုိးသားပြင့္လင္းလွတဲ့ နင္႔ကုိ စိတ္ထဲမွာအလုိလုိ ရင္းႏွီးသြားတယ္။<br /><br /><br /><span id="fullpost">နင္ မုန္႔ဟင္းခါးစားေနတုန္းမွာ ငါက စကားေတြေဖာင္ေဖာင္ေျပာၿပီး နာမည္အျပင္ ေမဂ်ာကုိပါေျပာျပလုိက္မိတယ္္။ နင္ကေတာ့ ေျပာသမွ်ကုိ နားေထာင္လုိက္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ မုန္႔ဟင္းခါးကုိကုန္းစားလုိက္နဲ႔ အလုပ္မ်ားေနတယ္္။ ေျပာေနရင္းနဲ႔ ငါ့မွာဆက္ေျပာစရာစကားမ႐ွိေတာ့တာေရာ .. မုန္႔ဟင္းခါးစားရင္း ေခါင္းညိတ္နားေထာင္လုပ္ ေနရတဲ့ နင့္ကုိေရာ အားနာလာတာနဲ႔ .. စကားကုိရပ္ထားလုိက္ရတယ္။<br /><br />တကယ္ကေတာ့ ေကာင္းထက္ဆုိတဲ့ နင့္ကုိ မသိမသာအကဲခတ္လုိတာလည္းပါတာေပါ့။ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေဖာင္းကားေနတဲ့လြယ္အိတ္ႀကီးႀကီးတစ္လုံးရယ၊္ အေတာ့္ကုိပါဝါထူတဲ့မ်က္မွန္ႀကီးတပ္ထားရတာရယ္၊ ေနာက္ ထူးျခားခ်က္တခုကေတာ့ ေျခေထာက္ေလးေတြ ေဖြးေနေအာင္ျဖဴသေလာက္ လက္သည္းေတြကအစ မည္းတူး ညစ္ပတ္ေနတဲ့လက္တစုံ႐ွိတဲ့ နင့္ကုိ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမျဖစ္တန္ေကာင္းဘူး လုိ႔ ငါ့အက်င့္အတုိင္း ခပ္ႏွိမ္ႏွိမ္ေတြးမိခဲ့ေသးတယ္။<br /><br />နင္ မုန္႔ဟင္းခါးစား ၿပီးခ်ိန္မွာ ငါ့အတန္းကစဖုိ႔ ၅မိနစ္ပဲလုိေတာ့လုိ႔ ပုိက္ဆံျမန္ျမန္႐ွင္းရင္း့ နင့္ကုိ ကပ်ာကရာ ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိၿပီးေတာ့ အတန္းကုိအေျပးအလႊားသြားခဲ့ရတယ္.။ ေနာက္ထပ္ဆုံ ျဖစ္မယ္လည္း ထင္မထား မိခဲ့ဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့ သူမ်ားအေပၚအျပစ္မတင္မေစာတတ္တဲ့ စိတ္ကေလး ကုိေတာ့ ငါသတိထားမိခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ နင္ရဲ့ အသြင္အျပင္ကလည္း တျခားလူေတြနဲ႔ မတူလုိ႔လည္းျဖစ္မယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ နင္ဟာလည္း ငါ့လုိပဲ ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသားတေယာက္ပဲ.. ဆုိတာေနာက္မွသိခဲ့ရတယ္။ နင္က ဖေလာ္ဆုိဖီ ေမဂ်ာက.. ငါ က သခၤ်ာက ဆုိေတာ့ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ေလာ့ဂ်စ္အေၾကာင္းေတြကုိေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္ရင္း ပုိရင္းႏွီးေစခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ျငင္းခုန္ျခင္းဆုိတာ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ မ႐ွိခဲ့ဘူးဆုိရင္ ငါတုိ႔ေတြ ဒီေလာက္ထိရင္းႏွီးလာဖုိ႔မလြယ္ဘူးေနာ္။<br /><br />(၂)<br /><br />နင္နဲ႔ျပန္ဆုံျဖစ္တာကေတာ့ သိပ္႐ုိးစင္းလွတဲ့ဆန္းၾကယ္မႈပဲေနာ္။ မုိးေတြသည္းသည္း႐ြာေနတဲ့ ေန႔တေန႔ ေကာ္ရစ္တာေထာင့္ခ်ဳိးမွာ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ႐ုိးစင္းစြာမေတာ္တဆ ဝင္တုိက္မိခဲ့ၾကတယ္။ ဆန္းတယ္ဆုိတာက နင့္ကုိ စေတြ႔ၿပီးထဲက ေနာက္ထပ္တခါမွ သတိမရျဖစ္တဲ့ငါက နင့္နာမည္ကုိ ပါးစပ္ကအလုိလုိေခၚမိလ်က္ သားျဖစ္ေနတယ္…။ နင္ကေတာ့ နင့္နာမည္ကုိသိေနတဲ့ တစိမ္းတေယာက္ကုိ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ၾကည့္လုိ႔..။<br /><br />ေျခေထာက္ကုိေရေႏြးပူေလာင္းခ်တဲ့သူပါလုိ႔ ျပန္အစေဖာ္ေပးမွပဲ နင္လည္း ငါ့ကုိျပန္မွတ္မိသြားေတာ့တယ္။ နင္က ေျပာေသးတယ္ ခင္ဗ်ားဝယ္ေကၽြးတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးေတာင္ စားခဲ့ဖူးေသးတာပဲတဲ့… ေတာ္ေသးတာေပါ့ဟယ္။ ျပန္မွတ္မိေပလုိ႔ေပါ့ ႏုိ႔မုိ႔ရင္ ႐ွက္စရာႀကီးလုိ႔ စိတ္ထဲမွာေတြးျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္ဆုိတာ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြား ေတာ့ျပန္ေျပာျပေတာ့ နင္က .. ငါဒီေလာက္ေတာ့ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းပါေသးတယ္လုိ႔ ျပန္ပက္ခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္လား။<br /><br />ေအး….နင္ဘယ္လုိပဲ တျခားေနရာေတြမွာ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေပမဲ့ ငါ့ေမြးေန႔ကုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မွတ္မိတယ္ ဆုိတာ မ႐ွိဘူး။ ဒီကိစၥကုိ အၿမဲတမ္း ငါ စကားနာထုိးတုိင္း .. နင္ က ငါ့ေမြးေန႔ကုိ ျပန္ေမး.. ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္က တဖြဖြနဲ႔႐ြတ္ရင္း ေသခ်ာျပန္မွတ္မယ္… ဒါေပမဲ့ ေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့လည္း ထုံးစံအတိုင္း ငါအစေဖာ္မွပဲ နင္ သတိရေတာ့တယ္။ ငါ့အတြက္ေတာ့ နင္ဆီက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္တုိ႔ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းတုိ႔ဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမွ်ာ္လင့္ထားလုိ႔မရတဲ့ အရာပဲ။<br /><br />ေမြးေန႔မမွတ္မိတဲ့နင့္ကုိ စိတ္ဆုိးျပန္ရင္လည္း ေျပရာေျပေၾကာင္းေျပာတတ္တဲ့ နင့္စကားက "မြန္း…နင့္ကုိငါက အခင္ဆုံးပါ နင့္မွာေမြးေန႔မ႐ွိလည္းခင္ေနမွာပဲတဲ့" မသိရင္ေတာ့ ႐ြဲ႔ၿပီးေျပာေနတယ္လုိ႔ထင္စရာပဲ ဒါေပမဲ့ နင္က ထုံးစံအတုိင္း အူတိအူေၾကာင္နဲ႔ အတည္ေပါက္ႀကီးေျပာေနေတာ့ ငါ့မွာ စိတ္ဆုိးရ ခက္ေနျပန္ေရာ။<br /><br />ေျခေထာက္ေလးေတြျဖဴေဖြးေနသေလာက္ ေဆးေတြနဲ႔ညစ္ေပေနတတ္တဲ့လက္တစုံပုိင္႐ွင္ နင္က ပန္းခ်ီဆရာ ေပါက္စေလး ဆုိတာ နင္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မွပဲသိခြင့္ရခဲ့ရတယ္။ အရင္က နင့္အေပၚ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား မျဖစ္ေလာက္ဘူး လုိ႔ထင္မိတဲ့ အေတြးကုိေတာ့ လုံးဝ ျပန္ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ လူတေယာက္ အေပၚ ႏွိမ္ေတြးတတ္တဲ့ ငါ့ကုိ မေခၚမေျပာခ်င္ေတာ့မွာ စုိးရိမ္ခဲ့လုိ႔ပဲဲ။<br /><br />နင္နဲ႔ခင္ၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ငါ အေတာ္ေလးေျပာင္းလြဲသြားတယ္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾက တယ္။ အရင္ကဆုိ ေက်ာင္းစာကလြဲလုိ႔ ငါက ျပင္ပစာေပလည္းမဖတ္ ေလ့လာမႈလည္းမ႐ွိ ဘယ္လုိစာမ်ဳိးကုိေ႐ြးဖတ္ရမယ္ ဆုိတာ လည္းမသိနဲ႔ ျပင္ပေလာကႀကီးအေၾကာင္းကုိ လုံးဝမသိတဲ့ ေရအုိင္ထဲကဖားသူငယ္ေပါ့။ နင္ေပးဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြေၾကာင့္ အရာရာကုိ ေလးေလးနက္နက္ေတြးတတ္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဖတ္ၿပီးသား စာေတြကုိ ေဆြးေႏြးတဲ့ အခါမွာလည္း ငါ့ရဲ့အျမင္ကုိအရင္စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္နားေထာင္ေပးၿပီးမွ နင့္ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ေျပာျပ ႐ွင္းျပတတ္တဲ့ နင့္ကုိ ငါက ပုိၿပီးေတာ့ေလးစားခင္မင္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ပန္းခ်ီဆြဲဖုိ႔မေျပာနဲ႔ လက္နဲ႔မ်ဥ္းေျဖာင့္တေၾကာင္းေတာင္ေျဖာင့္ေအာင္မဆြဲႏိုင္တဲ့ ငါက နင္ ေျပာျပတတ္တဲ့ ကမာၻေက်ာ္ပန္းခ်ီကားေတြအေၾကာင္းကုိ မပ်င္းမရိနားေထာင္တတ္လာတယ္။ အတန္းခ်ိန္လစ္ၿပီးေတာ့ ပန္းခ်ီျပပြဲ ေတြသြားၾကည့္တတ္ခဲ့တယ္၊ စာအုပ္အေဟာင္းတန္းမွာ ထုိင္ၿပီးစာျမည္းရတဲ့အရသာကုိလည္းႀကိဳက္ တတ္လာ ခဲ့တယ္။<br /><br />နင္ကလည္း သြားေလ့သြားထ႐ွိတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြကုိ အၿမဲေခၚသြားေလ့႐ွိတယ္။ ဒီေတာ့မွာ ယုံၾကည္မႈ နဲ႔ ဝါသနာဆုိတာ ေငြအသျပာထက္ပုိအားေကာင္းတဲ့ စိတ္ရဲ့ခြန္အားေတြဆုိတာ နင့္အေပါင္းအသင္း အႏုပညာသမား ေတြရဲ့ ဘဝေတြကုိၾကည့္ၿပီးေတာ့နားလည္လာခဲ့တယ္။ ေငြဆုိတဲ့ စကၠဴတ႐ြက္ရဲ့အထၱဳပၸတိကုိ အာဂုံေဆာင္ ထားတဲ့ ေလထုထဲမွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ငါက အရင္ကထက္စာရင္ အခုမွပဲေနရတာပုိၿပီး အသက္႐ႈေခ်ာင္ လာတယ္။<br /><br />တခါတုန္းက.. အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ေပၚမွာထုိင္ေနၾကတုန္း နင့္လြယ္အိတ္ေဖာင္းေဖာင္းႀကီးထဲကဘာေတြလဲလုိ႔ ငါကေမးေတာ့ .. သိခ်င္ရင္ ငါ့ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ႐ွိတာေတြလည္းျပရမယ္ဆုိပဲ။ တခါတခါ အဲလုိမ်ဳိး နင္က လက္ေပါက္ကပ္တတ္ျပန္ေသးတယ္။<br /><br />တကယ္တမ္းၾကေတာ့ နင့္လြယ္အိတ္ထဲက ထြက္လာသမွ်ဟာ ဘဝဆန္တဲ့ပစၥညး္ေတြျဖစ္ေနၿပီး ငါ့အိတ္ထဲမွာက ပကာသနဆန္တဲ့ပစၥည္းေတြပဲျဖစ္ေနလုိ႔ ႀကိတ္ၿပီး႐ွက္မိေသးတယ္။ ပန္းခ်ီပုံၾကမ္းျခစ္တဲ့ ခဲတံ နဲ႔ စာ႐ြက္ေတြ၊ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္၊ ေနာက္ၿပီး နင္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ့ ကဗ်ာေတြကူးထည့္ထားတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္၊ ပန္းခ်ီျပပြဲလက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ၊ ေနာက္… အေပါင္ဆုိင္လက္မွတ္ေတြ။<br /><br />နင္နဲ႔ ခင္ၿပီးေနာက္ပုိင္းေတာ္ေတာ္ၾကာမွ နင့္မိဘေတြအေၾကာင္းကုိသိခြင့္ရခဲ့တယ္။ ပန္းခ်ီကုိ နင္ဟာ အသက္ ေလာက္ျမတ္ႏုိးတယ္ဆုိတာရယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘေတြရဲ့တားျမစ္တဲ့ၾကားက ဝါသနာကုိေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့လုိ႔ အိမ္ေပၚက အဆင္းမွာ တခါထဲ အေမြခြဲေပးလုိက္တဲ့ မိဘေတြနဲ႔ နင့္ၾကားက အက္ေၾကာင္းကုိ ျပန္ေခ်ာေမြ႔ေစခ်င္ခဲ့တယ္။ နင္ကေတာ့ အခုလက္႐ွိဘဝက မိသားစုဆုိတဲ့ေႏြးေထြးမႈမ႐ွိတာကလြဲရင္ နင့္အတြက္ပုိၿပီးေတာ့ ေနေပ်ာ္တယ္လုိ႔ တဖြဖြ ေျပာေလ့႐ွိတယ္။<br /><br />ဆြဲထားတဲ့ပန္းခ်ီကားေတြကုိလုိက္ၾကည့္ဖုိ႔ နင့္အိမ္ကုိဖိတ္ခဲ့လုိ႔ ငါလုိက္လည္တဲ့ေန႔က။ ယုိင္နဲ႔နဲ႔ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္အုိ ေလးကုိၾကည့္ၿပီးေတာ့ စကားေတြဆြ႔ံအခဲ့ရတယ္။ ဖ႐ုိဖရဲ အိမ္ေခါင္မုိးရယ္ ေဆြးေျမ့ၿပီးဟုိတကြက္ ဒီတကြက္ ပ်ဥ္ကြာေနတဲ့ ၾကမ္းခင္းရယ္ကုိ နင္က ဘာမွမျဖစ္သလုိေနႏုိင္္ေပမဲ့ ငါမွာေတာ့ၿပဳံးရယ္ဖုိ႔ကုိ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္အုိေလးက ၿငိဳးငယ္ေနသေလာက္ နင့္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြအားလုံးဟာ ေတာက္ပတဲ့ အေရာင္အစပ္အဟပ္၊ အားမာန္ျပည့္လွတဲ့စုတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ျဖစ္လုိ႔ေနတယ္။<br /><br />အိမ္တခုလုံးနဲ႔ ပန္းခ်ီကားေတြျပည့္ေနတာေတာင္ ျပပြဲျပဖုိ႔ နင္က မတင္းတိမ္ႏုိင္ေသးဘူးတဲ့။ မိဘေတြခြဲေပးလုိက္တဲ့ အေမြေတြအားလုံးနီးပါးဟာ ေဆးေတြ စုတ္တံေတြဝယ္တာနဲ႔ပဲ အားလုံးကုန္သေလာက္ နီးပါးျဖစ္ေနၿပီ။ နင္ကပန္းခ်ီဆြဲရင္ Don McLean's ရဲ့ Vincent (Starry Starry Night) သီခ်င္းတပုဒ္ကုိ အၿမဲနားေထာင္ၿပီး ပန္းခ်ီဆြဲေလ့႐ွိတယ္။ ပန္းခ်ီေက်ာ္ႀကီး Vincent Van Gogh ရဲ့ အားလူးစားသူမ်ား ပန္းခ်ီကားကုိ နာမည္ႀကီးေစခဲ့တဲ့ အလင္းအေမွာင္ဖမ္းယူသြားႏိုင္ပုံကုိ နင္သိပ္သေဘာက်ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-2787603413167315497?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-44300410435977987392009-02-13T23:09:00.008-05:002009-02-14T00:08:55.232-05:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZZJwC38A5I/AAAAAAAAAQE/zEkm0-sTRGo/s1600-h/leonidas-belgian-chocolates.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 228px; height: 228px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZZJwC38A5I/AAAAAAAAAQE/zEkm0-sTRGo/s320/leonidas-belgian-chocolates.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302506701029376914" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">ဓာတ္ပုံကုိ <a href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://www.sheknowsparties.com/wp-content/uploads/2007/12/leonidas-belgian-chocolates.jpg&amp;imgrefurl=http://www.sheknowsparties.com/hostess-gift-leonidas-belgian-chocolates/&amp;usg=__74Kmzy1YKmgyhVHBkFjkLKlUGrg=&amp;h=280&amp;w=280&amp;sz=13&amp;hl=en&amp;start=6&amp;um=1&amp;tbnid=VrNa1Di_Rc1wFM:&amp;tbnh=114&amp;tbnw=114&amp;prev=/images%3Fq%3Dleonidas%2Bchocolate%26um%3D1%26hl%3Den%26client%3Dfirefox-a%26rls%3Dcom.google:en-GB:official%26sa%3DG">ဒီက</a> ယူပါတယ္</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Valentine's Day ဆုိရင္ေတာ့ အားလုံးက တညီတညြတ္ထဲ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ လုိ႔သိထားၾကပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္း ကေတာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဆုိတာ သမီးရည္းစားေတြ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြအတြက္ပဲ ရည္႐ြယ္တယ္လုိ႔ထင္ခဲ့မိတာပါ။ ေနာက္ေတာ့မွ ခ်စ္သူမ်ားဆုိရာမွာ ခ်စ္သူခင္သူမ်ားအားလုံးအႀကံဳးဝင္တယ္ ဆုိတာသိလာခဲ့ရပါတယ္။ မိခင္ ဖခင္ေတြကအစ၊ အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ ေခြးေလး ေၾကာင္ေလးေတြကအဆုံး ကုိယ္ကခ်စ္ခင္တဲ့သူ မည္သူကုိမဆုိ Valentine's Day မွာ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေပးျခင္းဟာ အဲဒီလူအေပၚ မိမိကဘယ္ေလာက္ အေလးထားတယ္ ဆုိတာကုိေဖာ္ျပျခင္းသေကၤတတခုပါ။<br /><br />ေလာကႀကီးမွာ ခင္မင္တဲ့အေပါင္းအသင္းေတြက ကုိယ့္အေပၚအေလးထားတယ္ဆုိတာကုိ သေဘာမက်တဲ့ လူ မ႐ွိႏုိင္ပါဘူး။ လူဆုိတာ အေလးထားခံခ်င္တဲ့သတၱဝါထဲမွာ ထိပ္ဆုံးကပါတယ္မဟုတ္ပါလား။ ေပးလာတဲ့ လက္ေဆာင္ရဲ့ တန္ဖုိးနည္းျခင္း၊ မ်ားျခင္းနဲ႔ မဆုိင္ပဲ ခင္မင္မႈရဲ့သေကၤတ၊ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈရဲ့အတိမ္အနက္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ့သေကၤတေတြအျဖစ္နဲ႔ လက္ေဆာင္ကုိလက္ခံရ႐ွိသူကလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္ရသလုိ သူတုိ႔ ႏွစ္ဦးၾကားမွာ႐ွိတဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳးမ်ားဟာလည္း ပုိမုိခုိင္မာလာေစပါတယ္။<br /><br />Valentine's Day လက္ေဆာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြထဲမွာ အထင္႐ွားဆုံးက ႏွင္းဆီပန္း နဲ႔ ဒုတိယ တခုကေတာ့ ေခ်ာကလက္ပါ။ ဒီမွာေတာ့ တီဗီေတြမွာ ကုန္ပစၥည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကုိေၾကာ္ျငာေနတာလည္းေတြ႔ရပါတယ္။ ေရေမြး၊ လက္ဝတ္ရတနာ၊ အေမြးပြဝက္ဝံ႐ုပ္ေတြအဆုံး….လက္ေဆာင္ေတြေ႐ြးခ်ယ္စရာအမ်ားႀကီးေပါ့။ ကုိယ့္သေကၤတ နဲ႔ကုိယ္ေပးခ်င္တာကုိေ႐ြးခ်ယ္ေပး႐ုံပါပဲ။<br /><br />မႏွစ္ကေတာ့ နယူးေယာက္မွာ တ႐ုံးထဲအတူတူလုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ဂ်ပန္မ မယ္ဂူမီစံကုိ ေခ်ာကလက္တဗူး လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ သူနဲ႔က ႐ုံးမွာ ဟုိဖက္စားပြဲ ဒီဖက္စားပြဲထုိင္ၿပီးအေတာ္ေလး အဖြဲ႔က် စိတ္တူ ကုိယ္တူျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ေနာက္ၿပီး ကုိယ္ဝန္စ႐ွိတဲ့အခ်ိန္ထဲက ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္႐ုံးကခြင့္ယူခဲ့စဥ္အထိ သူပဲအားလုံး ေဖးေဖးမမ ကူညီခဲ့သူူပါ။ သူကသားႏွစ္ေယာက္ရဲ့မိခင္ျဖစ္ေတာ့့ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္တဲ့အေတြ႔အႀကံဳ ေဆာင္ရန္ ေ႐ွာင္ရန္ေတြကုိ အမတေယာက္လုိပဲေျပာျပသင္ျပေပးခဲ့ပါတယ္္။ ကုိယ္ကလည္း သူ႔ကုိ Accounting Software တမ်ဳိးကုိ စာရင္းကုိင္အေတြ႔အႀကံဳ မ႐ွိတဲ့သူ႔ကုိ စိတ္႐ွည္စြာနဲ႔ သင္ေပးခဲ့တယ္။ (သူကခုေတာ့ ကုိယ္သင္ေပးလုိက္ တဲ့ ပညာေတြနဲ႔ လခပုိေကာင္းတဲ့အလုပ္တခုမွာလုပ္ေနပါတယ္..မုဒိတာပြားစရာပါ)<br /><br />ဒါနဲ႔ မႏွစ္က ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာ အမွတ္တရ သူ႔ကုိ ကိုယ့္္ အႏွစ္သက္ဆုံး ျဖစ္တဲ့ <a href="http://www.leonidas-chocolate.com/">Leonidas</a> ေခ်ာကလက္တဗူး လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ <a href="http://www.leonidas-chocolate.com/">Leonidas</a> ေခ်ာကလက္ဟာ စားဖူးသမွ် ေခ်ာကလက္ထဲမွာ အႏွစ္သက္မိဆုံး လည္းျဖစ္ ကုိယ္တုိင္လည္း လန္ဒန္မွာေနစဥ္က အဲဒီဆုိင္ခြဲတခုမွာအလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြရဲ့ နာမည္၊ အမ်ဳိးအစားေတြကုိပါသိေနလုိ႔လည္း တန္ဖုိးထားစြာလက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာပါ။ ကုိယ္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ကုိ သူေရာ သူ႔မိသားစုပါႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကတယ္ဆုိလုိ႔ အေတာ္ေလးကုိ ေပ်ာ္႐ႊင္မိခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီႏွစ္ Valentine's Day အတြက္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းစာေရးဆရာမ Molly တုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံက ပို႔ေပးလုိက္တဲ့ လက္ေဆာင္ပါ။ ထူးထူးျခားျခားပါပဲ .. သူတုိ႔လင္မယားပုိ႔ေပးလုိက္တာက ကိုယ့္အႀကိဳက္ဆုံး <a href="http://www.leonidas-chocolate.com/">Leonidas</a> ေခ်ာကလက္ေတြျဖစ္လုိ႔ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ရတဲ့ Valentine လက္ေဆာင္ကုိ အမွတ္တရအျဖစ္ စာေလးေရးၿပီးသိမ္းထားခ်င္တာနဲ႔ ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိေရးလိုက္တာပါပဲ။<br /><br />(ေခ်ာကလက္ေတြေကၽြးခ်င္ေပမဲ့ ေကၽြးခြင့္မရလုိ႔ ဓာတ္ပုံေလးေတြပဲၾကည့္လုိက္ၾကပါေတာ့ ပရိတ္သတ္ႀကီးေရ.. စိတ္ေတာ့မဆုိးၾကနဲ႔ေနာ္။ သူတုိ႔ပုိ႔ေပးတာက ၂ေပါင္ဗူးႀကီးဆုိေတာ့ ဝါ႐ွင္တန္ကုိအမွီလာႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ တဝႀကီး ေကၽြးခ်င္ပါတယ္.... းD)<br /></div><span id="fullpost"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZZGgEW5TII/AAAAAAAAAPs/NEVqsz6fyms/s1600-h/DSC02714.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 279px; height: 210px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZZGgEW5TII/AAAAAAAAAPs/NEVqsz6fyms/s320/DSC02714.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302503128014867586" border="0" /></a><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost" style="font-size:85%;">Gift Wrap ကုိဖယ္လုိက္ၿပီးမွ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔သတိရတာနဲ႔ ဖဲႀကိဳးေလးပဲျပန္ခ်ည္ၿပီး႐ုိက္ထားတာပါ...။ မူရင္းပုံစံကုိၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ အေပၚေခါင္းစီးမွာတင္ထားတဲ့ပုံေလးကုိသာၾကည့္ပါေတာ့။</span><br /></div><span id="fullpost"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZZG7bEEQWI/AAAAAAAAAP0/hqs9-y7_zb0/s1600-h/DSC02724.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 285px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZZG7bEEQWI/AAAAAAAAAP0/hqs9-y7_zb0/s320/DSC02724.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302503597966377314" border="0" /></a><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost" style="font-size:85%;">အထဲမွာဘယ္လုိပုံစံေခ်ာကလက္ေတြပါမလဲ...???</span><br /></div><span id="fullpost"><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZZH_K04uqI/AAAAAAAAAP8/3QUmHHtnWB8/s1600-h/DSC02721.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZZH_K04uqI/AAAAAAAAAP8/3QUmHHtnWB8/s320/DSC02721.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302504761838844578" border="0" /></a><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span style="font-size:85%;">သုံးေနရာလပ္ေနတာက ဘုရားတင္ဖုိ႔ျမန္ျမန္ဖယ္လုိက္ၿပီးေတာ့ သူတခု ကုိယ္တခု စားလုိက္ၾကတယ္ း) ေအာက္မွာေနာက္ႏွစ္ထပ္က်န္ေသးတယ္။</span></span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-4430041043597798739?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-43386669108091536742009-02-10T00:23:00.007-05:002009-02-10T00:58:29.444-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZERub-r-VI/AAAAAAAAAPc/eS61_L4tMVA/s1600-h/562548_jogging_with_dog.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SZERub-r-VI/AAAAAAAAAPc/eS61_L4tMVA/s320/562548_jogging_with_dog.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301037725874125138" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">အာေရာဂ်ံ ပရမၼံလာဘံတဲ့ .. ဒီလုိစေရးလုိက္လုိ႔ က်န္းမာေရးအေတာ္လုိက္စားတယ္လုိ႔ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ခုတေလာမွာ အိမ္႐ွိလူကုန္ တေ႐ွာင္ေ႐ွာင္ျဖစ္ေနေတာ့ .. အာေရာဂ်ံ ပရမၼံလာဘံ ဆုိတဲ့ က်န္းမာျခင္းသည္ လာဘ္ႀကီးတပါး ဆုိတဲ့ စကားလုံးေလး ေခါင္းထဲကုိ အလုိလုိဝင္လာတယ္။ ေအာ္ .. လူဆုိတာ က်န္းမာေတာ့မွပဲ စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္ပါႏုိင္ေတာ့တာပါလား။<br /><br />လူမွာအဓိက က က်န္းမာေရးပဲ.. ဒါေၾကာင့္လည္း လူႀကီးမိဘေတြနဲ႔စကားေျပာတဲ့အခါမယ္ က်န္းမာေရးဂ႐ုစုိက္ ဆုိတာကုိ အၿမဲတေစမွာတတ္ၾကတာကုိး။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈအရ လူအျခင္းျခင္း ပဋိသႏၶာရစကားဆုိႏႈတ္ဆက္ ရင္ေတာင္ ေနေကာင္းတယ္ေနာ္၊ က်န္းမာရဲ့မဟုတ္လားတုိ႔ နဲ႔ အစခ်ီၿပီးေတာ့ႏႈတ္ဆက္ၾကတာမဟုတ္လား။ အဂၤလိပ္ေတြလုိ ေကာင္းေသာေန႔၊ ေကာင္းေသာညလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္တဲ့အေလ့အထသိပ္မ႐ွိၾကဘူး။ ျမန္မာေတြ က်န္းမာေရးကုိ အေတာ္အေလးထားတာသိသာတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ .. လူက်န္းမာမွ က်န္တဲ့ စီးပြား႐ွာတာ၊ ပညာေရး၊ လူမူေရး အားလုံး အစဥ္ေျပေခ်ာေမြ႔ႏုိင္ေတာ့မွာကုိး။<br /><br />က်န္းမာေရးလုိက္စားလားလုိ႔ေမးရင္ သိပ္မလုိက္စားျဖစ္ခဲ့ဘူးလုိ႔လည္းေျပာမရသလုိ၊ အၿမဲတမ္းပုံမွန္ ေလ့က်င့္ ခန္းလုပ္ေနတဲ့သူတေယာက္လည္းမဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ဘယ္အားကစားကုိ အႀကိဳက္ဆုံးလည္းဆုိရင္ တင္းနစ္ လုိ႔ ေျဖလုိက္ေပမဲ့ တင္းနစ္ကုိထဲထဲဝင္ဝင္႐ုိက္ဖူးတဲ့သူျဖစ္မေနျပန္ဘူး။ ဘယ္အားကစားေတြလုပ္ဖူး ခဲ့တုန္းဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိလည္းေျဖဖုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ မစုိ႔မပုိ႔ေလးေရကူးဖူးတယ္၊ ငါးလေလာက္ေတာက္ေလွ်ာက္ ေအ႐ုိးဘစ္ ကစားတယ္၊ ေနာက္ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ အမ်ဳိးသားေရကူးကန္မွာဖြင့္တဲ့ အားကစား႐ုံမွာမနက္ဆုိသြား ကစား တာေတြကုိပဲ ေလသံေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔ေျပာႏုိင္မွာပါ။<br /><br />အဲ..ရဲရဲတင္းတင္းေျပာႏုိင္တာဆုိလုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္တာပါပဲ။ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ေလ့က်င့္ခန္းကုိမ်ား အေရးတယူ ေျပာရတယ္လုိ႔ စိတ္ေတာ့မေစာသြားၾကပါနဲ႔ဦး။ အထက္ကေလသံေပ်ာ့ေလးနဲ႔ေျပာျပခဲ့တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြ အဆြယ္ေကာင္းလုိ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဖုိ႔ လုိေနၿပီဆုိတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ပုိက္ဆံေတြ အကုန္ခံၿပီးသြားလုပ္ခဲ့ေပမဲ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သင္တန္းအၿပီး ဟုိဒီေလွ်ာက္သြားလမ္းသလားခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ဘာမွ ေသခ်ာမလုပ္ျဖစ္ခဲ့ ဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္တာတမ်ဳိးကုိပဲ ထိထိေရာက္ေရာက္ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ႏုိင္ခဲ့တာပါ။<br /><br /><span id="fullpost">ေနာက္ၿပီးေျပာရမွာလည္း အားရပါးရ႐ွိတယ္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္ဆုိတာ ကိုယ့္အိမ္ၿခံဝန္းေလးတင္ေလွ်ာက္ ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကန္ေတာ္ႀကီးကုိ ေန႔တုိင္းတပတ္လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တာပါ။ ပထမေတာ့့ ဖုိးစိန္လမ္းထိပ္ ကေန ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေၾကး႐ုပ္နားထိပဲေလွ်ာက္တာပါ။ ေနာက္ေတာ့ေန႔တုိင္း ဒီေလာက္ေလးေလွ်ာက္ရတာ ေခၽြး ေတာင္မစုိ႔တာ နဲ႔ တေန႔ နည္းနည္းပုိပုိေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ကန္ေတာ္ႀကီးတပတ္ျဖစ္သြားတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ ေမာၿပီးေခၽြးစုိ႔လာေတာ့ကန္ေတာ္ႀကီးရဲ့ ေရျပင္ကုိျဖတ္တုိက္လာတဲ့ေလညွင္းေလးကုိ႐ႈလိုက္ရင္္ အေမာကုိေျပ လုိ႔။<br /><br />မနက္တုိင္း ၅နာရီ အိပ္ရာထ ကန္ေတာ္ႀကီးတပတ္လမ္းေလွ်ာက္ ၆နာရီ၁၅မိနစ္္ေလာက္ဆုိ အိမ္ျပန္ေရာက္ နံနက္စာစား ၿပီးေတာ့႐ုံးသြား။ အဲတုန္းကဆုိရင္ အဖ်ားအနာျဖစ္ခဲတယ္ ႀကီးေကာင္ဝင္ထဲက ခံစားရတဲ့ ေခါင္းတျခမ္းကုိက္တတ္တဲ့ေရာဂါလည္းေပၚမလာေတာ့ဘူး၊ ေနာက္ေၾကာတက္တာလည္းမျဖစ္ေတာ့၊ ဘာစား စားဝလာတယ္မ႐ွိလုိ႔ အႀကိဳက္ကုိေတြ႔လုိ႔ေပါ့။ ဒီလုိလမ္းေလွ်ာက္တာၾကာလာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ ရတာကုိ သေဘာက်လာေတာ့တယ္။ ႐ုံးကအျပန္ဘစ္ကားေတြသိပ္က်ပ္တဲ့ေန႔ေတြဆုိ ၿမဳိ့ထဲပန္းဆုိးတန္း ကေန အိမ္႐ွိတဲ့ ကန္ေတာ္ႀကီးနား အထိကုိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့ဖူးတာ အႀကိမ္ေပါင္း မေရနုိင္ဘူး။<br /><br />ရန္ကုန္ကေနခြာခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ စားဝတ္ေနေရးပင္လယ္ထဲစီးေမ်ာေနလုိက္တာ ဘာေလ့က်င့္ခန္းမွ မလုပ္ ျဖစ္ေတာ့။ တေန႔တေန႔ အလုပ္ကုိအေျပးအလႊားသြား အလုပ္မွာဦးေႏွာက္ကုိ အရည္ပါညွစ္ထုတ္ လုိက္ရသလုိ လုပ္ခဲ့ရလုိ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမာပန္းၿပီး ေျခလက္ေတာင္မသယ္ခ်င္တဲ့ ဘဝထဲမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနလာလုိက္တာ ဆယ္စုႏွစ္တစုနီးပါး႐ွိလာခဲ့ၿပီ။ သမီးေမြးၿပီးရင္ လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆုိတဲ့အႀကံနဲ႔ ဝယ္ထားတဲ့ ဖိနပ္နဲ႔ အက်ၤ ီေတြဟာလည္း ေယာက်ၤားကသတိရတုိင္း စေနာက္စရာတခုလုိျဖစ္လို႔။ (ခုေတာင္ စာ ေရးရင္းဖိနပ္ေလးကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိေသးတယ္)<br /><br />သူစလည္း စခ်င္စရာပါပဲ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ တေန႔ေနလုိ႔ အိမ္ေပၚက အိမ္ေအာက္ကုိမဆင္းမိတဲ့ ရက္ေတြပဲမ်ားလာတယ္။ နိစၥဓူဝ သမီးကိစၥလုပ္ကုိင္ေပးေနရင္းနဲ႔ ေနကုန္လုိ႔ကုန္မွန္းမသိျဖစ္လာတယ္။ ဒီၾကား ထဲမွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္လလုံး အိမ္႐ွိလူကုန္ တေ႐ွာင္ေ႐ွာင္ျဖစ္ၾကေတာ့ ဒီ က်န္းမာေရး နဲ႔ ေလ့က်င့္ခန္းဆုိတဲ့ စာလုံးႀကီးကုိ တြဲတဲြၿပီး မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ေယာင္လာတယ္။ အရင္တုန္းကမ်ား ေလ့က်င့္ခန္းမွန္မွန္ေလးလုပ္ ေနေတာ့ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးက ပုံမွန္လည္ပတ္မွ်တေနတယ္။ ခုေတာ့ နည္းနည္းေလးဆုိ ေခါင္းကုိက္ရတာနဲ႔ ဗုိက္ေအာင့္တဲ့ေရာဂါလည္းျပန္ျဖစ္လာျပန္တယ္။(<a href="http://www.homesick88.blogspot.com/">အမအိမ္လြမ္းသူ</a> ဆီမွာဓာတ္စာသြားေတာင္းရေသးတယ္ - ေက်းဇူးတင္တယ္အမေရ..)<br /><br />လူကေနမေကာင္းမွေတာ့ စိတ္လည္းမၾကည္လင္။ ဘာလုပ္လုပ္ ဘာေျပာေျပာ စိတ္ကမ႐ွည္ခ်င္။ မ်က္ႏွာ ကဘယ္ေလာက္ေတာင္ သုန္မႈန္ေနလည္းဆုိရင္ ေစ်းဆုိင္သြားတာေတာင္မွ ဆုိင္ကလူေတြက ေနမေကာင္းဘူး လားလုိ႔ ေမးယူရတဲ့ အထိပါပဲ… ။ ေအာ္ .. အာေရာဂ်ံ ပရမၼံလာဘံ ဆုိတာမွန္လုိက္တာေနာ္။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႐ွိတဲ့အခ်ိန္ေတြထဲကဖဲ့ၿပီး ေလ့က်င့္ခန္းေလး ပုံမွန္ျပန္လုပ္ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရေပဦးမည္။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ .. ဒီအတုိင္းသာ ေလ့က်င့္ခန္းမလုပ္ဘာမလုပ္နဲ႔ ဆက္သြားေနရင္ .. သက္ေတာ္ ၁၂၀ ရွည္ေစေသာဝ္ ဆုိတဲ့ ရက္ခ်ဴပ္ဇာတာေပၚက ဆုေတာင္းေလးကုိ ျဖည့္ဆည္းႏုိင္ခြင့္မရလုိက္မွာကုိ စုိးရိမ္လြန္းလွ ပါသည္။<br /><br /><br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၀၊ ၂၀၀၉<br />နံနက္ ၁၂း၁၂ မိနစ္<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">(Photo Credit to http://www.sxc.hu/profile/glumus)</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-4338666910809153674?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-17237657777034135602009-01-28T17:42:00.003-05:002009-01-28T17:54:10.147-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SYDfguy-jEI/AAAAAAAAAPI/pLwg8eYd5-k/s1600-h/3-1cover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SYDfguy-jEI/AAAAAAAAAPI/pLwg8eYd5-k/s320/3-1cover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296478915198356546" /></a><br /><br />ပညာေရးအသားေပးက႑မ်ားပါဝင္သည့္ သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း အတြဲ(၃)အမွတ္(၁) ထြက္႐ွိလာပါၿပီ။ သံလြင္အိပ္မက္မွာပါတဲ့ <a href="http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&task=view&id=686&Itemid=204">မုိးေခါင္လြင္ျပင္၌ပ်ဳိးေသာပန္းခင္း</a> ဝတၳဳတုိေလးကုိဖတ္ဖုိ႔ဖိတ္ေခၚပါရေစ။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-1723765777703413560?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-4803630264668311062009-01-22T00:08:00.001-05:002009-01-22T00:25:37.605-05:00<embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://picasaweb.google.com/s/c/bin/slideshow.swf" width="400" height="267" flashvars="host=picasaweb.google.com&captions=1&RGB=0x000000&feed=http%3A%2F%2Fpicasaweb.google.com%2Fdata%2Ffeed%2Fapi%2Fuser%2Fyawnathanzinyaw%2Falbumid%2F5293971516452008017%3Fkind%3Dphoto%26alt%3Drss" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"></embed><br />ဓာတ္ပုံေတြေအာက္မွရည္ညႊန္းခ်က္စာေတြကုိဖတ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဓာတ္ပုံေပၚကုိ Click ၿပီးၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-480363026466831106?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-34808987615117765532009-01-21T18:31:00.007-05:002009-01-21T18:46:14.083-05:00<div style="text-align: justify;">မေန႔ မနက္လင္းအားႀကီးထဲက စၿပီး ဝါ႐ွင္တန္ဒီစီရဲ့လမ္းမေတြေပၚမွာ လူေတြဟာ႐ႈပ္႐ွက္ခပ္ေနၿပီး သမတ က်မ္းက်ိန္ပြဲအတြက္စိတ္အားထက္သန္ေနၾကပါတယ္။ ေန႔လည္ခင္းမွာေတာ့ သမတ အုိဘားမားကုိ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ အလွျပခ်ီတက္ပြဲလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ခ်ီတက္ပြဲကုိ ေန႔လည္ခင္း ၂း၃၀ ခြဲမွာ Capitol ႐ွိတဲ့ Constitution Avenue ကစတင္ၿပီး သမတ အိမ္ျဖဴေတာ္႐ွိတဲ့ Pennsylvania Avenue နဲ႔ 17 th လမ္းဆုံတဲ့ ေထာင့္မွာ အဆုံးသတ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သမတက်မ္းက်ိန္ပြဲကုိသြားၾကည့္ခ်င္ေပမဲ့ အိမ္မွာ သမီးေလးကုိထားခဲ့ဖုိ႔ လူခြဲမ႐ွိတာေရာ၊ အမ်ဳိးသားက အလုပ္ သြားရတာေရာနဲ႔မုိ႔ မသြားၾကည့္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ အလွျပခ်ီတက္ပြဲကုိလည္း ေစာေစာသြား ေနရာေကာင္းယူၿပီး သမတနဲ႔ သမတကေတာ္ လူထုကုိႏႈတ္ဆက္တာကုိ ၾကည့္ခ်င္ေပမဲ့လည္း အမ်ဳိးသားအလုပ္က သမတ က်မ္းက်ိန္ပြဲအထူးအစီအစဥ္ေတြအတြက္ အလုပ္မ်ားသြားတာမုိ႔ ႐ုံးကညေန ၃ နာရီထုိးမွျပန္ေရာက္လာခဲ့လုိ႔ သူျပန္ေရာက္မွ အိမ္ျဖဴေတာ္ဘက္ကုိ အေျပးအလႊားသြားရပါေတာ့တယ္။<br /><br />အိမ္က ၁၇ လမ္း နဲ႔ Q လမ္းေထာင့္မွာ႐ွိေပမဲ့ သမတ အိမ္ျဖဴေတာ္႐ွိတဲ့ေနရာကုိေရာက္ဖုိ႔ အေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ ရဦးမွာမုိ႔ အဌားပဲစီးသြားေတာ့မယ္ဆုိတဲ့စိတ္ကူးဟာလမ္းမေပၚေရာက္ေတာ့ အိမ္နားကလမ္းေတြကုိ လုံၿခံဳေရး အေနနဲ႔ စစ္သားေတြကပိတ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဌားကားတစီးကုိတားျပန္ေတာ့လည္း ၿမိဳ့ထဲကလမ္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားပိတ္ထားလုိ႔ သူေတာင္အိမ္ျပန္အိပ္ေတာ့မယ္မလုိက္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေျပာပါ တယ္။ ဒါနဲ႔ အိမ္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းက ဘူတာ႐ုံကုိ အေျပးတပုိင္းနဲ႔ ထြက္ခဲ့ရတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း ညေန ၃း၃၀ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သမတ က ညေန ၄နာရီမွာ အိမ္ျဖဴေတာ္ကုိေရာက္ၿပီး လူထုကုိ ႏႈတ္ဆက္မွာဆုိေတာ့ အခ်ိန္သိပ္မ႐ွိေတာ့ဘူးေလ။<br /><br />အေရးထဲမွာ ဘူတာ႐ုံ မွားဆင္းမိလုိ႔ အိမ္ျဖဴေတာ္႐ွိတဲ့နားကုိလမ္းေလွ်ာက္လုိက္ရတာက ၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာ လုိက္ေသးတယ္။ လမ္းမွာလည္း အိမ္ျဖဴေတာ္ဘက္ကျပန္လာတဲ့လူအုပ္ သြားေနတဲ့လူအုပ္နဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေတြ ေပၚမွာ ေျခခ်စရာေတာင္မွမ႐ွိေလာက္ေအာင္ကုိ ႐ႈပ္႐ွက္ခပ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး အုိဘားမား တီ႐ွပ္၊ အုိဘားမား နံရံကပ္ပုိစတာ၊ အုိဘားမား အမွတ္တရ တံဆိပ္ဝုိင္းေလးေတြေရာင္းသူေတြ၊ အုိဘားမား နားကပ္၊ အုိဘားမား ဆြဲႀကိဳး၊ လက္ကုိင္အိတ္ ေရာင္းေနတဲ့ သူေတြကုိလည္း ေနရာအႏွ႔ံမွာေတြ႔ႏုိင္တယ္။ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ အုိဘားမားမ်က္ႏွာႀကီးကုိပဲေတြ႔ေနရေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံရဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ့ လြတ္လပ္စြာ ယုံၾကည္ပုိင္ခြင့္အေနနဲ႔။ အေမရိကန္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ က လူတစုကုိလည္း လမ္းေထာင့္တေနရာမွာ လူေတြကုိ ကြန္ျမဴနစ္သတင္းစဥ္ေတြ ေဝဌေန တာလည္းေတြ႔ခဲ့ပါေသးတယ္။ အရင္း႐ွင္စနစ္ရဲ့ ဆုိးက်ိဳးမ်ားကုိ ေတာ္လွန္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီဆုိၿပီး အစၥေရးႏုိင္ငံ နဲ႔ ပါလက္စတုိင္းတုိ႔ရဲ့ ဂါဇာတုိက္ပြဲပုံပုိစတာႀကီးကုိကုိင္ေျမွာက္ၿပီးေတာ့ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္႐ွင္းလင္းေျပာျပေနတဲ့ မိန္းမငယ္ေလးကုိလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဓာတ္ပုံေတာင္မ႐ုိက္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ သမတကုိမေတြ႔လုိက္ရမွာစုိးလုိ႔ သူတုိ႔ ေဝဌေနတဲ့သတင္းစာတေစာင္ကုိပဲ ကမမ္းကတမ္း ဆြဲယူခဲ့ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SXeyZsw9N1I/AAAAAAAAAIY/2LIVIuanFGc/s1600-h/DSC02677.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 302px; height: 205px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SXeyZsw9N1I/AAAAAAAAAIY/2LIVIuanFGc/s320/DSC02677.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293896041580279634" border="0" /></a><br />အိမ္ျဖဴနဲ႔ အနီးဆုံးဘူတာ႐ုံျဖစ္တဲ့ Farragut West ဘူတာ႐ုံေ႐ွ႔မွာေတာ့လူေတြဟာဘူတာ႐ုံထဲကုိဝင္ဖုိ႔ အတြက္လူတန္း႐ွည္ႀကီးနဲ႔ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကတာကုိ ေတြ႔လုိ႔ဓာတ္ပုံရုိက္ယူခဲ့ပါေသးတယ္။လူေတြကေအး လြန္းလွတဲ့ ရာသီဥတုထဲမွာ ဘူတာ႐ုံဝင္ဖုိ႔ကုိ တန္းစီ ေစာင့္ေနတာေတာင္မွ အၿပဳံးမပ်က္ၾကပါဘူး။ တအုပ္စုနဲ႔ တအုပ္စု ေနာက္ ေျပာင္ရင္း အခ်ိန္ၿဖဳံးေနၾကပါတယ္။<br /><br />အိမ္ျဖဴေတာ္နဲ႔ အနီးဆုံး ၁၇ လမ္းနဲ႔ Pennsylvania Ave လမ္းဆုံမွာ႐ွိတဲ့ လုံၿခဳံေရးဂိတ္ A &amp; B ကုိေရာက္ေတာ့ အိမ္ျဖဴေတာ္ဘက္ကုိ သြားလုိ႔မရေအာင္ဂိတ္ကုိပိတ္ထားလုိက္ၿပီလုိ႔ဆုိပါတယ္။ သမတမိန္႔ခြန္းေျပာမယ့္ ေနရာကုိ လွမ္းျမင္ေနရေပမဲ့ အနားေတာ့ေရာက္ေအာင္ဘယ္လုိမွသြားႏုိင္ေတာ့မွာမဟုတ္လုိ႔ စိတ္အေတာ္ပ်က္သြားမိပါ တယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားမဟုတ္ေပမဲ့ ပထမဆုံးလူမည္းသမတအျဖစ္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ့ သမုိင္းဝင္ေန႔ရက္ ကုိ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႔ၾကည့္ခ်င္တာပါ။ ေနာက္ၿပီး သမတဆုိတာကလည္း အျပင္မွာ ေတြ႔ရခဲတယ္မဟုတ္လား။<br /><br />ကဲ ဆက္ၿပီးသြားလုိ႔ မရဘူးဆုိေတာ့လည္း ေရာက္တဲ့ေနရာမွာသာ လက္မႈိင္ခ်ရပ္ၿပီးေတာ့ ၁၇ လမ္းေပၚကုိ ေမွ်ာ္သာၾကည့္ေနႏုိင္ပါေတာ့တယ္။ သမတက ၁၇ လမ္းေပၚကေနၿပီးေတာ့ ကားနဲ႔ အိမ္ျဖဴေတာ္ထဲကုိ ဝင္သြား မွာျဖစ္တယ္။ ၿပီးမွ အလွျပခ်ီတက္တဲ့သူေတြကုိ စင္ေပၚကေနႏႈတ္ဆက္မွာေပါ့။<br /><br />ရာသီဥတုကလည္းေအးလုိက္တာမွ လက္အိတ္စြပ္ထားတာေတာင္ လက္ေတြကေအးခဲၿပီး နာေတာင္နာက်င္ လာ ပါတယ္။ ေဘးနားက လူမည္းအမ်ဳိးသမီးႀကီးဆုိရင္ သမတကုိေတြ႔ဖုိ႔အခြင့္အလမ္းမ႐ွိေတာ့လုိ႔ အိမ္က ထြက္တာ ေနာက္က်တယ္ဆုိၿပီးသူ႔သမီးကုိ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေျပာဆုိေနသံကုိၾကားရေတာ့ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္ ရယ္ လည္းမရယ္ရက္ေအာင္ သနားစရာေကာင္းေနျပန္ပါတယ္။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ အေအးခံရင္း လူေတြရဲ့ စိတ္ပ်က္ၿငီးညဴသံေတြကုိ နားေထာင္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ဆုိင္ကယ္စီးပုလိပ္ေတြ ဝုိင္းရံၿပီးေတာ့ သမတစီးလာတဲ့ ကားကုိလွမ္းေတြ႔ရပါတယ္။<br /><br />အကြာအေဝးက အေတာ္ေဝးေပမဲ့ လူပုံသဏႅန္ကုိေတာ့ ေကာင္းေကာင္းျမင္ႏုိင္တဲ့ အေနအထားေပါ့ေလ။ သမတနဲ႔ သမတ ကေတာ္တုိ႔ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျမင္ႏုိင္တဲ့ အေနအထားပါ။ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ သမတ က ၁၇လမ္းနဲ႔ Pennsylvania လမ္းဆုံနားက်ေတာ့့ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ပါေတာ့တယ္။ ေဘးနားက႐ွိသမွ် လူေတြ ေအာ္လုိက္ဟစ္လုိက္ၾကတာ ကမာၻပ်က္သလားေအာင္းေမ့ရပါတယ္။ ခုနက လူမည္းအမ်ဳိးသမီးႀကီး ဆုိရင္ ခႏၶာကုိယ္ဝဝႀကီးနဲ႔ ခုန္ေပါက္ေနပါတယ္။ သမတတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကုိ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ သူ ကုိယ့္ ေျခေထာက္ကုိ မနင္းမိေအာင္ေတာင္ မနည္းေ႐ွာင္ေနရပါတယ္။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ့ ပထမဆုံးေသာ လူမည္းသမတကုိ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႔ အ႐ွင္လတ္လတ္ႀကီးေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားစြာကုိ ပုိင္ဆုိင္သူ အေျပာင္းအလြဲေတြဖန္တီးေပးမယ္လုိ႔ ယုံၾကည္အားကုိးျခင္းခံရသူ သာမာန္ျပည္သူထဲက ေပါက္ပြားခဲ့တဲ့ အေမရိကန္သမတ ဘားရက္ အုိဘားမား ဟာ သူ႔ရဲ့ ျပည္သူေတြကုိ ႏွစ္လုိဖြယ္ အၿပံဳးနဲ႔ လက္ေဝွ့ရမ္း ႏႈတ္ဆက္ေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ ဇနီးျဖစ္တဲ့ မီ႐ွယ္ အုိဘားမား ကလည္း သူ႔ခင္ပြန္း သမတႀကီးလက္ကုိ နံေဘးမွာ ပါရမီျဖည့္ဖက္အေနနဲ႔ ဆုပ္ကုိင္ထားပါတယ္။<br /><br />အေမရိကန္ျပည္သူေတြဟာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံေတာ္အလံေလးေတြကုိေဝွ့ရမ္းၿပီးေပ်ာ္႐ႊင္ေနပါတယ္။ သမတကလည္း ျပည္သူေတြကုိ အၿပဳံးနဲ႔ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ေနပါတယ္။ တာဝန္ေပးအပ္သူမ်ားနဲ႔ တာဝန္ေပးအပ္ျခင္းခံရသူ သမတ တို႔ရဲ့ အၿပဳံးေတြထဲမွာေတာ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား နဲ႔ အျပန္အလွန္ေလးစားယုံၾကည္မႈေတြကုိ အထင္းသား ျမင္ေတြ႔ ေနရပါတယ္။<br /><br />ဒီျမင္ကြင္းကုိ ၾကည့္ေနရင္းမွာ ႐ုတ္ျခင္းဆုိသလုိပဲ ဝမ္းနည္းမိသြားပါတယ္။ က်မတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ဒီလုိျမင္ကြင္းမ်ဳိး ဒီလုိ ဝမ္းေျမာက္ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳးေတြကုိ တအားေတြ႔ျမင္ခ်င္မိလာပါတယ္။ ဝမ္းေျမာက္ေပွ်ာ္႐ႊင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြအစား ညွိဳးငယ္ေနေသာ၊ ဆာေလာင္ေသာ၊ အားမတန္မာန္ေလ်ာ့ေနရေသာ မ်က္ႏွာမ်ား။ နာဂစ္ အတြင္း ေသဆုံးခဲ့ေသာကေလးငယ္မ်ား၊ အပ်က္စီးမ်ားရဲ့ ဓာတ္ပုံမ်ားသာ မ်က္လုံးထဲမွာ တဆင့္ျခင္းျမင္ေယာင္ လာပါတယ္။<br /><br />ကမာၻတဖက္ျခမ္း႐ွိ တုိင္းျပည္တခုတြင္ ျပည္သူေတြခ်ိမ့္ခ်ိမ့္သဲ ေအာင္ပြဲခံေပ်ာ္႐ႊင္ေနခ်ိန္မွာ က်မတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ့ ျပည္သူမ်ားကေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးေတာင္ နပ္မွန္ေအာင္ မရႏုိင္ပဲ လူသားတုိ႔ရဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ဆုံး႐ႈံးေနရပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိ၊ ယုံၾကည္ခြင့္မ်ားလည္း ဆုံး႐ႈံးေန႐ွာပါတယ္။ က်မ ရင္ထဲမွာ အတုိင္းမသိ ဝမ္းနည္းနာက်င္ လာပါတယ္။ သမတ အုိဘားမား နဲ႔ သူရဲ့ ျပည္သူမ်ားရဲ့ မ်က္ႏွာေတြကုိ ၾကည့္ရင္းေပ်ာ္႐ႊင္ရမယ့္ အစား ပုိ၍ ပုိ၍ ဝမ္းနည္းမႈသာ ရင္ထဲမွာျပည့္လာပါတယ္။ အလွျပခ်ီတက္တာေတာင္ ဆုံးေအာင္ၾကည့္႐ႈႏုိင္စြမ္းမ႐ွိေတာ့ပါဘူး။<br /><br />လူေတြကုိ တုိးေဝွ႔ၿပီးေတာ့ လူအုပ္ထဲကထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာေတာ့ အလာတုန္းကလုိပဲ လူေတြရဲ့ အေပ်ာ္မ်က္ႏွာမ်ားကုိေတြ႔ခဲ့ရေပမဲ့ သူတို႔ရဲ့ အေပ်ာ္မ်ားက က်မရင္ထဲကုိ လုံးဝမကူးစက္ႏုိင္စြမ္းမ႐ွိ ေတာ့ပါဘူး။ က်မရင္မွာ ခံစားရခက္ေအာင္ ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ားနဲ႔သာ အျပန္လမ္းတေလ်ာက္မွာျပည့္ႏွက္လုိ႔သာ လာပါေတာ့တယ္။ <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ဇန္နဝါရီလ ၂၁ ရက္၊ ၂၀၀၉<br />ေန႔လည္ ၁း၀၀ နာရီ <br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-3480898761511776553?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-73105594221823524222009-01-10T01:30:00.002-05:002009-01-10T01:37:42.698-05:00<div style="text-align: justify;">မ်က္လုံးေတြကုိ ျဖတ္ကနဲဖြင့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ခႏၶာကုိယ္က လွဲေလ်ာင္းလ်က္ အေနအထားမုိ႔ အိပ္ရာထဲမွာ ဆုိတာ ေသခ်ာသိလုိက္တယ္။ ဒါျဖင့္ ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ … ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ေနမိတယ္။ ေျခရင္းက ျပဴတင္းေပါက္ကုိ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလင္းေရာင္မႈန္ျပျပ ျမင္လုိက္တယ္ေတာ့မွ အာ႐ုဏ္ဦးအ လင္းေရာင္ဆုိတာကုိ သတိထားမိသြားတယ္။ ေအာ္ ..ညက အလုပ္ကျပန္လာၿပီးေတာ့ ပင္ပန္းလြန္းလုိ႔ အိပ္ရာေပၚ ခဏဆုိၿပီး လွဲလုိက္တာ မုိးလင္းသည္အထိ အိပ္လုိက္မိတာကုိး။<br /><br />ျပဴတင္းေပါက္က ျမင္ရတဲ့ေရာင္နီျဖျဖကို အိပ္ရာက မထပဲၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ ဟုိးေဝးေဝးဆီက အိပ္တန္းကႏုိးၿပီး ကေယာင္ကတမ္းတြန္လုိက္တဲ့ ၾကက္တြန္သံကုိၾကားလုိက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာေႏြးေထြးသြားၿပီး အာ႐ုံေတြလည္း လန္းဆန္းလာတယ္။ ေန႔သစ္တခုကုိေရာက္ခဲ့ျပန္ၿပီ။ နည္းနည္းခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္လာတာနဲ႔ ေစာင္ကုိေမးဖ်ားအထိ ေရာက္ေအာင္ဆြဲၿခံဳလုိက္မိတယ္။ ဒီလုိေဆာင္းတြင္းမ်ဳိးမွာအိပ္ရာႏုိးႏုိးျခင္းမထေသးပဲ ေစာင္ၿခံဳေကြးရတာေလာက္ ေကာင္းတဲ့ အရသာမ႐ွိဘူး။ အျပင္မွာ ႏွင္းျမဴေတြမ်ားဆုိင္းေနၿပီလား။<br /><br />အိပ္ေပ်ာ္မလုိျဖစ္သြားတုန္းမွာ .. "ပဲ....ျပဳတ္၊ နံျပား………." အသံကုိ အနိမ့္အျမင့္ နဲ႔ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ေအာ္လုိက္တဲ့ ပဲျပဳတ္သည္ အသံဟာလည္း နားဝင္ကုိခ်ိဳေနတာပဲ။ ပဲျပဳတ္နံျပားကုိ ပဲဆီဆိမ့္ဆိမ့္ေလးဆန္း စားၿပီး ေကာ္ဖီပူ ေလးနဲ႔ ေမ်ာခ်လုိက္ခ်င္ေပမဲ့ အိပ္ရာကထရမွာပ်င္းေနတာနဲ႔ပဲ ဒီေန႔ေတာ့ လမ္းထိပ္က မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ကုိ ခ်ီတက္ မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးလုိက္တယ္။<br /><br />ေအာ္.. ေမ့ေနလုိက္တာ ဒီေန႔ စေနေန႔ပဲ..။ အလုပ္သြားစရာမလုိတဲ့ေန႔ ေကာင္းလုိက္တာ .. ဒါဆုိရင္ေတာ့ ပန္းဆုိးတန္း စာအုပ္အေဟာင္းတန္းဘက္ သြားဦးမွပဲ မွာထားတဲ့ စာအုပ္ေဟာင္းေလးတအုပ္ရၿပီလား စနည္းနာ ရင္း နဲ႔ အေမ့အိမ္တုိ႔၊ စာေပေလာကတုိ႔ဝင္ေမႊၿပီး စာအုပ္ေလးဘာေလးဝယ္ဦးမွပဲ။ ဖတ္စရာစာအုပ္ေတြကုန္ေနၿပီ။ ဝမ္းစာဆုိတာျဖည့္ေနရတယ္တဲ့... ဝမ္းစာျပည့္မွ အၾကည္ဓာတ္ရတယ္ဆုိတာကလား။<br /><br /><span id="fullpost">အဲ.. ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေလာကနတ္ပန္းခ်ီခန္းေပၚလည္းတက္ဦးမွ.. ပန္းခ်ီေမာင္ဒီ၊ ပန္းခ်ီႀကီးျမင့္ေစာ၊ ေနမ်ဴိးေဆး တုိ႔ရဲ့ ကားေတြ ျပပြဲ႐ွိေနတယ္တဲ့ ။ ပန္းခ်ီႀကီးျမင့္ေစာရဲ့ "ရန္ကုန္ည" ပန္းခ်ီကားေလး တင္ထားတယ္ ေျပာတယ္ နာမည္ႀကီးကားေလးကုိ သြားၾကည့္မွ.. သြားၾကည့္ဦးမွ။<br /><br />ေအာ္ … ေရးလက္စ ကားေလးရပ္ထားရတာ ခုမွသတိရတယ္။ ဒါဆုိ ေလာကနတ္ပန္းခ်ီခန္းက အျပန္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစ်းသြားရဦးမွာပဲ ကုန္ေနတဲ့ အာခရစ္လစ္ (Acrylic) ေဆးေလးနည္းနည္းပါးပါးဝယ္ရမယ္။ စုတ္တံ ျပားေလးလည္း တေခ်ာင္းေလာက္ထပ္ဝယ္ရမယ္။ ႐ွိေနတဲ့ဟာက ဖိရလြန္းေတာ့ အနားေတြဖြာၿပီး ယပ္ေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ႐ုိးရာပန္းပညာ႐ွင္မ်ားအစည္းအ႐ုံးျပခန္းကုိလည္း ဝင္ၾကည့္လုိက္မွပဲ မေရာက္တာ လည္းၾကာ ေနၿပီဆုိေတာ့ ပန္းခ်ီကားသစ္ေတြတင္ထားမွာပဲ။<br /><br />အဲ .. ေစ်းေရာက္မွေတာ့ ေန႔လည္စာကုိ ေစ်းမွာပဲစားေတာ့မယ္။ ဦးႂကိြ ဘဲေပါင္းဆီခ်က္ မစားရတာၾကာၿပီ စားၿပီးရင္ ေဘးဆုိင္က ေ႐ႊရင္ေအးမွာၿပီး တဝႀကီးေသာက္လုိက္ဦးမွ။ အေမ့တုိ႔ကုိေျပာခဲ့ဖုိ႔မေမ့နဲ႔ဦး ေတာ္ၾကာ ထမင္းစားေစာင့္ေနဦးမယ္။ သူတုိ႔ကလည္း စေန၊ တနဂၤေႏြ မိသားစုေလးလက္စုံစားခ်င္တာေပါ့။ ကုိယ္က ေတာ့ အားတဲ့ရက္ဆုိေတာ့ .. သြားစရာေလးေတြကုိသြားခ်င္တဲ့ စိတ္ကမ်ားေနတယ္။<br /><br />အင္း.. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း မေတြ႔ရတာၾကာၿပီ။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစ်းက အျပန္ ၃၂လမ္းကုိဘက္လွည့္ လုိက္ဦးမယ္။ ဆရာဆူဒုိနင္ န႔ဲလည္း မပြားရတာၾကာၿပီ ၃၉ လမ္းက ဆရာ့အလုပ္ခန္းကုိ ဝင္ေတြ႔လုိ႔ရေသးတယ္။ ေကာင္းလုိက္တဲ့ ငါ့အႀကံႏွယ္….။ တခ်က္ခုတ္သုံးေလးငါးခ်က္ျပတ္ေအာင္ေတာ့လုပ္မွ .. ရတဲ့ အားရက္က စေနရယ္ တနဂၤေႏြရယ္ ႏွစ္ရက္ထဲရယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ .. စကားေတြေျပာရင္းနဲ႔ ေန႔လည္ ၃နာရီေလာက္အထိျဖစ္သြားေတာ့မွာေပါ့။ ေကာင္းတာပဲ ဒါဆုိလည္း .. ၿမိဳ့ထဲကေနဆုိ တ႐ုတ္တန္းကုိ နီးနီးေလး .. ၁၉လမ္းမွာ ဆန္ျပဳတ္နဲ႔ ဘဲသားသုတ္ သြားစားလုိက္မယ္။ ဟုိေကာင္ေတြကေတာ့ ေသာက္မွာပဲ.. သူတုိ႔ေသာက္တဲ့ဆုိင္ အရင္မဝင္ခင္ ငါ့ ဆံျပဳတ္ဆုိင္ ကုိ အရင္သြားစားဖုိ႔ဆြယ္ရမယ္။ အေမ့ကုိေတာ့ ညစာပါ အျပင္မွာစားမယ္ေျပာၿပီး တနဂၤေႏြ မွ မိသားစုနဲ႔ ထမင္းအတူတူ စားပါ့မယ္လုိ႔ ဂတိေပးခဲ့ရမယ္။<br /><br />အင္း .. ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္ေတြက မူးရင္ရစ္တတ္တယ္ ေယာကၤ်ားေလးေတြဆုိေတာ့ ရစ္ၿပီးစကားထမ်ား ေနလုိ႔ ကေတာ့မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ေသာက္တဲ့ဆုိင္မွာ ငါတေယာက္တည္းမိန္းကေလး ဘာလုပ္ေနရမွာ တုန္း ငါလည္းဝင္ေမာ့လုိ႔ရတာမဟုတ္ဘူး အကင္ေလာက္ပဲစားလုိ႔ရမွာ။<br /><br />႐ႈပ္ပါတယ္.. အင္းလ်ားကန္ေဘာင္သြားမယ္လုိ႔ေျပာမွ၊ ဒါေကာင္းတယ္ ဘူးသီးေၾကာ္စားရင္း .. ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ရသြားႏုိင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ပန္းခ်ီဆြဲဖုိ႔အာ႐ုံခုခုေပါ့။ ေက်ာင္းကုိလည္း အလြမ္းေျပသြား ၾကည့္လုိက္ခ်င္ေသးတယ္။ ဝင္လုိ႔ေတာ့ရမယ္မထင္ဘူး.. အင္းလ်ားဘက္အေပါက္မွာ႐ွိတဲ့ေခြးေတြက ညေန ေမွာင္ရီတေရာဆုိ ဝင္တဲ့သူကုိဆြဲတတ္တယ္ဆုိပဲ။<br /><br />အဲေတာ့…ခုမွသတိရတယ္္ အေနာ္ရထာလမ္းေပၚက ညဘက္ပလက္ေဖာင္းေပၚခင္းေရာင္းတတ္တဲ့ ေစ်းသည္ေတြ ဆီက အစြန္းခၽြတ္ေဆးလည္းဝယ္ခ်င္ေသးတယ္။ ဟုိေန႔က ႐ုံးအကီ်ၤအခ်ဥ္ရည္ေတြေပသြားတယ္။ ေက်ာက္ ေျမာင္းထဲမွာေပါ့ ပုဇြန္ခြက္ေၾကာ္သုတ္စားရင္းနဲ႔ေလ။ အင္း.. ငတ္တယ္လုိ႔ေျပာလည္းခံ႐ုံပဲ တတ္ႏုိင္ဘူး။ ခုလည္းၾကည့္ေလ…အင္းလ်ားသြားခ်င္တယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ စိတ္က မီးသတ္နားက ေဒၚရိတ္ႀကီးရဲ့ ျမင္းခြာ႐ြက္သုတ္ ကုိလြမ္းေနတယ္။<br /><br />ေဒၚရိတ္ႀကီးဆုိင္မွာထုိင္ၿပီး လူေတြ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွားနဲ႔ အိမ္ျပန္ၾက..လုိင္းကားေတြတဝွီးဝွီးနဲ႔ နီယြန္မီးေအာက္မွာ အလုအယက္ေမာင္းေနတာကုိ ေရေႏြးၾကမ္းတအုိးနဲ႔ ထုိင္ျမည္းရင္း တခါတခါ "ထူးအိမ္သင္ရဲ့ ၿမိဳ့ျပညမ်ား" ကုိႏႈတ္က တုိးတုိးညီးမိတာေတာင္ သတိမထားလုိက္မိတဲ့ အခါေတြ႐ွိတယ္။<br /><br />ညဘက္ၾကမွ အေမနဲ႔ အေဖ့ကုိ ေ႐ႊတိဂုံဘုရားဘက္ေခၚသြားလုိက္ရင္ တေန႔လုံးေလွ်ာက္လည္ထားတဲ့ သူတုိ႔သမီးကုိ စိတ္ေျပေကာင္းပါရဲ့။ အေမတုိ႔ေတာ့ ဓာတ္ေလွကားစီးခ်င္စီးၾကပါေစ ကုိယ္ကေတာ့ ဘုရားကုန္း ေတာ္္ေပၚကုိ ေလွကားနဲ႔ပဲတက္မယ္။ ေစာင္းတန္းကေစ်းသည္ေတြရဲ့ ေစ်းေခၚတဲ့ အသံေလးေတြက နားေထာင္ ေကာင္းလြန္းလုိ႔။<br /><br />ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ရင္ေတာ့ အေမတုိ႔ ပုတီးစိပ္ေနတုန္းမွာ တန္ေဆာင္းတခုထဲဝင္ၿပီး ဘုရားႀကီးေပၚက ေခါင္းေလာင္းေလးေတြ ေလတုိက္လုိ႔လႈပ္တဲ့အသံသာသာေလးကုိ ၾကည္ႏႈးမႈနဲ႔ထုိင္နားေထာင္ပစ္လုိက္္ဦးမယ္။ ကံေကာင္းရင္ ဘုရား႐ွိခုိးကုိ ဌာန္က႐ုိင္းက်က်ဆုိၿပီး ႐ွိခုိးေနတဲ့သူ တေယာက္ေယာက္ရဲ့ အသံကုိပါနားေထာင္ခြင့္ ရႏုိင္တယ္။ ဘုရားေပၚကအဆင္းၾကရင္ေတာ့ စံပယ္ဖူးပန္းကုံးေတြ အိမ္ကဘုရားကုိကပ္ဖုိ႔ ဝယ္သြားဦးမွ။<br /><br />ဟဲ့ .. ငါ့ေစာင္ကုိ ဘယ္သူလာဆြဲတာတုန္း။ ဒီမွာ တေန႔လုံးအတြက္အစီအစဥ္ကုိ ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေစာင္ၿခံဳထဲေကြးရင္း စဥ္းစားေနတာ။ အုိ.. အုိ .. ဆံပင္ေတြကုိ ဆြဲျပန္ၿပီ.. ဒီတခါေတာ့မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္ေတာ့မွပဲ။ မ်က္လုံးဖြင့္ လိုက္ေတာ့ မ်က္ဝန္းနက္နက္ေလးတစုံကုိေတြ႔လုိက္တယ္။ "ဒါ.. ဒါ .. ဒါ.. မားမား.. မား.." မပီကလာ အသံေလးကုိ ၾကားေတာ့မွ ေအာ္….သမီးေလးပါလား.။ သူတေယာက္ထဲ ႏုိးေနလုိ႔ အေမကုိ လာႏုိးေနတာကုိး ။<br /><br /><span style="font-size:130%;">ဟင္ !!!</span> ဒါဆုိ .ခုေရာက္ေနတာ .. ျမန္မာျပည္မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ရန္ကုန္္မွာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ခုနက ေတြးေနတဲ့ အစီအစဥ္ေတြ…. အားလုံး ……. ဘာေတြလည္း အိပ္မက္တာလား .. မဟုတ္ပါဘူး ပဲျပဳတ္သည္ေအာ္သံကုိ အတိအက်ၾကားလုိက္ပါတယ္။ လင္းၾကက္တြန္သံႀကီးေရာ… ရန္ကုန္မဟုတ္ရင္ ဘယ္က ၾကက္တြန္သံၾကားရမွာ လဲ။<br /><br />အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြအားလုံးကုိ ကေျမာေသာပါးစုစည္းေနရင္းနဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲမွာဟာသြားတယ္။ ဟာတာတာရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔ထပ္တူ လူလည္း ဝမ္းနည္းပန္းနည္းျဖစ္သြားတယ္…။ ေရာက္ေနတဲ့ အရပ္ေဒသဆီကုိ စိတ္ေတြပုံမွန္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ေမြးေျမရပ္ေျမနဲ႔ မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးကြာေနေသာမ်က္ႏွာစိမ္းတုိ႔၏ အရပ္ေဒသ။<br /><br />ပဲျပဳတ္သည္မလာေသာ..လင္းၾကက္တြန္သံေလးမွေရးေရးမၾကားရေသာ…..ပန္းဆုိးတန္းစာအုပ္အေဟာင္းတန္း မ႐ွိေသာ.. ျမန္မာ့အလွပန္းခ်ီကားမ်ားမ႐ွိ..၊ ၃၂ လမ္းမ႐ွိ…၊ ေဒၚရိတ္ႀကီးမ႐ွိ..၊ ၁၉လမ္းမ႐ွိ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမ႐ွိ..၊ ရင္မခုန္ေသာေဒသ.. ခံစားခ်က္မ႐ွိ.. .. ေပ်ာ္႐ႊင္မႈမ႐ွိ…မိဘမ႐ွိ.. ခ်စ္ခင္သူမ်ားမ႐ွိ… မ႐ွိ… .. မ႐ွိ… ဘာမွ မ႐ွိေသာ အရပ္ေဒသတခုမွာေျခစုံရပ္လ်က္သား။ မိသားစုဘဝတခုတည္ေဆာက္လ်က္သား။<br /><br />ျပန္ရန္လမ္းျဖင့္တေန႔ေရာက္လာဦးမယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ေလးမွ်႐ွိမေနရင္ ေသဆုံးၿပီးသည္ႏွင့္ ထပ္တူက်မည့္ ဘဝတခုကုိ ထမ္းပုိးလ်က္… ႐ွိေသာ လူတေယာက္ ႏွင့္ သူခ်စ္ေသာသူႏွစ္ေယာက္။ ဘဝသည္ စႏွင့္ၿပီးျဖစ္ေန၍သာ ဆက္၍သယ္ပုိးေနရသည္…လြတ္ခ်ခြင့္႐ွိရင္လြတ္ခ်လုိက္ၿပီး အသစ္မွျပန္ကာစလုိက္ခ်င္ ေတာ့သည္။<br /><br />ဆုေတာင္းတုိင္းျပည့္မယ္ဆုိလွ်င္ ေတာင္းမည့္ဆု တခုုသာ႐ွိပါသည္။ ။<br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ဇန္နဝါရီလ ၁၀ရက္၊ ၂၀၀၉<br />နံနက္ ၁း၂၀မိနစ္<br /><br />(စိတ္ကူးအိမ္မက္မ်ား .. အတြက္ တဂ္ထားတဲ့ ညီမ Mirror အတြက္ အမွတ္တရ)<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-7310559422182352422?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-24221781708450115142008-12-28T02:24:00.004-05:002008-12-28T22:08:10.363-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SVcqBqTnF6I/AAAAAAAAAIQ/h7tEz6yJ__0/s1600-h/596817_39342491.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 193px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SVcqBqTnF6I/AAAAAAAAAIQ/h7tEz6yJ__0/s320/596817_39342491.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284738895767345058" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ေလယာဥ္တံခါးက ထြက္လုိက္ေတာ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေလေအးက သူ႔ခႏၶာကုိယ္ကုိ တုိးေဝွ႔သြားတယ္။ သူလာခဲ့တဲ့ အရပ္ေဒသနဲ႔မတူတဲ့ ရာသီဥတု၊ အျပင္အဆင္ေတြက ျမင္ကြင္းကုိ အသစ္အဆန္းျဖစ္ေနေစတယ္။ သူလာခဲ့တဲ့ ေဒသမွာေတာ့ လူေတြကားေတြ မနားတမ္းလႈပ္႐ွား႐ုန္းကန္ေနၾကတယ္။ သစ္ပင္ႀကီးႀကီးမားမားေတြလည္း ၿမိဳ႔ထဲ မွာသိပ္မ႐ွိ၊ ပန္းမာန္တုိ႔ရဲ့စိမ္းလမ္းစုိေျပမႈမ႐ွိဘဲ ေျခာက္ေသြ႔လုိ႔ေနတယ္၊ ကားေတြ စားေသာက္ဆုိင္ေတြက ထြက္ တ့ဲမီးခုိးေငြ႔ရန႔ံေတြလႈိင္ေနတဲ့ ေလထုလည္း႐ွိရဲ့။ ခုေရာက္႐ွိေနထုိင္မဲ့ ၿမဳိ့ေလးမွာေတာ့ ထိုအရာမ်ားကုိ ေတြ႔ျမင္ ခံစားရမွာ မဟုတ္ေတာ့ေပ။<br /><br />အသင့္ေစာင့္ႀကိဳေနတဲ့ကားေပၚမွာ သူစီးႏွင္းလုိက္ပါလာေတာ့မွ ၿမိဳ႔ေလးကုိသူ ေသခ်ာစိတ္ႀကိဳက္ ေလ့လာ ခြင့္ရသြားတယ္။ ၿမိဳ႔ေလးမွာ ကားေတြ၊ ယာဥ္ေတြသိပ္မ႐ႈပ္ေထြး၊ ထူးျခားတာက လူတုိင္းလုိလုိပင္ စက္ဘီးေတြကုိ အားကုိးၿပီး ခရီးသြားလာေနၾကျခင္းပင္။ ၿပီးေတာ့ၿမိဳ႔ျပမွာျမင္ရခဲေသာ ျမင္းလွည္းမ်ား။ ထုိ႔ေနာက္ ထူးျခားလွပတဲ့ ျမင္းရထားလုံးမ်ား။ ျမင္ျမင္သမွ် အရာအားလုံးသူ႔အတြက္ေတာ့ အသစ္ေတြျဖစ္လုိ႔ေနသည္။<br /><br />သူစီးလာတဲ့ကား လမ္းမႀကီးဆီကေန လမ္းသြယ္ထဲကုိဝင္လာေတာ့ ျမင္ကြင္းေတြကတမ်ဳိးေျပာင္းသြားတယ္။ အိမ္ပုံစံေတြက ေခတ္မွီပုံစံေတြ မဟုတ္ေပမဲ့ ခန္းျငားထည္ဝါမႈေၾကာင့္ အျမင္မွာတင့္တည္လွသည္။ ၿခံဝင္းက်ယ္ မ်ားေၾကာင့္ အိမ္၏ပုံစံကုိၿခံဝက မျမင္သာေအာင္ ဂိတ္တံခါးႏွင့္ အိမ္ဆင္ဝင္တုိ႔အလွမ္းကြာေဝးသည္။ သူပင္စင္ယူ ရေတာ့မယ္ဆုိတည္းက ဒီၿမိဳ့ေလးကုိ ေခါင္းခ်ရာၿမိဳ့ေလးအျဖစ္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ တိတ္ဆိတ္မႈကုိ ႏွစ္ခ်ိဳက္လြန္း ေသာ သူ႔အတြက္ေတာ့ အေတာ့္ကိုစိတ္ေက်နပ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေ႐ြးခ်ယ္မႈတခုပင္။<br /><br />တသက္လုံး အစုိးရတရားသူႀကီး္ အျဖစ္အမႈထမ္းခဲ့ရ၍ ဝန္ထမ္းမ်ားအတြက္ေပးတဲ့ အိမ္ေတြမွာေနခဲ့ရလုိ႔ မိမိစိတ္ႀကိဳက္ အိမ္ဖြဲ႔စည္းမႈမ်ဳိး ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္မရခဲ့။ ပင္စင္ယူဖုိ႔ ႏွစ္အနည္းငယ္အလုိကမွ ဒီၿမိ့ဳေလးကုိ သူ႔စိတ္ကူး ျဖင့္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူလုိခ်င္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေနအထားကုိ ပြဲစားျဖစ္သူအားေျပာျပၿပီး ဝယ္ယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ပြဲစားပုိ႔ေပးတဲ့ ဓာတ္ပုံၾကည့္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္အေနအထားကုိ သူငယ္ခ်င္း ဆရာဝန္ႀကီးထံမွာ စုံစမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေငြေခ်ကာ ဒီအိမ္ႀကီးကို သူဝယ္ယူခဲ့သည္။<br /><br /><span id="fullpost">ၿခံဝင္းတံခါး အမည္းေရာင္မွာ ကႏႈတ္ပန္းေလးေတြကုိ ေ႐ႊေရာင္သုတ္ထားတဲ့ ၿခံဝင္းက်ယ္တခုေ႐ွ႔မွာ စီးလာတဲ့ ကားရပ္လုိက္တယ္။ ၿခံေစာင့္ေကာင္ေလးက ဝင္းတံခါးကုိ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ပုံနဲ႔ ဖြင့္ေပးလုိက္တယ္။ ခန္းနားလွ တဲ့ တုိက္အဝင္ေပါက္က ဆင္ဝင္တုိင္လုံးႀကီးကို ၿခံဝကေနေတာင္လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ၿခံအဝင္ ဂိတ္တံခါးနဲ႔ ဆင္ဝင္ေအာက္ကုိ သြားတဲ့ လမ္းေလးရဲ့ တဖက္တခ်က္မွာေတာ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြကုိ ေရာင္စုံစုိက္ထားတာေတြ႔ခဲ့ရ လုိ႔ အေတာ္ေလးၾကည္ႏႈးခဲ့မိေသးတယ္။<br /><br />အိမ္ႀကီးရဲ့ ထည္ဝါခန္႔ျငားမႈကုိ အုပ္ကၽြပ္မုိးနီနီေတြက ပံ့ပုိးထားသည္။ အိမ္ထဲကုိ မဝင္ေသးပဲနဲ႔ အိမ္ႀကီးကုိ သူတပတ္ၾကည့္ေနမိသည္။ အိမ္ႀကီး က စစ္ၿပီးေခတ္မွာေဆာက္လုပ္ထားပုံရေပမဲ့ အဆက္မျပတ္ ေကာင္းမြန္စြာ ျပဳျပင္မြန္းမံ့ထားတဲ့အတြက္ အုိေဟာင္းမသြားပဲ ပုိလုိ႔ထည္ဝါေနေသးသည္။ ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း အိမ္ေနာက္ ဘက္ကုိေရာက္လာသည္။ အိမ္ေနာက္ဘက္မွာ အေပၚထပ္ကုိတက္တဲ့ ေၾကာင္လိမ္ေလွခါး တခု႐ွိသည္။ ေတြ႔ရျမင္ရသမွ်ေတာ့ အေတာ္ေလးကုိ သူသေဘာႏွင့္တုိက္ဆုိင္ေသာအိမ္ႀကီးေပပဲ။<br /><br />အိမ္ေ႐ွ့ဘက္ကုိျပန္ေရာက္ေတာ့ ၿခံေစာင့္ေကာင္ေလးႏွင့္ ကားေမာင္းသူအပါအဝင္ အျခားသူမေတြ႔ဘူး ေသးတဲ့သူမ်ားကုိေတြ႔လုိက္ရသည္။<br /><br />"မဂၤလာပါ ဦးမင္းထင္ ခင္ဗ်ား .. က်ေနာ္က ဦးဘုိးခင္ပါ။ ဒီအိမ္အတြက္ အစစအရာရာ လုိအပ္တာေတြလုပ္ေပးဖုိ႔ ဆရာဝန္ႀကီး ဦးေအးေမာင္က မွာထားပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ၿခံေစာင့္တာဝန္ယူတဲ့ ေမာင္ကုိပါ။ ဒါကေတာ့ ထမင္းခ်က္ ေဒၚေနာ္။ ဒါကေတာ့ ဦးမင္းထင္ သိၿပီးတဲ့ အတုိင္း ယာဥ္ေမာင္း ေမာင္ျမပါ။"<br /><br />သူနဲ႔ အသက္႐ြယ္တူ႐ွိမဲ့ ဦးဘုိးခင္ ရဲ့ တေယာက္ျခင္း မိတ္ဆက္ေပးသမွ်ကုိ သူ ၿပဳံးရင္းႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။ ခရီးပန္းလာလုိ႔ အနားယူခ်င္ေနၿပီျဖစ္တာကုိ ရိပ္မိတဲ့ ဦးဘုိးခင္ကပဲ ဦးေဆာင္ၿပီးသူ႔ကုိ အိမ္ထဲကုိေခၚလာခဲ့တယ္။ အိမ္အဝင္ဝက တ႐ုတ္ေႂကြပန္းအုိးႀကီး ႏွစ္လုံးက သူ႔အျမင္ကုိစြဲေဆာင္ေနတယ္။ ဧည့္ခန္းကုိျဖတ္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ ေလွ်ာက္လာေတာ့ တံခါးပိတ္ထားတဲ့ အခန္းတခုကုိ သူသတိထားမိသြားတယ္။ ဘာအခန္းလဲ လုိ႔ေမးၾကည့္ မိေတာ့ စာၾကည့္ခန္းျဖစ္ေနသည္္။<br /><br />အေပၚထပ္ကုိတက္တဲ့ေလွကား ေပၚကိုေျခခ်လုိက္မိေတာ့မွ ေလွကားရဲ့ ထိပ္နံရံမွာ ထူးျခားတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးတခုကုိ ခ်ိတ္ထားတာေတြ႔လုိက္ရလုိ႔ ေမးၾကည့္လုိက္ေတာ့။<br /><br />"ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ … အရင္အိမ္ပုိင္႐ွင္က ဒီလုိမ်က္ႏွာဖုံးေတြ စုေဆာင္းရတာ ဝါသနာပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးမ်က္ႏွာဖုံးေတြ အခန္းတုိင္းနီးပါးရဲ့ နံရံေတြေပၚမွာ႐ွိတယ္ဆရာ။ အရင္ပုိင္႐ွင္က သံတမာန္ေဟာင္းတဦး ဆုိေတာ့ မ်က္ႏွာဖုံးေတြကုိ ႏုိင္ငံေပါင္းစုံက လက္ရာေတြစုေဆာင္းထားေလ့႐ွိတယ္။ ဆရာ မႀကိဳက္ရင္ ျဖဳတ္ပစ္လုိ္က္ရမလား…"<br /><br />ဦးဘုိးခင္ကုိ သူလက္ကာျပလုိက္တယ္.. "မျဖဳတ္ပါနဲ႔ သူဘာသူၾကည့္ေကာင္းေနသားပဲ" မ်က္ႏွာဖုံးပုံစံကုိ ၾကည့္တာနဲ႔တင္ ဂ်ပန္ျပည္က လက္ရာဆုိတာေတာ့ သတိထားလုိက္မိတယ္။ ျပဇာတ္ကရာမွာ ဝတ္ဆင္ေလ့႐ွိတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳး။ မ်က္ႏွာဖုံး အသြင္က အနည္းငယ္ အက်ည္းတန္သည္။<br /><br />အရင္အိမ္ပုိင္႐ွင္ ေသဆုံးသြားလုိ႔ က်န္ရစ္သူမိသားစုဆီက ဒီအိမ္ကုိ သူျပန္ဝယ္လုိက္တာပဲ။ သူတုိ႔ကလည္း အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ ပစၥည္းမ်ားအားလုံးကုိ တပါတည္းထားပစ္ခဲ့ၾကသည္။<br /><br />အေပၚထပ္ကုိေရာက္ေတာ့ ေလွကားထိပ္က အခန္းကုိ ဦးဘုိးခင္က ဖြင့္ေပးသည္။ အခန္းထဲမွာ သူ႔ရဲ့ အိတ္ကုိ ကုတင္ေျခရင္းမွာခ်ထားတာေတြ႔ရသည္။ သူ႔ကုိထားခဲ့ၿပီး ဦးဘုိးခင္ျပန္ဆင္းသြားေတာ့ အခန္းကုိလုိက္ၾကည့္မိ ေတာ့… ။ ကုတင္ရဲ့ ေခါင္းရင္းတည့္တည့္နံရံေပၚမွာ လွပတဲ့ အမိ်ဳးသမီးအသြင္ မ်က္ႏွာဖုံး တခုကုိ ထပ္ေတြ႔ ရျပန္တယ္။<br /><br />ဒီတခါမ်က္ႏွာဖုံးကေတာ့ ၾကည္လဲ့တဲ့ အျပာေရာင္နဲ႔ ေ႐ႊေရာင္ေရာစပ္အသုံးျပဳထားၿပီး။ ဦးေခါင္းထိပ္ မွာ အျပာေရာင္ရင့္ရင့္ဌက္ေမြးေတာင္ေတြနဲ႔အလွဆင္ထားသည္။ နီညိဳေရာင္ကတၱီပါ ေနာက္ခံနံရံ ႏွင့္ ၾကည္ျပာ ေရာင္ မ်က္ႏွာဖုံးလုိက္ဖက္မႈကုိၾကည့္ရင္း အရင္အိမ္႐ွင္ရဲ့အႏုပညာဆန္မႈကုိ သူ မေလးစားပဲမေနႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ အခန္းကုိ စိတ္ႀကိဳက္လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈၿပီးေတာ့မွ သူေရခ်ိဳးခန္း ဘက္ကုိေျခလွမ္းျပင္လုိက္သည္။<br /><br />ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာေတာ့ မ်က္ႏွာဖုံး တခုမွ ခ်ိတ္ဆြဲထားျခင္းမ႐ွိတာကုိ သတိထားမိလုိ႔ တကုိယ္တည္းၿပံဳးမိလုိက္ တယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ခုတင္ေပၚမွာ လွဲလုိက္ရင္း ေလယာဥ္ပ်ံစီးခဲ့ရလုိ႔ ေညာင္းညာေနတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကုိဆန္႔ရင္း အိပ္ေမာက်သြားခဲ့တာ ညစာစားဖုိ႔ ဦးဘုိးခင္လာႏုိးမွပဲ ႏုိးေတာ့တယ္။<br /><br />ညစာကုိ စားပြဲမွာ အဆင္သင့္ခူးထားသည္။ ညစာစားၿပီးေတာ့ သူ စာၾကည့္ခန္းဘက္ကုိ ေလွ်ာက္လာလုိက္တယ္။ အခန္းကုိ ဝင္ဝင္ျခင္းေတြ႔လုိက္ရတဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႔တင္ သူစိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္ေနတယ္။ သူ မေရာက္ခင္ထဲက ႀကိဳတင္ပုိ႔ထားတဲ့ သူ႔တသက္တာ စုေဆာင္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြက ဦးဘုိးခင္ စီစဥ္ထားမႈေၾကာင့္ နံရံကပ္ဘီဒို ေတြထဲမွာ စနစ္တက်႐ွိလုိ႔ေနတယ္။<br /><br />အခန္းရဲ့ အလယ္ကကၽြန္းစားပြဲႀကီးဆီကုိ ေလွ်ာက္လာၿပီး ကုလားထုိင္မွာဝင္ထုိင္လုိက္တယ္။ စားပြဲရဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆုိင္နံရံေပၚတြင္ မ်က္ႏွာဖုံးေတြ ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။ အီတာလီႏုိင္ငံ ဗင္းနစ္ၿမိဳ့မွာ ႏွစ္စဥ္က်င္းပတဲ့မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ ပြဲေတာ္မွာ ဝတ္ဆင္ေလ့႐ွိတဲဲ့ ဂ်ဳိကာပုံစံမ်က္ႏွာဖုံး၊ ဌက္ေမြးေတြနဲ႔လွပတဲ့ ေ႐ႊေရာင္အနားကြပ္ မ်က္ႏွာဖုံးေတြ အျပင္၊ သူတခါမွမျမင္ဘူးတဲ့ ဘယ္ႏုိင္ငံေတြကမွန္း မသိႏုိင္တဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးပုံမ်ားကုိ နံရံမွာခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။ အမည္းေရာင္ကတၱီပါ ေနာက္ခံနဲ႔မုိ႔ မ်က္ႏွာဖုံးေတြကုိ ႐ုပ္လုံးပုိႂကြေနေစတယ္။<br /><br />ဒီအိမ္ပုိင္႐ွင္က ဘာလို႔ မ်က္ႏွာဖုံးပုံေတြကိုမွ ေ႐ြးခ်ယ္စုေဆာင္းခဲ့တာလဲဆုိတာကုိ သူ ပထမဆုံးအႀကိမ္ စဥ္းစားျဖစ္သြားတယ္။ ဒီမ်က္ႏွာဖုံးပုံေတြက ထူးျခားေနတာေတာ့ အမွန္ပင္။ လွပတယ္ ထည္ဝါတယ္ ခန္႔ညား တယ္။ ေတြ႔ျမင္လုိက္သူေတြရဲ့ စိတ္ကုိလႈပ္႐ွားသြားေစတယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးေတြရဲ့ ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေနရာေတြကေတာ့ သိပ္ႏွစ္မ်ိဳ႔စရာမေကာင္းလွ။ ဘာလုိ႔ မႏွစ္မ်ိဳ႔တဲ့ ခံစားမႈျဖစ္တယ္ဆုိတာ သူကုိယ္တုိင္လည္း ေသခ်ာမသိ။ မ်က္လုံးေနရာေတြက သူ႔စိတ္ကုိ မသုိးမသန္႔ျဖစ္ေစသည္ဟု ခံစားေနရသည္။<br /><br />သူ စာၾကည့္စားပြဲမွာထုိင္ၿပီး စာအုပ္တအုပ္ကုိ ဖတ္ေနလုိက္သည္။ စာသာဖတ္ေနသည္ စိတ္က စာထဲမွာသိပ္မ႐ွိ တစုံတေယာက္က သူ႔ကုိၾကည့္ေနသလုိလုိခံစားေနရသည္။ စာဖတ္ေနလက္စကုိရပ္ၿပီး ဦးေခါင္းကုိ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာတူ႐ႈကုိၾကည့္လုိက္မိေတာ့ နံရံေပၚက မ်က္ႏွာဖုံးမ်ားရဲ့ မ်က္လုံးေဟာက္ပက္မ်ားႏွင့္ သူ႔မ်က္လုံးေတြ သြားဆုံေလသည္။ မျဖစ္ေတာ့ သူစာဆက္ဖတ္လုိ႔ ဘယ္လုိမွျဖစ္မည္မထင္ေတာ့။<br /><br />ဒီလွပေသာ မ်က္ႏွာဖုံးေတြက ထင္ထားတာထက္ သူ႔ကုိ အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနၿပီ။ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ပင္စင္ယူၿပီး အုိႀကီးအုိမက်ခါမွ သူရဲတေစၧကုိ မယုံၾကည္ေသာသ႔ူ အတြက္ ဘာမ်ား စိတ္မသုိးမသန္႔ျဖစ္ေနရတာ ပါလိမ့္ သူကုိယ္သူ မေက်နပ္ျပန္ေတြးမိသည္။ သူစိတ္ပ်က္စြာထုိင္ရာမွ ထလုိက္သည္။ ခရီးလည္း ပန္းလာတယ္ ဆုိေတာ့ ေစာေစာအိပ္လုိက္တာက အေကာင္းဆုံးျဖစ္မည္။<br /><br />အေပၚထပ္ကုိတက္တဲ့ ေလွကားထိပ္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးပုံကုိေတာ့ သူမ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ျဖစ္ေအာင္ ေလွကားထစ္ေတြကုိ ငုံၾကည့္ၿပီးတက္လာခဲ့သည္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ေခါင္းရင္းနံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ၾကည္ျပာ ေရာင္မ်က္ႏွာဖုံး ရဲ့ မ်က္လုံးမ်ားကုိလည္း မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ေ႐ွာင္တိမ္းႏုိင္လုိက္သည္။ ညေသာက္စရာ႐ွိတဲ့ ေဆးေသာက္ၿပီး။ ကုိယ္လက္ေဆးေၾကာသုတ္သင္ကာ သူ အိပ္ရာဝင္သည္။ အိပ္ရာေျပာင္းျဖစ္လုိ႔ အေတာ္နဲ႔ သူအိပ္မေပ်ာ္…. ဟုိဒီေတာင္စဥ္ေရမရ အေတြးေတြေလွ်ာက္ေတြးေနမိသည္။ သူ အေျခခ်ေတာ့မဲ့ ၿမိဳ့ေလး အေၾကာင္းေရာ .. အိမ္သစ္အေၾကာင္း.. ပင္စင္ယူခဲ့တဲ့ အလုပ္အေၾကာင္းေတြပါ ေတာင္စဥ္ေရမရ စဥ္းစားေနမိ သည္။<br /><br />ေလေျပေလးညင္ညင္သာသာ တုိက္ခတ္သလုိခံစားရတဲ့ အခုိက္မွာ ေမွးကနဲတခ်က္ျဖစ္သြားသည္။<br /><br />သူ႔မ်က္လုံး ေတြကုိဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အျဖဴေရာင္အခန္းတခုထဲမွာေရာက္ေနသည္။ ေ႐ွ႔တည့္တည့္႐ွိ တံခါးခ်ပ္ ကုိ ဆြဲဖြင့္လုိက္ေတာ့ တရားစစ္ေဆးေနသည့္ တရားခြင္ျဖစ္ေနသည္။ သူကပရိသတ္ေတြထုိင္သည့္ ေနရာတြင္ ဝင္္ထုိင္လုိက္သည္။ ထူးျခားေနသည္က တရားစစ္ေဆးသူမ်ားအားလုံး မ်က္ႏွာဖုံးမ်ား ဝတ္ဆင္ထားျခင္းပင္။ တရားသူႀကီး ရဲ့ ေ႐ွ့တည့္တည့္ တရားစစ္ခံေသာေနရာတြင္ တရားခံတေယာက္႐ွိေနသည္။<br /><br />ထုိသူသည္ သူခုိးမ်က္ႏွာဖုံးကုိ ဝတ္ဆင္ထားသည္။ ထုိသူသည္ အျပစ္ဒဏ္က်ခံရမည္ကုိ ေၾကာက္႐ြ႔ံေနရမည့္ အစား လူအားလုံးကုိမေထမဲ့ျမင္ပုံစံႏွင့္ခါးေထာက္ၿပီး တရားစီရင္ခ်က္ကုိ နားေထာင္ေနေလသည္။ တရားခံျဖင့္ မတူေသာတရားခံတေယာက္ပင္။ ပုိ၍ထူးျခားသည္က တရားသူႀကီးသည္ ေ႐ႊေရာင္ႏွင့္ ေငြေရာင္ေရာစပ္ထားၿပီး ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြ စီခ်ယ္ထားတဲ့ ေခ်ာေမာလွပေသာ မိန္းမပ်ိဳမ်က္ႏွာဖုံးကုိ ဝတ္ဆင္ထားသည္။ ဂ်ဴရီ လူႀကီးမင္းမ်ားသည္လည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ားကုိ ဝတ္ဆင္ထားၾကသည္။<br /><br />ဂ်ဴရီလူႀကီးမင္းမ်ားက တီးတုိးတုိင္ပင္ၿပီးေနာက္ သူတုိ႔၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ပါစာအိတ္ကုိ တရားသူႀကီးထံ လူ႐ႊင္ေတာ္ မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ထားသူ ဂ်ဴရီလူႀကီးမင္းက လွမ္းေပးလုိက္သည္။ တရားသူႀကီးသည္ တရားခံအားအမႈမွ ကြင္းလုံး ကၽြတ္လႊတ္လုိက္ေၾကာင္း ေၾကညာလုိက္ေလသည္။ တရားခံ၏မူလက မေထမဲ့ျမင္ပုံစံမွာပုိ၍ ေဆာင့္ႂကြားႂကြား ႏုိင္စြာျဖင့္အခန္းထဲမွထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။ တရားသူႀကီးႏွင့္တကြ ဂ်ဴရီလူႀကီးမ်ားအားလုံးလည္း ထြက္ခြာ သြားၾကသည္။ <br /><br />သူသည္ ေနရာမွမထပဲ စိတ္ညစ္ညဴးလာသည္္။ ပုံမွန္မဟုတ္သည့္တရားစီရင္ပုံကုိၾကည့္ၿပီး တရားသူႀကီးႏွင့္တကြ ဂ်ဴရီလူႀကီးမင္းမ်ား္ ဘက္လုိက္စြာဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္ကုိ ေအာ္ကလီဆန္္စြာေတြးမိလာၿပီး ပ်ဳိ႕အန္မိေတာ့ မလုိျဖစ္ လာသည္။ ခနေနေတာ့ ခုနက တရားသူႀကီးျပန္ထြက္လာၿပီး ကုလားထုိင္မွာ ထုိင္လုိက္ျပန္သည္။ ဂ်ဴရီလူႀကီး ေတြလည္း သူတုိ႔ေနရာျပန္လာထုိင္ေနၾကျပန္သည္။ ေနာက္ထပ္ အမႈတခုကုိ စီရင္ခ်က္ခ်ဖုိ႔ အတြက္ တရားခံကုိေခၚထုတ္ လာဖုိ႔ တရားသူႀကီးမွ အမိန္႔ေပးလုိက္သည္။<br /><br />ဒီတခါေတာ့ တရားသူႀကီးသည္ စုန္းကေဝတေကာင္ကဲ့သုိ႔ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲေသာ မ်က္ႏွာဖုံးကုိဝတ္ဆင္ ထားသည္။ မ်က္ႏွာဖုံးအေရာင္မွာေသြးကဲ့သုိ႔ နီရဲေနသည္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ေ႐ွ႔ဆက္ဘာေတြျဖစ္မလည္းဆုိၿပီး သူ စိတ္ေစာေနသည္။ တရားခံကုိေခၚထုတ္လာၾကသည္။ တရားခံသည္ အျဖဴႏွင့္ေ႐ႊေရာင္ေရာစပ္ထားေသာ တည္ၾကည္ေလးျမတ္သည့္ သူရဲေကာင္းလူငယ္တဦး၏ မ်က္ႏွာဖုံးကုိ ဝတ္ဆင္ထားသည္။ လူငယ္၏ မ်က္ႏွာဖုံးမွ ေတာက္ပ ေသာအေရာင္မ်ားေၾကာင့္ တရားခြင္တခုလုံးပုိ၍ လင္းထိန္ေနေတာ့သည္။<br /><br />လူငယ္သည္ တရားသူႀကီးေ႐ွ႔တြင္ ရဲရင့္စြာထည္ဝါေသာကုိယ္ေနဟန္ျဖင့္ စီရင္ခ်က္ခ်မည္ကုိ ေစာင့္စားေနသည္။ ဂ်ဴရီလူႀကီးမ်ားက ထုံးစံအတုိင္းပင္ တီးတုိးတြတ္ထုိးေနၾကျပန္သည္။ တခ်ဳိ႔က ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ရမည္ကုိ ခ်ီတုံ ခ်တုံျဖစ္ေနၾကပုံ႐ွိေနသည္။ တေခါက္ထပ္၍တုိင္ပင္ၾကျပန္သည္။ ဂ်ဴရီလူႀကီးမ်ားရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ေစာင့္ေန ေသာ တရားသူႀကီးက စိတ္မ႐ွည္စြာျဖင့္ေခ်ာင္းတခ်က္ဟန္႔လုိက္သည္။ ျဗဳန္းဆုိ တံခါး႐ြက္မ်ား ေလခပ္ ျပင္းျပင္း တုိက္ခတ္သကဲ့သုိ႔ အ႐ွိန္ျပင္းစြာပြင့္ထြက္သြားၿပီး တကုိယ္လုံးအစိမ္းရင့္ေရာင္ဝတ္စုံျဖင့္ ေျမေခြးမ်က္ႏွာဖုံးတပ္္ ထားသူ လူတဦးဝင္လာသည္။ လက္ထဲတြင္လည္း အနက္ေရာင္စာအိတ္ႀကီး တအိတ္ကုိ ယူေဆာင္လာသည္။<br /><br />ထုိသူကုိေတြ႔လုိက္သည္ႏွင့္ တရားသူႀကီးမင္းသည္ ထုိင္ေနရာမွထ၍ အ႐ုိအေသေပးမိေတာ့မတတ္ လႈပ္လႈပ္ ႐ွား႐ွားျဖစ္သြားသည္။ ထုိအစိမ္းေရာင္ဝတ္စုံႏွင့္လူသည္ မည္သူ႔ကုိမွ ဂ႐ုမစုိက္သည့္ဟန္ပန္ျဖင့္ တရားသူႀကီး ေနရာသုိ႔ သြား၍လက္ထဲ၌ကုိင္ေဆာင္လာေသာ အနက္ေရာင္စာအိတ္ႀကီးကုိ တရားသူႀကီးကုိေပးလုိက္သည္။ တရားသူႀကီးသည္ စာအိတ္ကုိဖြင့္ဖတ္ၿပီးေနာက္ အားရေက်နပ္ဟန္ျဖင့္ေခါင္းကုိၿငိမ့္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သြားမ်ားကုိေစ့၍ထြက္လာေသာ အံႀကိတ္သံျဖင့္ စီရင္ခ်က္အမိန္႔ကုိဖတ္လုိက္သည္။ ဂ်ဴရီလူႀကီးမင္းမ်ားသည္ ဤအမႈတြင္ အသုံးမဝင္ေတာ့ေခ်။ ဂ်ဴရီလူႀကီးတခ်ိဳ႔၏ သက္ျပင္းခ်သံသဲ့သဲ့ကုိ သူၾကားလုိက္ရသည္။<br /><br />အခန္းထဲတြင္ တရားသူႀကီး၏ မႏွစ္မ်ိဳ႔ဖြယ္ရာ စီရင္ခ်က္ဖတ္ေနသံမွတပါး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူသည္မိမိ၏ အသက္႐ႈသံကုိ ျပန္ၾကားေနရသည္႔ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္မႈမ်ဳိးေၾကာင့္ စိတ္မသက္မသာျဖစ္လာသည္။ တရားခံ လူငယ္၏ မတုန္မလႈပ္နားေထာင္ေနသည္ပုံမွာ သ႔ူအား မေလးစားပဲမေနႏုိင္ေလာက္္ေအာင္ျဖစ္လာသည္။ လူငယ္ ၏ မ်က္ႏွာဖုံးမွ ဝင္းဝါေသာအေရာင္မ်ားသည္လည္း ပုိ၍ထိန္လင္း ေတာက္ပလာေနသည္။<br /><br />စီရင္ခ်က္ဖတ္ၾကားၿပီးအဆုံးတြင္ အမိန္႔ကုိဖတ္ၾကားေနေသာ တရားသူႀကီး ၏ မ်က္ႏွာဖုံးအေရာင္သည္ ေသြးပုပ္ ေရာင္ကုိေျပာင္းလြဲသြားေတာ့သည္။ လူငယ္အား ေသစားေသေစအမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည္။ တရားခြင္ လာေရာက္ နားေထာင္ေသာပရိသတ္၏ ကန္႔ကြက္္သံတုိ႔ျဖင့္ တရားခြင္ တခုလုံး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ တရားသူႀကီး၏ စားပြဲကုိထု႐ိုက္သံသည္ လူတုိ႔၏ ဆူညံ့စြာ ျငင္းခုံမႈမ်ားေအာက္တြင္ေပ်ာက္ဆုံးေနေတာ့သည္။<br /><br />တရားသူႀကီးသည္ လူမ်ားသူ၏ အမိန္႔ကုိမနာခံသျဖင့္ပို၍ ေဒါသေပါက္ကြဲလာေတာ့သည္။ ေဒါသပုိျပင္းထန္လာ ေလ စုန္းကေဝမ်က္ႏွာဖုံးသည္ ေသြးမ်ားယုိစိမ့္ထြက္က်လာေတာ့မည္ကဲ့သုိ႔ နီရဲ လာေနသည္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ႐ွိ ျမင္ကြင္းမ်ားေၾကာင့္ သူ စိတ္မသက္မသာျဖစ္လာသည္။ ဆူညံ့ေသာအသံမ်ားေၾကာင့္ အာ႐ံုေၾကာေတြ ကုိက္ခဲလာသည္ကုိ ဆက္လက္၍ သည္းမခံႏုိင္သည့္ အဆုံး ေနရာမွ ထရပ္လုိက္သည္။<br /><br />တရားသူႀကီး ၏ က်ယ္ေလာင္ေသာ အမိန္႔ေပးသံ အဆုံးတြင္ မ်က္ႏွာဖုံးတပ္လူမ်ားက သူ႔ကုိ ဖမ္းခ်ဳပ္ လုိက္ၾကသည္။ သူအာေခါင္ေတြကြဲမတတ္ သူအျပစ္မ႐ွိေၾကာင္း႐ွင္းျပေနေသာ္လည္း။ တရားခြင္ရဲ့ ပြက္ေလာ႐ုိက္ ေနေသာ အသံမ်ားေအာက္တြင္ တုိး၍မေပါက္ႏုိင္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ ကုိယ္တုိင္လက္ကုိ ႀကိဳးမ်ားျဖင့္တုပ္ေႏွာင္ခံထားရၿပီး တရားအစစ္ခံရေသာေနရာတြင္ ရပ္ေနလ်က္သားျဖစ္ေနသည္။ တရားသူႀကီး သည္ မ်က္ႏွာအမူရာသုံးမ်ဳိးပါ႐ွိေသာ မ်က္ႏွာဖုံးကုိ ဝတ္ဆင္ထားျပန္သည္။<br /><br />သူသည္ တရားစီရင္ရာတြင္ မွ်တမႈမ႐ွိေသာတရားသူႀကီး ကုိေၾကာက္႐ြံ႔ၿပီး ကုိယ္ခႏၶာတခုလုံးတုန္ခါေနေတာ့ သည္။ မ်က္ႏွာျခင္းဆုိင္မွာ႐ွိေသာ တရားသူႀကီး ကုိ ေမာ့အၾကည့္တြင္ မ်က္ႏွာဖုံးေနာက္ကြယ္ မွ မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ သြားဆုံသည္တြင္ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ ထိတ္လန္႔သြားရသည္။<br /><br />တရားသူႀကီး၏မ်က္လုံးမ်ားသည္ သူ႔မ်က္လုံးမ်ား ….. သူ၏မ်က္လုံးမ်ားျဖစ္လုိ႔ေနသည္။ သူေသခ်ာေအာင္ ထပ္ၾကည့္သည္… အထပ္ထပ္ .. အခါခါ … အေခါက္ေခါက္… မ်က္လုံးမ်ား … သူ႔မ်က္လုံးမ်ား.. ႐ွက္႐ြ႔ံဝမ္းနည္းသည့္ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ရင္ထဲ၌နာက်င္လာသည္ …. အျပစ္မ႐ွိေသာ လူငယ္ေလးတဦးကုိ ေသစားေသေစအမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့ေသာ ႀကံရာပါ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲေသာ တရားသူႀကီး … ….သူကုိယ္တုိင္ ျဖစ္ေနသည္ကုိ မယုံၾကည္ႏုိင္စြာ ဦးေခါင္းမ်ားကုိ ခါရမ္းပစ္မိေနသည္ … မ်က္လုံးထဲတြင္ မ်က္ႏွာဖုံးတပ္လူမ်ား ၏ အရိပ္မ်ားယိမ္းထုိးကခုန္ေနၾကသည္… ………. ေခါင္းမ်ားမူးေနာက္ေအာင္ ႐ွက္ရြ႔ံသိမ္ငယ္သည့္ ခံံစားခ်က္က သူ႔ကုိထုိးႏွက္ တုိက္ခုိက္လာသည္…. ထုိခနမွာပင္ သူ႔ခႏၶာကုိယ္သည္ ေလထဲမွ ေအာက္ကုိတလိမ့္ေခါက္ေကြး ျပဳတ္က်သြားသည္…….။<br /><br />တကုိယ္လုံးေခၽြးမ်ား႐ႊဲစုိၿပီးသူႏုိးလာသည္။ ညလယ္္ႀကီးမွာတေယာက္ထည္း အိပ္မက္ေတြမက္ၿပီး သူႏုိးလာခဲ့ သည္ပဲ။ အိပ္မက္သည္ ျပန္လည္ေတြးေတာခ်င္စရာမေကာင္းေအာင္ကုိ ေခ်ာက္ခ်ားစရာေကာင္းလွ သည္။<br /><br />အကယ္၍သာ အိပ္မက္ထဲကလုိ တရားမွ်တမႈမ႐ွိေသာ ဘက္လုိက္တတ္ေသာ အဂတိလုိက္စားေသာ ႀကံရာပါ တရားသူႀကီးအျဖစ္ အျပင္မွာသူကုိယ္တုိင္ေရာ တကယ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါလားလုိ႔ သူ႔ရဲ့ လုပ္သက္တေလွ်ာက္လုံး စစ္ေဆးၾကားနာခဲ့ေသာ အမႈမ်ားကုိ သူျပန္လည္ စမ္းစစ္ၾကည့္ေနမိသည္။<br /><br />သူသည္ ဂတိ၊ အဂတိ ဆုိေသာ တရားေတြကုိ ဘဝတေလွ်ာက္လုံး ေကာင္းမြန္စြာေစာင့္ထိန္းခဲ့ေသာ တရားသူႀကီး တဦးသာျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း သူကုိယ္သူ ေသခ်ာသြားမွပဲ သက္ျပင္းေငြ႔ေငြ႔ကုိ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ခ် လုိက္ရင္း စိတ္ခ်လက္ခ် ျပန္လည္အိပ္ေမာက်သြားေတာ့သည္။ ။<br /><br /><br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ဒီဇင္ဘာလ ၂၈ ရက္၊ ၂၀၀၈<br />နံနက္ ၁း၆၅ မိနစ္<br /><br />(ဓာတ္ပုံကုိ www.sxc.hu/profile/Slash41 ထံမွယူပါသည္<br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-2422178170845011514?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-27578566437892809252008-12-18T02:06:00.006-05:002008-12-18T02:21:35.038-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SUn2_lE3SvI/AAAAAAAAAII/dqDOHbSLuj0/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SUn2_lE3SvI/AAAAAAAAAII/dqDOHbSLuj0/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281023610213321458" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">မနက္ေစာေစာႏုိးလာေတာ့ အိပ္ယာကမထခင္ နဖူးေပၚလက္တင္ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ေနာက္အပတ္ဆုိရင္ ခရစၥမတ္ ေရာက္ေတာ့မွာပါလားဆုိတာ ေတြးၿပီးေပ်ာ္လာတယ္ အမွန္ေတာ့ကုိယ္က ခရစ္ယန္ဘာသာဝင္ တေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အၿမဲတမ္း ဒီဇင္ဘာလကုိေရာက္ရင္ စိတ္ထဲအလုိလုိ ေပ်ာ္လာတတ္တယ္။<br /><br />ခပ္ငယ္ငယ္ပိစိေကြး ဘဝတုန္းကေတာ့ ေဆာင္းတြင္းကုိ သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ခ်မ္း လြန္းတယ္လုိ႔ ထင္မိတာ ကလည္းတေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ ေဆာင္းတြင္းကုိေရာက္ၿပီဆုိရင္ ေျခေထာက္ေတြ လက္ေတြ အဆီေျခာက္ၿပီး ကြဲတတ္တာမုိ႔ လုံးဝမႀကိဳက္။ ေျခေတြ လက္ေတြကလည္း ကြဲၿပီဆုိမွျဖင့္ ေသြး ေတာက္ေတာက္က်ေအာင္ ျဖစ္တတ္တာဆုိေတာ့ ေဆာင္းတြင္းကုိ လုံးဝမႀကိဳက္။<br /><br />နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့.. ေဆာင္းတြင္းကုိခ်စ္တတ္လာေရာ။ ဘာလုိ႔လည္းသိလား ေဆာင္းတြင္းရဲ့ ျမဴႏွင္းစိုင္းတဲ့ မနက္ခင္းေတြမွာ ေမာင္ႏွမေတြ အိပ္ယာေစာေစာထ အိမ္နဲ႔မနီးမေဝးက အေၾကာ္တဲေလးဆီကုိသြားၿပီး ေစာေစာစီးစီး အေၾကာ္ေလး နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေလးကုိေသာက္ရင္း ႏွင္းစက္ေတြသစ္႐ြက္ေတြေပၚက်တဲ့ အသံကုိ နားေထာင္ၿပီး ဟုိေတြးဒီေတြးလုပ္ရတာ သိပ္အရသာ႐ွိတာပဲ။ ကံေကာင္းလုိ႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္းသည္ လာရင္ေတာ့ အေၾကာ္နဲ႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္း အတူတူတြဲစားျပန္ေတာ့ ပုိလုိ႔ေတာင္ေကာင္းျပန္ေသး။<br /><br />ဒီဇင္ဘာလဆုိရင္ ေက်ာင္းေတြပိတ္ေတာ့ ငယ္ငယ္က အေဖတာဝန္က်တဲ့ ပ်ဥ္းမနားကုိလုိက္သြားရတာကုိလည္း ထည့္ေျပာမွ ေဆာင္းတြင္းကုိ ခ်စ္တတ္လာတာၿပီးျပည့္စုံမယ္ထင္တယ္။ ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ့ျပင္မွာ႐ွိတဲ့ သၾကားစက္မွာ အေဖတာဝန္က်ေနတုန္းက ေက်ာင္းပိတ္ၿပီဆုိ အေမနဲ႔အတူတူ အေဖ့ဆီအလည္သြားတာေပါ့။ အကုိကေတာ့ ရန္ကုန္ေပ်ာ္သူႀကီးဆုိေတာ့ ေတာ္႐ုံဘယ္ေတာ့မွမလုိက္ဘူး။ ကုိယ္ကေတာ့ အေမ့နားက မခြာတဲ့သူမုိ႔လုိ႔ အၿမဲတမ္းပါတာေပါ့။<br /><br />ေနာက္ၿပီး ႐ြယ္တူအေပါင္းအသင္းေတြ႐ွိေတာ့ မပ်င္းရတာေၾကာင့္ လည္းလုိက္သြားတာပါတယ္။ အဲဒီမွာ႐ွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ကုိယ္လာမယ္ဆုိတာ အေဖ့ဆီကသိရင္ ဝမ္းပန္းတသာနဲ႔ေစာင့္ေနတာပဲ။ ကုိယ္ကလည္း ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ့ထဲကေန စက္႐ုံအထိ ၈မုိင္ေလာက္ေမာင္းရတဲ့ ခရီးကုိ ၾကာလွေခ်ရဲ့လုိ႔ထင္ၿပီး ကားေပၚမွာ ဂနာကုိမၿငိမ္ႏုိင္ဘူး။<br /><br /><span id="fullpost">သၾကားစက္စီမံကိန္းအတြက္ ေဆာက္ေပးထားတဲ့ တုိက္လုံးခ်င္းေလးေတြထဲမွာ ကုိယ္တုိ႔အိမ္က ပထမဆုံး စက္ထဲဝင္လုိက္တာနဲ႔ေတြ႔ရမယ့္ ေထာင့္ကအိမ္ပဲ။ အိမ္ေဘးမွာ ဖုန္ထူတဲ့လွည္းလမ္းေၾကာင္း႐ွိတယ္။ အေမက လွဲရက်င္းရတာ ဖုန္႐ႈပ္တယ္ဆုိၿပီးေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး ကုိယ္ကေတာ့သေဘာက်တယ္။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အိမ္က ေနာက္ဘက္ တုိက္တန္း တတန္းေက်ာ္လုိက္တာနဲ႔ ေရာက္ၿပီ။<br /><br />အိမ္ေ႐ွ့ကုိကားဆုိက္တာနဲ႔ အေဖ့ကုိေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ႏုိင္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္ကုိတန္းေနေအာင္ ေျပးတာပဲ သူတုိ႔ကလည္း တခါတေလ အိမ္ကလာေစာင့္ေနၾကတယ္။ သူတုိ႔လည္းေက်ာင္းပိတ္ ထားလုိ႔ အျပတ ္မီးကုန္ယမ္းကုန္ကဲဖုိ႔တာဆူေနၾကၿပီး ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကစားလုိက္တာ တေန႔မွဖမ္း လုိ႔မမိလုိ႔ အေမက အေဖကုိေတြ႔ဖုိ႔လာတာလား သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေတြ႔ဖုိ႔လာတာလား ဆုိၿပီး ဆူယူရတဲ့အထိပဲ။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြက အေဖ့ သူငယ္ခ်င္းသားသမီးေတြပါ။ တခ်ိဳ႔က ကုိယ့္လုိပဲ ရန္ကုန္ကလာတာ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ပ်ဥ္းမနားမွာေနတဲ့သူေတြ။ ကုိယ္တုိ႔ အုပ္စုမွာက အသက္အ႐ြယ္စုံတယ္။ ဆယ္တန္းေျဖထားလုိ႔ အားေနတဲ့ အကုိႀကီးေတာင္ပါေသးတယ္။ သူ႔နာမည္ေတာ့ေမ့သြားၿပီ။ ကုိယ္နဲ႔႐ြယ္တူက " မိနီ" အေဖ့သူငယ္ခ်င္း ဦးေဇာ္မင္း ရဲ့သမီး။ သူ႔မွာ ေမာင္ေလးေတြ ညီမေလးေတြ႐ွိေသးတယ္ သူတုိ႔ေတြနာမည္လည္းေမ့သြားၿပီ။ " မိနီ " ကေတာ့ မွတ္မိေနတယ္ ႐ြယ္တူမုိ႔လုိ႔။ အဲဒီတုန္းက ကုိယ္တုိ႔က ၄တန္းပဲ႐ွိေသးတာ။<br /><br />ရန္ကုန္မွာက်ေတာ့ အိမ္ထဲမွာ အတူတူေနတဲ့ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြနဲ႔ပဲ ေဆာ့ရတယ္ ၿခံအျပင္မွာ ေပးမေဆာ့ဘူး။ ဒီက ရန္ကုန္မွာလုိ ကားေတြဘာေတြ ေ႐ွာင္ေနစရာမလုိဘူး အလြန္ဆုံး႐ွိမွႏြားလွည္းနဲ႔ ျမင္းလွည္းပဲ႐ွိတာ ဆုိေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အျပင္မွာေပးေဆာ့ထားတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ ေဆာ့မွပဲ ကစားနည္း အသစ္ေတြ သိရတယ္။ ထုတ္စီးထုိးတာတုိ႔၊ လိပ္ဥဖြက္တမ္းတုိ႔၊ စုံေနတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး အညာမုိ႔ ကုကၠဳိလ္ပင္ႀကီး ေတြကလည္းေပါ၊ မန္္က်ည္းပင္ေတြကလည္းေပါဆုိေတာ့ အပင္တက္တတ္လာတာလည္း သူတုိ႔ေက်းဇူးပဲ။<br /><br />ေနာက္ၿပီးေတာလည္ထြက္တယ္ဆုိၿပီး အနီးပါးနားက ေနရာေလးေတြကုိလည္းသြားၾကေသးတယ္။ ဟုိဆယ္တန္း ေျဖထားတဲ့ အကုိႀကီးပါေတာ့ လူႀကီးေတြက စိတ္ခ်လက္ခ်နဲ႔ လႊတ္ထားလုိက္တာပဲ။ အရင္သၾကားစက္ေဟာင္း ေဆာက္တုန္းက ေခါင္းတုိင္ကုိ ေ႐ွ့နဲ႔ေနာက္မွားေဆာက္မိလုိ႔ ေခါင္းတုိင္ထိပ္ကခုန္ခ်ၿပီး ကုိယ့္ကုိကုိယ္သတ္ေသ သြားတဲ့ ဂ်ပန္ႀကီးရဲ့ အုတ္ဂူနားလည္း အေၾကာက္အလန္႔မ႐ွိသြားတာပဲ။<br /><br />ဖုန္ေတြအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ကုိယ့္ေျခေထာက္ ေတြကုိ ငုံၾကည့္ရင္း နဲ႔ ရန္ကုန္က ေမာင္ႏွမေတြကုိ သိပ္ျပခ်င္တာပဲ။ လွည္းေတြနဲ႔ စက္ထဲႀကိတ္ဖုိ႔ ႀကံေခ်ာင္းေတြသယ္သြားတာကုိ လွည္းေမာင္းတဲ့ ႀကံေတာင္သူေတြဆီက ႀကံလုိက္ေတာင္းရင္ စားဖုိ႔ေလာက္ကုိေတာ့ လက္က လွည္းေမာင္းရင္းတဖက္ ဓားနဲ႔ႀကံေခ်ာင္းကုိခုတ္ေပးသြား တာကလည္း အညာေဒသ က လူေတြရဲ့ ႐ုိးသားမႈ ကုိသိသာေစတယ္။<br /><br />လက္ခုပ္ပင္ႀကီးေတြေအာက္မွာ လက္ခုပ္သီးေတြသြားေကာက္ရတာလည္း ဘာမွန္းေတာ့မသိဘူး ေပ်ာ္ေနတာ ပဲ။ ႏြယ္ရွည္ေညာင္ပင္ႀကီးကုိေတြ႔ေတာ့လည္း ႏြယ္ပင္တုတ္တုတ္ကုိ ဒန္းလုပ္ၿပီးစီးၾက၊ တြဲေလာင္း ခုိစီးလုိက္နဲ႔ ေညာင္ပင္ခမ်ာလည္း ဒီေမ်ာက္မူးလဲေတြရဲ့ လက္ခ်က္နဲ႔ ႏြယ္ႀကိဳးေတာင္အကုိင္းက မခ်ရဲေလာက္ ေအာင္ပဲ။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမတစု႐ွိတယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ကုိယ္လုိပဲ ရန္ကုန္ကေန သူတုိ႔အေဖဆီ အလည္လာတာေပါ့။ သူတုိ႔ကေတာ့ အေဖ့သူငယ္ခ်င္း အန္ကယ္ဦးေအးကုိ သားသမီးေတြ။ သူတုိ႔နာမည္ေတြကုိေတာ့အကုန္မွတ္မိတယ္။ အစဥ္အတုိင္းေျပာရရင္ သဲသဲ (ကုိယ့္ထက္ ႀကီးတယ္)၊ ကုိကုိ(အ႐ြယ္တူ)၊ အိႏွင္း၊ မ်ဴိး နဲ႔ ေအာင္ထက္ႀကီးတုိ႔ပဲ။ ကုိကုိကေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ လာကစား ေလ့မ႐ွိဘူး သူကခုေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးေမာင္းတဲ့ ပုိင္းေလာ့ႀကီးျဖစ္သြားတယ္ဆုိပဲ။ မမသဲသဲရယ္၊ အိႏွင္းရယ္ မ်ဳိးရယ္ ကေတာ့ ကုိယ္တုိ႔နဲ႔ အဖြဲ႔က်တယ္။ ေအာင္ထက္ကေတာ့ အငယ္ေလးဆုိေတာ့ ဝင္ကစားတခ်က္ မကစားရတခ်က္ပဲ။<br /><br />ဒီလုိေမ်ာက္မူးေသေအာင္ေဆာ့လာတဲ့ အဖြဲ႔မွာ ခရစၥမတ္မတုိင္ခင္ႏွစ္ပတ္ေလာက္အလုိလဲက်ေရာ စိတ္ဝင္စား စရာကိစၥတခုျဖစ္လာတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သဲသဲတုိ႔အိမ္မွာ လူႀကီးေတြ ခရစၥမတ္နားနီးလာၿပီဆုိေတာ့ ဘုရား သီခ်င္းေတြဆုိၾကတုိက္ၾကနဲ႔ သူတို႔အိမ္မွာလူေတြဝင္လုိက္ထြက္လုိက္နဲ႔ေပါ့။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ အိမ္ကုိအသိေတြ ခရစၥမတ္မေရာက္ခင္ရက္ေတြမွာ ခရစၥမတ္သီခ်င္းေတြလာဆုိတာေတြ႔ဖူးတယ္။ ေမေမတုုိ႔လည္း ဒီသီခ်င္း ေတြလုိက္ဆုိတာေတြ႔ဖူးတယ္။<br /><br />အိမ္ေတြမွာ ဘုရားသခင္ရဲ့ေမြးေန႔အခါေတာ္မွာ ဆုေတာင္းေပးတဲ့အေနနဲ႔ သီခ်င္းေတြဆုိတယ္လုိ႔ပဲ သိထားတာ။ ခရစ္ယန္ဘာသာဝင္မဟုတ္ခဲ့လုိ႔လည္း တခါမွအုပ္စုနဲ႔လုိက္မဆုိခဲ့ဘူးဖူး။ သဲသဲတုိ႔အိမ္မွာ သီခ်င္းေတြတုိက္ေနသံ ၾကားေတာ့မွ ေမ်ာက္အုပ္စုက အိမ္ေပါက္ဝမွာျပဴတစ္ျပဴတစ္နဲ႔သြားစပ္စုၾကေတာ့တာေပါ့။ သူတုိ႔ေမေမ သီခ်င္း တုိက္ဖုိ႔လာတဲ့သူေတြအတြက္ခ်ေကၽြးထားတဲ့ မုန္႔ေတြလည္းကုိယ္တုိ႔ေတြ ဝုိင္းစားပစ္လုိက္တာပဲ။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ သဲသဲကေျပာတယ္ နင္တုိ႔ေတြလည္း သီခ်င္းလုိက္ဆုိပါလားတဲ့။ အားလုံးတညီတညြတ္ထဲ "ေအး" ဆုိၿပီး ကေလးအုပ္ပါ သီခ်င္းတုိက္တဲ့ အထဲေရာဝင္ဆုိၾကေတာ့တယ္။ လူႀကီးေတြကေတာ့ ဒီေမ်ာက္ကေလးေတြ ၿငိမ္ေဆးရသြားလုိ႔ စိတ္ေအးခ်မ္းသာသြားၾကတယ္။ ပထမေတာ့ သီခ်င္းတုိက္ေနတဲ့ လူႀကီးေတြ စိတ္ညစ္တာေပါ့ အသံေတြက ေၾကာင္တဲ့ဟာက ေၾကာင္၊ အသံခ်ရမယ့္ေနရာလည္း မသိ၊ တက္ရမယ့္ေနရာလည္း မသိနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ လူႀကီးတေယာက္သင္ေပးလုိက္တာနဲ႔ ကေလးေတြလည္း ကီးကုိက္ေအာင္ဆုိတတ္သြားတယ္။<br /><br />ဘယ္ေန႔ ရပ္ကြက္ထဲလည္ဆုိရမွာလဲ ဆုိေတာ့ ခရစၥမတ္ေန႔ ညတဲ့။ အညာေဒသတုိ႔ရဲ့ ထုံးစံအတုိင္း ပူရင္လည္း အရမ္းပူ၊ ေအးရင္လည္း အရမ္းေအးေတာ့ ညဘက္ႀကီးသီခ်င္းလုိက္ဆုိမယ္ဆုိေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ေတြ နည္းနည္း ေတာ့တြန္႔သြားတယ္။ ကေလးေတြဆုိေတာ့ ညဘက္ ေအးစက္စက္ႀကီးထဲ သီခ်င္းလုိက္ဆုိရမွာ ေတြးၿပီးေတာ့ လန္႔တာေပါ့။<br /><br />အဲဒါနဲ႔ ကုိယ္တုိ႔ေတြ အဲဒီညက်ရင္ ငါကေတာ့ဘယ္ဦးထုပ္ေဆာင္းမယ္၊ ဟုိတေယာက္ကလည္း ငါ့မွာ ဆြယ္တာ အသစ္ေလး႐ွိတာဝတ္ရမယ္နဲ႔ အေတြးေတြမ်ားလုိ႔ ခရစၥမတ္ညကုိေမွ်ာ္ရင္းေမာေနၾကတာ ေန႔လည္ေန႔ခင္း ေကာင္းေကာင္းမေဆာ့ႏုိင္ၾကဘူး။ မိဘေတြကေတာ့ ကေလးေတြတယ္ၿငိမ္ပါလားေပါ့။ ကုိယ္ေတြကသီခ်င္းလုိက္ ဆုိမဲ့ကိစၥကုိ စစ္ဆင္ေရးႀကီးတခုလုိသေဘာထားေနၾကတာ သူတုိ႔မသိဘူးေလ။<br /><br />ခရစၥမတ္ေန႔ ညေနပုိင္းေရာက္တာနဲ႔ ဘယ္သူမွ ခ်ိန္းစရာမလုိေအာင္ စုေနၾကေနရာမွာ ကေလးအုပ္စုမိၾကေရာ။ မိဘေတြကလည္း ကေလးေတြပါေတာ့ ညသူတုိ႔လည္း လုိက္မယ္ေပါ့ေလ။ ေအာင္မယ္ ကုိယ္တုိ႔အုပ္က အေတာ့္ ကုိဟုတ္ေနတာေပါ့။ သီခ်င္းစာသားေတြ ေမ့သြားမွာကလည္းစုိးရိမ္ေနၾကေသးတယ္။ ကိစၥေတာ့မ႐ွိဘူးေပါ့ လူႀကီးေတြပါတာပဲ ကုိယ္ေတြေမ့ရင္ သူတုိ႔ဆုိလိမ့္မယ္ဆုိၿပီး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အားေပးေနရေသးးတယ္။<br /><br />ကဲ… အိမ္ကစထြက္ပါၿပီ။ စက္႐ုံဝင္းႀကီးကအက်ယ္ႀကီး ဝန္ထမ္းအိမ္ေတြကလည္း စီမံကိန္းအတြက္ေရာ အရင္စက္႐ုံအေဟာင္းက ဝန္ထမ္းေတြေရာ႐ွိတာ။ ဒါေပမဲ့ ခရစ္ယာန္အိမ္ေတြကုိပဲသြားဆုိမွာဆုိေတာ့ အိမ္ေပါက္ ေစ့ဆုိစရာေတာ့ မလုိဘူးေပါ့။ လမ္းေတာ့ေဝးေဝးေလွ်ာက္ရမယ္ ဒါလည္းကိစၥမ႐ွိပါဘူး စက္႐ုံတဝင္းလုံးေတာင္ လွည့္ပတ္ေဆာ့ေနတာဆုိေတာ့ အသာေလးေပါ့။<br /><br />"We Wish you a Merry Christmas, We wish you a Merry Christmas and a Happy New Year" "Silent Night, Holy night All is clam all is bright …." ဒီလုိအဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြကုိ မပီတပီနဲ႔ အျပတ္ဟဲၾကတဲ့အျပင္။<br /><br />"ဒီဇင္ဘာရဲ့ ေအးခ်မ္းလြန္းတဲ့ ည အခ်ိန္အခါဝယ္ …. …" ""ဤ အိမ္ေပၚသုိ႔ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာ္္… ….. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အိမ္႐ွင္မ်ားတုိ႔ရယ္…" လုိျမန္မာသီခ်င္းေတြ အဆုံး အသံျပာဝင္သည္အထိ ကေလးတအုပ္ေအာ္ဆုိရင္း။ သြားလည္ေသာအိမ္မ်ားမွ ေကၽြးေမြးေသာအစား အေသာက္ မ်ား သၾကားလုံးမ်ားကုိ တဝႀကီးစားေသာက္ၿပီးေနာက္။ ည ၁၂နာရီေက်ာ္မွ သဲသဲတုိ႔အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ေမေမခ်က္ထားတဲ့ ၾကာဇံခ်က္ကုိ တဝႀကီးေသာက္ၿပီး ကုိယ္စီကုိယ္စီ မိဘေတြနဲ႔အိမ္ကုိျပန္ၾကပါတယ္။<br /><br />အဲလုိ ပ်ဥ္းမနားမွာ အေဖ့ေနာက္အလည္သြားရင္းနဲ႔ ခရစၥမတ္မွာ သီခ်င္းဆုိခဲ့ဖူးတာက အစျပဳၿပီးေတာ့။ ေနာက္ေနာင္ ခရစ္ယာန္သူငယ္ခ်င္းေတြ႐ွိလာေတာ့ သူတုိ႔ေတြနဲ႔ ခရစၥမတ္ေန႔မွာ Carol Singing ထြက္ရတာ ကုိႏွစ္သက္တတ္လာတယ္။ သူတို႔ေတြ သီခ်င္းဆုိၿပီးလုိ႔ ေခါင္းငုံဆုေတာင္းေပးေနတဲ့ အခါေတြမွာေတာ့ ကုိယ္က နံေဘးမွာ ေယာင္နန ျဖစ္ေနတတ္တာ တခုကလြဲရင္ သီခ်င္းဆုိရတာႀကိဳက္တဲ့ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ေပ်ာ္စရာပါပဲ။<br /><br />ခုလည္း ခရစၥမတ္ နားနီးလာတာနဲ႔ တေယာက္တည္း ခရစၥမတ္သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ၿပီး လုိက္ဆုိ၊ တေယာက္တည္း ဆုိရတာ အားမရတာနဲ႔ ခရစ္ယာန္သူငယ္ခ်င္းေတြ ရဲ့ ဘေလာ့ CBOX မွာ စာေရးၿပီး သြားသြား ေအာ္ဆုိ မိျပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခရစၥမတ္သီခ်င္းေတြက ဒီလုိခရစ္ေတာ္ေမြးဖြားတဲ့ ဒီဇင္ဘာလ ခရစၥမတ္ ရက္ျမတ္မွာသီဆုိမွလည္း ပုိၿပီး ခံစားမႈရသေျမာက္တာပါ။ ေနာက္တပတ္ အထိပဲစိတ္ႀကိဳက္ သီဆုိခြင့္႐ွိေတာ့မွာ လုိ႔ ေတြးမိၿပီး ေတးသြားတပုဒ္ကုိ တုိးတုိးေလးသီဆုိမိေနျပန္ပါေတာ့တယ္။ ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ဒီဇင္ဘာလ ၁၈ ရက္၊ ၂၀၀၈<br />နံနက္ ၁း၄၃ မိနစ္<br />(ဓာတ္ပုံကုိ </span><span style="font-family:arial,sans-serif;font-size:-1;"><span style="color:#008000;">www.soycandlesbyphebes.com </span></span><span id="fullpost">မွယူပါသည္)</span><br /><span id="fullpost"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-2757856643789280925?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-64899806599458659272008-12-15T02:47:00.004-05:002008-12-15T03:21:12.463-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SUYPixfTOjI/AAAAAAAAAIA/LqmIg67hljY/s1600-h/1110606_autumn_in_the_forest.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 192px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SUYPixfTOjI/AAAAAAAAAIA/LqmIg67hljY/s320/1110606_autumn_in_the_forest.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279924703213074994" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">နံနက္ခင္းေနျခည္ဟာခန္းဆီးလုိက္ကာကုိ ထုိးေဖါက္ၿပီး အ ဘြားအုိရဲ့ မ်က္ႏွာေပၚျဖာက်လာတယ္။ ဌက္ကေလးေတြရဲ့ ေအာ္သံေလးကုိ ၾကားလုိက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ အဘြားအုိ မ်က္လုံး ေတြကုိေျဖးေလးစြာဖြင့္လုိက္တယ္။ ေန႔သစ္တခုကုိ ေရာက္ၿပီဆုိတဲ့အသိနဲ႔အတူ ခါတုိင္းေန႔နဲ႔မတူတဲ့ေန႔ဆုိတာကုိ သတိထားမိၿပီး အဘြားအုိ ႏုိရာ စိတ္ေတြလန္းဆန္းတက္ႂကြ လုိ႔ေနတယ္။<br /><br />အိပ္ရာနံေဘးက ျပဴတင္းေပါက္ေတြကုိ ကာရံထားတဲ့ အဝါေရာင္ခန္းဆီးစေလးကုိ အားအင္ခ်ိေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္း ေလးေတြနဲ႔ ပင့္တင္လုိက္ရင္း ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ကုိ အဘြားအုိ ေငးေမာၾကည့္လုိက္တယ္။ သူ႔ အခန္းျပဴတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ လူအုိ႐ုံ အဝင္ဂိတ္တံခါးဝဆီသြားတဲ့ လမ္းေလးကုိျမင္ရတယ္။<br /><br />လမ္းေလးရဲ့ တဖက္တခ်က္မွာေတာ့ ပန္းေရာင္စုံေလးေတြကုိ လူ၊ တိရစာၦန္ေတြ ေဘးကကာကြယ္ဖုိ႔ အျဖဴေရာင္ သစ္သားတုိင္ေလးေတြနဲ႔ ၿခံခတ္ထားတယ္။ နံေဘးက ျမက္ခင္းစိမ္းေလးေတြရဲ့ အေနာက္ဘက္မွာေတာ့ လူတဖက္ထက္ေက်ာ္တဲ့ ေမပယ္ပင္ႀကီးေတြကုိ လမ္းေလးနဲ႔အၿပိဳင္ တဘက္တခ်က္ အစီအရီေပါက္ေနတာ ေတြ႔ရမယ္။<br /><br />နံနက္ခင္းရဲ့ ေနေရာင္ျခည္ဟာ ႐ြက္ေႂကြက်စျပဳေနတဲ့ ေမပယ္ပင္ႀကီးေတြကုိ ပုိၿပီးၾကည့္ေကာင္းေစတယ္။ တပင္လုံးမွာ႐ွိတဲ့အ႐ြက္ေတြ ေ႐ႊဝါေရာင္သန္းေနတဲ့ ေမပယ္ပင္ေတြဟာ နံနက္ခင္းေနျခည္ထုိးလုိက္မွ ေ႐ႊအုိ ေရာင္ပုိေတာက္ပၿပီး ျမင္ရသူေတြရဲ့ အျမင္ဓာတ္ကုိ သိမ္းႀကံဴးညိဳ့ငင္ေနတယ္။<br /><br />လမ္းေပၚကရြက္ေႂကြေတြ ေဆာင္းေလျမဴးေဆာ့ကစားလုိ႔ ဟုိဒီ႐ွပ္တုိက္ေျပးေနတာကုိၾကည့္ေနရင္း သူ႔ပါးျပင္ တေလ်ာက္ ေမြးညွင္းႏုေလးမ်ားလႈပ္ခတ္သြားသလားလုိ႔ေတာင္ ထင္မိေယာင္မွားျဖစ္လုိ႔ေနတယ္။ လမ္းေလးေပၚ ေနေပ်ာက္ေလးေတြ ကြက္တိကြက္ၾကားထုိးေနပုံေလးက အဘြားအုိရဲ့ စိတ္ဓာတ္ကုိိ ႏုပ်ဳိလန္းဆန္း လာေစတယ္။<br /><br /></div><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ျပင္ပျမင္ကြင္းကုိၾကည့္ရင္း သူ႔ႏွလုံးအိမ္ အနက္႐ႈိင္းဆုံးအထိ အေႏြးဓာတ္တခု ျဖစ္ေပၚလာတာကို ၾကည္ႏႈးစြာ ခံစားေနလုိက္တယ္။ ဒီလုိေဆာင္းဝင္ခါစ မနက္ခင္းမ်ားရဲ့ အလွကုိ ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ဘူးတာ အႀကိမ္ေပါင္း အေတာ္မ်ား ခဲ့ၿပီ။ ဒီျမင္ကြင္းေတြကုိ အတူတကြ ခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးရေသာ မိသားစုဝင္မ်ား သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားကုိ အဘြားအုိ လြမ္းဆြတ္တမ္းတမိလာတယ္။<br /><br />ပင့္မထားတဲ့ ခန္းဆီးစေလးကုိ ျပန္ခ်လုိက္ရင္း ေသးေကြးပိန္လွီတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ေလးကုိအသာေလး ကုတင္ေပၚ ျပန္လွဲလုိက္တယ္။ မ်က္လုံးေတြကုိအသာ မွိတ္ထားလုိက္တယ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ခုနက နံနက္ခင္း အလွအပေတြကုိ မ်က္စိလုံးထဲ ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း အခန္းထဲကုိဝင္လာမဲ့ ေျခသံတစုံကုိ နားစြင့္ ေနမိတယ္။<br /><br />"မဂၤလာနံနက္ခင္းပါ …. ေနေကာင္းရဲ့လား မစၥ ႏုိရာ" ဒီလုိ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံေတြကုိ မနက္ခင္းတုိင္းၾကားေနၾက။ မနက္တုိင္း ဒီေန႔အတြက္တာဝန္က်ကူညီေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးမဲ့ သူတေယာက္ေယာက္ က အခန္းထဲကုိ ဝင္လာ ၿပီး ေဝရာဝစၥေတြလုပ္ေပးဖုိ႔ ခန္းဆီးလုိက္ကာေတြအားလုံးကုိ ဖြင့္လုိက္ရင္း အခုလုိပဲ ပိဋိသႏၶာရစကားဆုိမယ္။ ၿပီးရင္ သူ႔ကို မ်က္ႏွာသစ္ေဆးေက်ာေပးၿပီး နံနက္စာထည့္ထားတဲ့ လင္ဗန္းကုိ ကုတင္ေပၚမွာ စားလုိ႔ရေအာင္ ျပင္ဆင္ ေပးမယ္။ သူ စိတ္ေစာေနလုိ႔ နံနက္စာကုိ ျမန္ျမန္လက္စသတ္လုိက္တယ္။<br /><br />မနက္စာကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ၾကက္ဥ မက်က္တက်က္တလုံး၊ ေထာပတ္သုတ္ထားတဲ့ ေပါင္မုန္႔တခ်ပ္၊ ေနာက္ၿပီး သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္တခြက္ ဒါမွမဟုတ္ ႏြားႏုိ႔တခြက္။ တခါတေလေတာ့ ေကာ္ဖီ ျပင္းျပင္း ခပ္ပူပူတခြက္ ကုိေတာင္းတမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ့ က်န္းမာေရး အေျခအေနအရ ေကာ္ဖီီလုံးဝေပးမေသာက္ေတာ့တဲ့ အတြက္ ဆႏၵသာ႐ွိၿပီး ေသာက္ခြင့္မရ။<br /><br />သူ႔လုိ လူအုိေတြအတြက္ ဆႏၵ႐ွိၿပီးလုပ္ခြင့္မရတဲ့့ အရာေတြကလည္းအမ်ားသားပဲ။ အသက္တေခ်ာင္း႐ွင္သန္မႈ ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ သူတုိ႔ရဲ့တခ်ဳိ႔ ဆႏၵေတြက ျဖည့္ဆည္းခြင့္မရၾကတာမ်ားတယ္။ သူတုိ႔ရဲ့ အေျခအေနက ရင့္မွည့္ေနတဲ့ သစ္သီးတလုံးလုိ၊ ေႂကြလုစဲစဲသစ္႐ြက္တ႐ြက္လုိ ေလေျပေလးတခ်က္ေဝ့တာေတာင္ အထိအခုိက္္ မခံႏုိင္ၾက။ ဘာကိုမွ အမွားအယြင္းခံလုိ႔မရတဲ့ က်န္းမာေရးအေျခအေနမ်ိဳး။<br /><br />ေစာင့္ေ႐ွာက္သူအမ်ဳိးသမီးက အဝတ္အစားလဲလွယ္ေပးၿပီးခ်ိန္မွာ တာဝန္က်သူနာျပဳ အခန္းထဲဝင္လာၿပီး အဘြားအုိရဲ့ က်န္းမာေရးအေျခအေနကုိ စစ္ေဆးတယ္။ ေသြးေပါင္ခ်ိန္တုိင္းတယ္ ေသာက္ရမဲ့ေဆးေတြကုိ လက္ဖဝါးထဲ ထည့္ေပးရင္း ေသာက္ေရခြက္ေလးကုိပါလွမး္ေပးလုိက္ပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဘြားအုိကုိ ဘီးတပ္ ကုလားထုိင္ေပၚေ႐ြ႔ေျပာင္းေပးၾကတယ္။<br /><br />သူရဲ့တဦးတည္းေသာသားေလးကုိ ေတြ႔ရမယ္ဆုိတဲ့ အသိေၾကာင့္ ပါးျပင္ေလးေတာင္ ပန္းေသြးေရာင္ ေတာက္ၿပီး လန္းဆန္းတက္ႂကြေနတယ္။ သူ႔ကုိ ခါတုိင္းထက္ပုိၿပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ျပဳျပင္ေပးဖုိ႔ အကူအမိ်ဳးသမီးကုိ ေျပာလုိက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးက အဘြားအုိရဲ့ ေငြေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ ဆံပင္ႀကိဳးတုိးႀကဲတဲ ေတြကုိ ျငင္ျငင္သာသာေလးဖီးေပးေနတယ္။<br /><br />အားလးုံျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ ေခါင္းရင္းနားက တုိင္မွာခ်ိတ္ထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ဖဲႀကိဳး နဲ႔ ဦးထုပ္ျပာေလး ကုိေဆာင္းေပးလုိက္တယ္။ အဘြားအုိက သူ႔အရိပ္ကုိ မွန္ထဲမွာၾကည့္ရင္းနဲ႔ တစုံတရာကုိသတိရသြားတဲ့ပုံစံနဲ႔ မွန္တင္ခုံထဲက ႏႈတ္ခမ္းနီပန္းေသြးေရာင္ေလးကုိ တုန္ရင္တဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကုိ ထိန္းရင္းေဆးခ်ယ္ လုိက္ေသးတယ္။ သားေလး အျမင္မွာ သူဟာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေနဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္ မဟုတ္လား။<br /><br />အဘြားအုိရဲ့ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ကုိ အကူအမ်ိဳးသမီးက နားေနေဆာင္ဘက္ကုိ္တြန္းလာခ်ိန္မွာ အဘြားအုိ က လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ဘဝတူလူအုိေတြကုိ ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရင္းလုိက္ပါခဲ့တယ္။ နားေနေဆာင္ေရာက္ေတာ့ လမ္းေလးကုိ ေသခ်ာျမင္ရတဲ့ ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ သူ႔ကုိ ထားေပးဖုိ႔ေျပာလုိက္တယ္။ ဒါမွ လမ္းေလးဘက္က ေလွ်ာက္လာတဲ့ လူေတြကုိ ျမင္ရမယ္မဟုတ္လား။<br /><br />ေဘးနားမွာ ထုိင္ေနတဲ့ မာရီ ဆုိတဲ့ အဘြားအုိက စကားေတြ ေဖာင္ေဖာင္ဖြဲ႔ေအာင္ေျပာေနလုိ႔္ အဘြားအုိက အလုိက္တသိ ရယ္ေမာျပန္လည္ေျပာဆုိေနေပမဲ့သူ႔ရဲ့ မ်က္လုံးေတြကုိ လမ္းေလး႐ွိရာဘက္က မခြာဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ ဒါမွ လမ္းေလးဆီက ေလွ်ာက္လာတဲ့ သူ႔သားေလးကုိ သူအရင္ျမင္ရမယ္ မဟုတ္လား။ သားေလးလာရင္ အရင္တခါကလုိပဲ သူအရင္ လက္ျပႏႈတ္ဆက္လုိက္ခ်င္ေသးတယ္ေလ။<br /><br />အရင္တခါ သားေလးလာတုန္းက သူသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းအနီေရာင္ေလး လက္ေဆာင္အျဖစ္ယူခဲ့တယ္။ ဒီတခါေရာ ဘာေတြယူလာခဲ့ဦးမလဲဆုိတာ သူသိပ္သိခ်င္ေနၿပီး စိတ္လႈပ္႐ွားလာတယ္။ တကယ္တမ္းက သားေလးယူလာမဲ့ လက္ေဆာင္ထက္ သားရဲ့မ်က္ႏွာေလးကုိ ေတြ႔ရဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးလွတယ္။<br /><br />မ်က္လုံးေတြကုိ လမ္းေလးဆီက မခြာတန္း စုိက္ၾကည့္ေနလုိ႔ သူ႔မ်က္လုံးေတြ နည္းနည္းေညာင္းညာလာတယ္။ နားေနေဆာင္ထဲမွာေတာ့ အလည္လာတဲ့ ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြေတြရဲ့ စကားသံ၊ ရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ အသက္ဝင္ လႈပ္႐ွားလာေနၿပီ။ လမ္းေလးဘက္ဆီကလာတဲ့ လူတေယာက္အရိပ္ကုိေတြ႔တုိင္း အဘြားအုိရဲ့ ႏွလုံးခုန္သံ ျမန္သြားလုိက္ ေမွ်ာ္ေနတဲ့သူ မဟုတ္မွန္းသိရင္ စိတ္ပ်က္သြားလိုက၊္ လမ္းေလးဘက္ဆီ ထပ္ေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္နဲ႔ သူ႔စိတ္ေတြဗ်ာမ်ားလုိ႔ေနတယ္။<br /><br />ဒီလူအို႐ုံကုိစေရာက္လာတဲ့ေန႔တည္းက ဒီအဝင္လမ္းေလးကုိ သူသတိထားမိခဲ့တယ္။ အဘုိးးႀကီး နဲ႔ သားေလး သူ႔ကုိ ထားရစ္ၿပီးျပန္သြားတုန္းက အဝင္ဝလမ္းေလးဘက္ကုိေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေထြေထြက် ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ တပတ္ ဧည္သည္ေတြ႔ရတဲ့ရက္ ေရာက္သည္အထိ သည္လမ္းေလးကုိ သူေငးၾကည့္ေနခဲ့မိတာ တရက္မွ မပ်က္။<br /><br />သုံးေယာက္ထဲ႐ွိတဲ့ မိသားစုေလးမွာ ေလျဖတ္ၿပီးေအာက္ပုိင္းေသသြားတဲ့ သူ႔ကုိ ျပဳစုဖုိ႔ ခင္ပြန္း အဘုိးႀကီးနဲ႔ ခရီးမနားတမ္းသြားရတဲ့ အေဝးေျပးကုန္ကားေမာင္းတဲ့ သားေလးအတြက္ ကရိကထမမ်ားေအာင္ ဒီနည္းလမ္း ကုိ သူကုိယ္တုိင္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာပါ။ အဘုိးအုိကုိ ခြဲခ်န္ရစ္ထားခဲ့ရတာေတာ့ စိတ္မွာ အေတာ္ထိခုိ္က္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကုိ ျပဳစုရင္း ပင္ပန္းၿပီး အဘုိးအုိ အိပ္ရာထဲလဲသြားတာမ်ဳိး ကုိေတာ့ ေနာက္တႀကိမ္ သူ အျဖစ္မခံႏုိင္ေတာ့။<br /><br />ဒီမွာက တကုိယ္ေရသန္႔႐ွင္းေရးကအစ အစားအေသာက္အဆုံး စနစ္တက်နဲ႔ ျပဳစုေပးၾကတယ္။ တာဝန္ဆုိတဲ့ ဝတၱရားေအာက္မွာ မိသားစုလုိ ေႏြးေထြးမႈေတာ့ ေပ်ာက္ဆုံးေနသည္သာ။ ဒီလမ္းေလးေပၚမွာပဲ အဘုိးအုိ သူ႔ကုိလာေတြ႔ၿပီး ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာဟာ သူ႔ကုိ အၿပီးတုိင္ခြဲထားခဲ့ၿပီး မၿမဲတဲ့ခရီးကုိ ထြက္ခြာသြားလိမ့္မယ္လုိ႔ထင္မထားခဲ့။ ႀကိဳမ်ားသိခြင့္ရခဲ့ရင္ အဘုိးအုိဟာ သူ႔ဘဝ အတြက္ အေရးပါဆုံး သူဆုိတာ ေျပာျပလုိက္ခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒီလမ္းေလးဟာ အတိတ္ရဲ့ပုံရိပ္ေတြကုိ အမွတ္ရတမ္းတစရာ၊ အနာဂတ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း တည္ရာလည္းျဖစ္တယ္။ လမး္ေလးရဲ့ အဆုံးတဘက္မွာ ျပင္ပေလာကဟာ လွပသစ္လြင္တဲ့ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ နဲ႔ ဆက္လကအသက္ဝင္ေနစဲဆုိတာ သူအာ႐ုံထဲမွာျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိတယ္။<br /><br />လမ္းေလးရဲ့ အဆုံးတဘက္မွွာ ပ်ဳိျမစ္လတ္ဆတ္တဲ့ သူ႔ရဲ့ ငယ္ဘဝအတိတ္ေဟာင္းေတြ႐ွိခဲ့ဖူးသလုိ၊ ခ်ိဳျမတဲ့ အခ်စ္လည္း႐ွိခဲ့ရဲ့။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမိသားစုဘဝေလးကုိပုိင္ဆုိင္ခဲ့ဖူးသလုိ၊ ဘာသာစကားတူ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီး ရတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ႐ွိခဲ့ဖူးတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈတုိ႔ရဲ့ အခ်ဳိဓာတ္ကုိ ခံတြင္းလုိက္ခဲ့ဖူးသလုိ၊ ခါးသီးတဲ့ က်႐ႈံးမႈေတြ ကုိလည္း က်ိတ္မွိတ္မ်ဳိခ်ခဲ့ဖူးရဲ့။<br /><br />လမ္းေလးရဲ့ ဒီမွာဘက္အဆုံးမွာေတာ့ ပါးရည္တြန္႔လိပ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာ၊ ေငြေရာင္ျဖဴလြလြဆံပင္၊ ေသးေကြးပိန္လွီလွ တဲ့ ခႏၶာကုိယ္ပုိင္႐ွင္ အကူမပါရင္ အသက္ဆက္ဖုိ႔အေတာ္ခဲယဥ္းတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေပၚက အဘြားအုိတေယာက္။ အျမင္အာ႐ုံေတြ ေဝသီေနၿပီျဖစ္ေပမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း အေရာင္ေတြသန္းေနတဲ့ မ်က္လုံးေလး တစုံကေတာ့ လမ္းေလးရဲ့ အဆုံးတဘက္ကုိ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္လ်က္သာ။ ဘုရားသခင္ရဲ့ ေခၚယူျခင္းမခံရခင္ အခ်ိန္အထိေတာ့ ဒီလမ္းေလးကုိ သူေငးၾကည့္ခြင့္႐ွိေနဦးမွာပါ။ ။<br /></div><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ဒီဇင္ဘာလ ၁၅ရက္၊ ၂၀၀၈<br />နံနက္ ၃း၀၀<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">(ဓာတ္ပုံကုိ http://www.sxc.hu/photo/1110606 မွယူပါတယ္။ Free Photo Download Site ျဖစ္ပါတယ္။)</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-6489980659945865927?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-69276474799755988722008-12-10T14:44:00.005-05:002008-12-15T03:31:40.351-05:00<div style="text-align: justify;">ခုတေလာ စာေရးဖုိ႔ အာ႐ုံမရ၊ စိတ္ေတြကုိ ဖမ္းလုိ႔ မမိျဖစ္ေနတာနဲ႔ ပုိ႔စ္ အသစ္မတင္ႏုိင္တာ နားလည္ေပးပါလုိ႔ အလည္လာသူေတြကုိ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ .....<br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">(ေက်းဇူးတင္စကားေလးကုိ ဒီေနရာေလးမွာ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ပါတယ္။ စာဖတ္ဖုိ႔အႀကံေပးတဲ့ အကုိေဆာင္းယြန္း၊ အေျပာင္းအလြဲလုပ္ဖုိ႔ အႀကံေပးတဲ့ အကုိဒူုကဘာ၊ ညီမေလး Mirror၊ ေမာင္ေလးပီတိ နဲ႔ CBOX မွာ ေရးသြားတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ၊ ေျခရာခ်န္မထားခဲ့ပဲ အလည္လာသြားတဲ့ သူေတြအားလုံးကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။)</span><br /><br /></div><span id="fullpost"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-6927647479975598872?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-83598342556992896242008-12-08T15:12:00.003-05:002008-12-08T15:23:22.292-05:00အကုိေဆာင္းယြန္း နဲ႔ ညီမ Mirror က တၿပိဳင္နက္ တက္ဂ္ ထားလုိ႔ ေရးခ်လုိက္တာ ျမန္မွျမန္ပဲ။ ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ကုိ ကုိယ္ အၿမဲ ဘာလုိလုိ႔လုိမွန္း မသိတာေတြ ကုိ အၿမဲေတြးျဖစ္ေနတဲ့ သူဆုိေတာ့။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။<br /><br />၁- အားနာတတ္တာ<br />အားနာတတ္လြန္းေတာ့၊ ကုိယ့္ကုိ နင္ပဲငဆ ေျပာလာတဲ့သူကုိ လက္တုန္႔ျပန္လုိက္ရမွာေတာင္ အားနာေနတာ။<br /><br />၂- လက္လြယ္တာ<br />လက္ထဲမွာ ေငြ႐ွိလုိ႔ကေတာ့ သနားေအာင္ေျပာတတ္တဲ့သူေတြကုိေရာ၊ မေျပာတတ္တဲ့သူေတြကုိေရာ ႐ွိတာေတြကုန္ေအာင္ကုိ ကူညီတတ္တာ။<br /><br />၃- စိတ္ဝင္စားတာေတြပဲလုပ္ခ်င္တာ<br />ေက်ာင္းစာကလြဲလုိ႔ အားလုံးစိတ္ဝင္စားေနေတာ့ တခါတခါ တုိးတက္သင့္သေလာက္ မတုိးတက္ဘူး။<br /><br />၄- စိတ္ဝင္စားလုိ႔ကေတာ့ ထမင္းမစား မအိပ္မေန တစုိက္မတ္မတ္လုပ္တာ<br />ခုတေလာ ဘေလာ့ကုိက္ေနလုိ႔ အအိပ္အေနနည္းေတာ့ ေခါင္းကုိက္ေရာဂါျပန္ဝင္လာျပန္ၿပီ။<br /><br />၅- လုပ္ေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔ လုံးဝျပန္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ရင္ လွည္႔ကုိ မၾကည့္တာ<br />သိပ္စိတ္ဝင္စားပါတယ္ဆုိေပမဲ့ လုပ္ေနရင္းျဗဳန္းဆုိရပ္ခ်င္ရပ္ပစ္လုိက္တာမ်ဳိး။ (စာေရး၊ စာဖတ္ျခင္းမပါ)<br /><br />၆- သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုိ သိပ္ခ်စ္တာ (သူတုိ႔ အႏုိင္က်င့္တာမွန္သမွ် ခံေနရတဲ့ ဘဝ)<br />သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိလုိ႔ကေတာ့ ယုံလြယ္၊ လက္လြယ္၊ စုပုံခ်စ္။ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ မေခၚမေျပာျဖစ္ၿပီ ဆုိလည္း တသသနဲ႔ နေျမာ မဆုံးေတာ့။ (ခင္မင္ခဲ့တာေတြ) <br /><br />၇- စကားမေျပာခ်င္ေတာ့တဲ့သူဆုိ ဟန္ေဆာင္ၿပီးေတာင္ မၿပံဳးတတ္ေတာ့<br />မမုန္းတတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ စကားမေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးျခင္းဆုိတာ အဘိဓာန္မွာ မ႐ွိေစရ။<br /><br />၈-ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ငါလုိ႔ဘယ္ေတာ့မွ မထင္တာ<br />ငါေတာ္တယ္၊ ငါတတ္တယ္၊ ငါလုပ္တာေကာင္းတယ္လုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္မိ။ ငါလုိတယ္၊ လုိေသးတယ္ လုိ႔ထင္လြန္းၿပီး လူေတြကုိ ေအာက္ကဝင္လြန္းေတာ့။ ခဏခဏ လူအထင္ေသးခံရၿပီး ေစာ္ကား သြားၾကေသး။<br /><br />၉- အတၱနည္းတာ<br />ပုိက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး႐ွာမယ္၊ တုိက္ႀကီးနဲ႔ ေနမယ္၊ ကားေကာင္းႀကီးစီးမယ္ဆုိတာေတြ တခါတေလမွပဲ စဥ္းစားျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္အတြက္ အတၱနည္းလြန္းေတာ့လည္း မတုိးတက္။<br /><br />၁၀- ခ်စ္တတ္တာ<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိ တန္ဖုိးထားလြန္းေတာ့ ခဏခဏ လူလိမ္ခံရတယ္။<br /><br />အကုိေဆာင္းယြန္း နဲ႔ ညီမ Mirror ေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္ေနာ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-8359834255699289624?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-18655554003445615472008-12-05T13:51:00.010-05:002008-12-06T23:48:46.695-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/STl5ETB_4VI/AAAAAAAAAH4/zMTiTtEpSbg/s1600-h/friendheart2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 302px; height: 228px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/STl5ETB_4VI/AAAAAAAAAH4/zMTiTtEpSbg/s320/friendheart2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276381553176338770" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ ေလာကမွာတန္ဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ အရာပါတဲ့။ ကမာၻေပၚမွာ႐ွိတဲ့ သတၱဝါမ်ားဟာ ေရသတၱဝါ ေတြျဖစ္ျဖစ္၊ ကုန္းေနသတၱဝါေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်ဳိးတူရာစုေပါင္း ေနထုိင္တဲ့ စ႐ုိက္သဘာဝ႐ွိၾကတယ္ မဟုတ္လား။<br /><br />က်မတုိ႔ေတြဟာ လူ႔ဘဝသက္တမ္း တေလွ်ာက္လုံး မိမိရဲ့ ေရာက္႐ွိေနတဲ့ အသက္ထက္မ်ားျပားတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရ႐ွိခဲ့တယ္ မဟုတ္ပါလား။ လူဆုိတာ တဦးတည္း အထီးက်န္ မေနတတ္တဲ့ သတၱဝါထဲမွာ ထိပ္ဆုံးက ပါတယ္ေလ။<br /><br />ကမာၻေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ လူသားတုိင္းဟာ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းကုိ လုိလားၾကပါတယ္။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေအာင္ တဦးႏွင့္တဦး မိတ္ဖြဲ႔ၾက၊ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈကုိ တည္ေဆာက္ၾကပါတယ္။ မိတ္ေဆြ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ အတုိင္းအတာဟာ တေယာက္ကုိ တေယာက္ ယုံၾကည္မႈနဲ႔ တုိက္႐ုိက္အခ်ဳိးက် တယ္ဆုိရင္ လည္းမွားမယ္ မထင္ပါဘူးေနာ္။<br /><br />အရစ္စ္ တုိတယ္ (Aristotle) ရဲ့ အဆုိအမိန္႔ကေတာ့ <span style="font-weight: bold;">ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈဆုိတာ ႏွစ္ကုိယ့္တစိတ္ </span>လုိ႔ဆုိပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေနာ္ မိတ္ေဆြ ဆုိတာ စ႐ုိက္တူ အႀကိဳက္တူေတြမွ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပါင္းျဖစ္ၾကတာမဟုတ္လား။ တခ်ိဳ႔ဆုိ ဘယ္ေလာက္ အႀကိဳက္တူလည္းဆုိရင္ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြ က အစ အႀကိဳက္ျခင္းတူ ေနတတ္ၾက တယ္ေလ။<br /><br />ေနာက္ၿပီး မိတ္ေဆြေကာင္းေတြျဖစ္ဖုိ႔က တဦးကုိ တဦးက ေလးစားမႈလည္း႐ွိဦးမွျဖစ္မွာေလ။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ မ႐ွွိေတာ့တဲ့ ဆက္ဆံေရးဟာ အက္ကြဲေနတဲ့ မွန္တခ်ပ္လုိပါပဲ။ အျမင္အရလည္း မၾကည္လင္ ထိခုိက္မိဖုိ႔ အႏၲရယ္လည္း႐ွိႏုိင္တယ္ဆုိေတာ့ လြင့္ပစ္လုိက္တာကမွေကာင္းေသး တယ္ေလ။<br /><br />မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြမွာ ဘယ္သူက ေနာက္လုိက္ ဘယ္သူကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြလည္း ကင္း႐ွင္းျပန္ေသးတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ငါကေတာ့ ဗုိလ္လုပ္မယ္ မင္းကေတာ့ ငါ့ေလာက္မွမေတာ္လုိ႔ ငါ့တပည့္လုပ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိ အထက္စီးဆံတဲ့ ဆက္ဆံေရးမ်ဳိးဟာလည္း ဘယ္မွာလာၿပီး ေတာ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရးမ်ဳိးျဖစ္လာပါေတာ့မလဲ။<br /><br /><span id="fullpost">ဒါကုိ အယ္လ္ဘတ္ ကျမဴး (Albert Camus) က ဒီလုိဆုိမိန္႔ခဲ့တယ္ <span style="font-weight: bold;">ငါ့ေနာက္က မင္း လုိက္္ေနလုိ႔လည္း ငါဦးေဆာင္လိမ့္မည္ မဟုတ္၊ မင္းေ႐ွ႔ကသြားေနလုိ႔လည္း မင္းေနာက္လုိက္ ငါျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္၊ ငါ့ နံေဘးမွာ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္နဲ႔ အတူတူေလွ်ာက္စမ္းပါ</span>၊ သူေျပာတာလည္း ပညာ႐ွိစကားမုိ႔ မွန္လုိက္ တာေနာ္ ။<br /><br />ေနာက္ၿပီးေတာ့ မိတ္ေဆြေကာင္းတုိ႔ မည္သည္ ေဝဖန္ပုိင္းျခား အႀကံေပးမႈလည္းလုပ္ရပါေသးတယ္။ အမုန္းမခံ ႏုိင္လုိ႔ဆုိၿပီး မိမိ မိတ္ေဆြမွားေနတာႀကီးကုိ မေျပာပဲ သူဘာသူေနာက္မွားေတာ့မွ သိသြားလိမ့္မယ္ ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိး႐ွိတဲ့ ဆက္ဆံေရးဟာလည္းေကာင္းမြန္တဲ့ မိတ္ေဆြစစ္တုိ႔ဆက္ဆံေရးမဟုတ္ျပန္ဘူး။<br /><br />အဲ….ဒါေပမဲ့ မွားေနတယ္လို႔ထင္တဲ့ အေၾကာင္းကုိေတာ့ ေတ့ေတ့ဆုိင္ဆုိင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆုိေဝဖန္ လုိက္ပါ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မေျပာခ်င္လုိ႔႔ ကုိယ့္မိတ္ေဆြ နားထဲျပန္ေပါက္ေအာင္ဆုိၿပီး တဖက္လွည့္နဲ႔ တျခား သူေတြကုိ ေျပာျပလုိက္တာဟာ သင့္မိတ္ေဆြ အျမင္မွာ သင္ဟာ ေနာက္ကြယ္မွာ အတင္းအဖ်င္းေျပာ တတ္တဲ့သူဆုိၿပီး အျမင္ေစာင္း သြားႏုိင္ေသးတယ္။<br /><br />ဒါကုိ မာတင္လူသာကင္း ဂ်ဳနီယာ (Martin Luther King Jr.) က <span style="font-weight: bold;">ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ဟာ ရန္သူတုိ႔ရဲ့ စကားသံေတြကုိသာ အမွတ္ရသင့္သည္ မဟုတ္၊ မိတ္ေဆြတုိ႔ရဲ့ ဆိတ္ဆိတ္ေနမႈကုိလည္း အမွတ္ရသင့္ ေပသည္။</span> ဒီေတာ့ မေျပာမဆုိ ခပ္မဆိပ္မေနၾကနဲ႔ေနာ္။<br /><br />မိတ္ေဆြ လုိလုိ သူငယ္ခ်င္းလုိလုိ နဲ႔ ေနာက္ေၾကာ ဓါးနဲ႔ ထုိးတဲ့သူေတြကုိေတာ့ ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ <span style="font-weight: bold;">"Frenemies" Half Friend, Half Enemy</span> လုိ႔ နာမည္သစ္ထြင္ထားေသးတယ္။ မွတ္သားစရာေပါ့ေလ။ ဘဝမွာ <span style="font-weight: bold;">သိကၡာမ႐ွိတဲ့ မိတ္ေဆြနဲ႔ စီးခ်င္းထုိးရတာမ်ဳိးထက္စာရင္ ရန္သူန႔ဲစီးခ်င္းထုိးရတာ ပုိၿပီး ဂုဏ္ယူဖုိ႔ ေကာင္းတယ္ မဟုတ္ပါလား</span>။ သိကၡာမ႐ွိတဲ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စီးခ်င္းထုိးရတာ ဝမ္းနည္းရင္နာစရာ လည္းေကာင္း တန္ဖုိး႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိ လည္းျဖဳန္းပစ္သလုိျဖစ္တာမုိ႔ ဘာအက်ိဳးမွမ႐ွိပါဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ရန္သူ႔ရဲ့ ရန္သူ ဟာ မိတ္ေဆြ</span> ပါတဲ့ ဒါဆုိွ ရန္သူ႔ ရန္သူဟာကုိယ့္မိတ္ေဆြေပါ့။ ဒါကလည္း ပုံေသေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ရန္သူ႔ရဲ့ ရန္သူ ဟာ မိတ္ေဆြဆုိေပမဲ့ အဲဒီ မိတ္ေဆြက ဘယ္အတုိင္းအတာ အထိ ယုံၾကည္ရမလဲ ဆုိတာေစာင့္ၾကည့္ရမယ္ေလ။ ဘယ္အတုိင္းအတာအထိ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ တည္ေဆာက္ႏုိင္ မလည္းဆုိတာ အေရးႀကီးေသးတယ္။<br /><br />အေပၚက အဆုိအမိန္႔နဲ႔ ေျပာင္းျပန္က <span style="font-weight: bold;">ရန္သူ ရဲ့ မိတ္ေဆြ ဟာရန္သ</span>ူ တဲ့။ ဒါကေတာ့လုံးဝ မွန္တာေပါ့ ရန္သူ႔ မိတ္ေဆြပါဆုိမွ ကုိယ့္ အက်ဳးိလုိလားတဲ့ သူဘယ္ျဖစ္ပါေတာ့မလည္း။<br /><br />အဲ .. မိတ္ေဆြစစ္တုိ႔မည္သည္ တကုိယ္ေကာင္းဆန္လုိ႔လည္းမရသလုိ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈလည္း႐ွိရေသး တယ္။ ကုိယ့္ အတြက္ႀကီးပဲ ၾကည့္ေနရင္လည္း ေကာင္းမြန္ေအာင္ျမင္တဲ့ ဆက္ဆံေရးျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ကမာၻေက်ာ္ ဟဲဗီးဝိတ္ခ်ံပီယန္ မုိဟာမက္ အလီ (Muhammad Ali) ရဲ့ အဆုိအမိန္႔ကေတာ့ <span style="font-weight: bold;">ရင္းႏွီးမႈဆုိတာ ေက်ာင္းသခၤန္းစာမွာ ျပဒါန္းမထားဘူး ၊ ဒါေပမဲ့ ရင္းႏွီးမႈ ရဲ့ အႏွစ္အဓိပၸါယ္္ကုိ မေလ့လာရေသးဘူး ဆုိရင္ ခင္ဗ်ားဘာတခုုမွ မေလ့လာထားေသးဘူးဆုိတာ သိသာပါတယ္ </span>တဲ့။<br /><br />ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈဆုိတာ လူသားတေယာက္ရဲ့ စိတ္ဓါတ္႐ွင္သန္ဖုိ႔ အေရးပါတဲ့အရာဆုိတာကုိေတာ့ ကမာၻေက်ာ္ ကဗ်ာဆရာ လည္းျဖစ္ ပန္းခ်ီေက်ာ္ႀကီးလည္းျဖစ္တဲ့ ဝီလ်ံမ္ ဘလိတ္ (William Blake) က <span style="font-weight: bold;">ဌက္ အတြက္ အသုိက္ၿမဳံ၊ ပင့္ကူ အတြက္ ပင့္ကူမွ်င္ ၊လူသား အတြက္ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ </span>လုိ႔ ဆုိမိန္႔ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />က်မတုိ႔ရဲ့ ဘဝမွာ ကုိယ့္အသက္ထက္မ်ားျပားတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႐ွိခဲ့ၾကတယ္ဆုိတာ အမွန္ပါပဲ။ ငယ္ဘဝတုန္းက ခင္မင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ႀကီးေတာ့မွ သိကၽြမ္းတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ၊ အလုပ္ထဲမွာ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ၊ အျပင္ေလာကမွာ၊ အလႊာစုံ အသက္အ႐ြယ္မ်ဳိးစုံ က လူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့ၾကသလုိ အသက္မေသဆုံးခင္ အခ်ိန္အထိလည္း အသစ္ အသစ္ေသာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ထပ္၍ပုိ၍ ေတြ႔လာဦးမွာ အေသအခ်ာပဲေလ။<br /><br />မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အျခင္းျခင္းၾကားက ေႏြးေထြးတဲ့ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ၊ အႀကံဥာဏ္ေတြ နားလည္မႈေတြ ဟာ က်မတုိ႔ အတြက္ စိတ္ဓါတ္ကုိ အားေဆးတုိက္ေကၽြးသလုိ အေရးပါအရာေရာက္ပါတယ္။ တဦးနဲ႔ တဦး သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔က လြယ္ကူသေလာက္ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈခုိင္ၿမဲဖုိ႔အတြက္ေတာ့ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ တည္ေဆာက္ ယူရပါမယ္။<br /><br />က်မတုိ႔ေတြ ဟာ တေယာက္ကုိတေယာက္ မိတ္ဖြဲ႔ၾက ႏႈတ္ဆက္ၾက ဒီက တဆင့္တုိးၿပီး အႀကိဳက္တူ၊ ဝါဒတူ၊ စ႐ုိက္တူေတြျဖစ္တဲ့ လူေတြဆုိ ပုိလုိ႔ ခုိင္ၿမဲတဲ့ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈကုိ တည္ေဆာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ။ အခန္႔မသင့္ လုိ႔ မိတ္ေဆြက ရန္သူျဖစ္သြားရတာေတြ၊ လမ္းခြဲလုိက္တာေတြ ႐ွိလာတဲ့ အခါမွာ ခြင့္လႊတ္တတ္ ဖုိ႔လည္း အေရးႀကီးျပန္ပါေသးတယ္။<br />အေမရိကန္ သမတေဟာင္း ဂၽြန္အက္ဖ္ ကေနဒီ (John F. Kennedy) ကေတာ့ ဒီလုိဆုိပါတယ္ <span style="font-weight: bold;">သင့္ ရန္သူကုိ ခြင့္လႊတ္လုိက္ပါ၊ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ နာမည္မ်ားကုိ သင္ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါနဲ႔ ။</span><br /><br />က်မတုိ႔ေတြဟာ ဒီေလာကႀကီးထဲကုိ ခဏတာေရာက္႐ွိလာသူေတြပါ ဒီေလာကထဲက ျပန္ထြက္သြားရတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ပုိင္ဆုိင္သမွ်ေတြ အားလုံးကုိ ထားခဲ့ၾကရမွာပါ။ က်မတုိ႔ယူသြားႏုိင္တာ အနည္းငယ္ပဲ႐ွိပါတယ္ အဲဒါကေတာ့ က်မတုိ႔ ခ်စ္ေသာမိတ္ေဆြမ်ား၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား နဲ႔ လြမ္းဆြတ္မႈတုိ႔ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ။<br /><br /><br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ဒီဇင္ဘာလ ၃ရက္၊ ၂၀၀၈<br />ည ၈း၄၅ မိနစ္<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">(ဓါတ္ပုံကုိ www.sxc.hu/profile/shirmpzaa မွ ယူပါသည္။ Free Photo Download ဆုိက္တခုျဖစ္ပါတယ္။)<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-1865555400344561547?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-25550409020589032832008-12-01T15:25:00.006-05:002008-12-01T16:09:13.659-05:00က်မ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရတာ အင္မတန္မွႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒရမ္မာကားေတြကုိ ပုိၾကည့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ (Musical Movie) ေတြၾကည့္ရတာ အလြန္ႀကိဳက္ပါတယ္။ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ သူေတြဟာ သီခ်င္းဆုိၿပီး ျပဇာတ္ဆန္ဆန္ သ႐ုပ္ေဆာင္တာကုိ သေဘာက်မိတယ္။ စိတ္ဆုိးလည္း စိတ္ဆုိးတဲ့ အေလွ်ာက္၊ ဝမ္းနည္းလည္း ဝမ္းနည္းသြားတဲ့ အေလွ်ာက္ စကားမေျပာပဲ သီခ်င္းဆုိၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္မႈရဲ့ေနာက္ကုိ ဂီတေကာင္းရင္ ေကာင္းသလုိ စီးေျမာသြားရတာ ဆုိေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏႈး၊ ဝမ္းနည္း၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ စတဲ့ ခံစားမႈရသေတြကုိ ေတးဂီတေလးနဲ႔ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ ခံစားရတာကုိ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မိတာပါ။<br /><div style="text-align: justify;"><br />အမ်ားအားျဖင့္ သီခ်င္း႐ုပ္ရွင္ေတြကုိ ျပဇာတ္အေနနဲ႔ ဇာတ္ခုံေပၚမွာ ေအာင္ျမင္ၿပီးမွ ႐ုပ္႐ွင္အျဖစ္ဖန္တီး ထုတ္လုပ္တာပါ။ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္မ်ားရဲ့ အစဟာ ျပဇာတ္မ်ားဆီမွ အေျခခံၿပီးေပၚေပါက္ လာတယ္ဆုိလည္း မမွားပါဘူး။ ၁၉၃၀ မွ ၁၉၅၀ ႏွစ္အတြင္းမွာသီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္မ်ားရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ႐ွိဆုံး အခ်ိန္ကာလေတြပါပဲ။ ပထမဦးဆုံး သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္လမ္းတုိေတြကုိ ၁၉၂၃-၂၄ ဝန္းက်င္ေတြမွာ စတင္႐ုိက္ကူးခဲ့တယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ သီခ်င္းရုပ္႐ွင္ေတြမွာ မူရင္းျပဇာတ္ရဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ မင္းသား မင္းသမီးေတြကုိပဲ ျပန္လည္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေစပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/STRNyLUd0sI/AAAAAAAAAHo/wKghZDHZWIU/s1600-h/215px-My_fair_lady_poster.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 180px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/STRNyLUd0sI/AAAAAAAAAHo/wKghZDHZWIU/s320/215px-My_fair_lady_poster.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274926587985121986" border="0" /></a><br />၁၉၅၀ ေ႐ွ႔ပုိင္း သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြကုိေတာ့ လက္လွမ္းမမီလုိ႔ မၾကည့္ဘူးေပမဲ့ ၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ားက သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြကုိေတာ့ ၾကည့္ဖူးၿပီး အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မိတယ္။ ထင္႐ွားတဲ့ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြ ကေတာ့ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=S7_hTOYZp38">“The Sound of Music”</a> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=6z4ZWK2ycMQ">“The King and I” </a><a href="http://www.youtube.com/watch?v=AVttZ_hSP7U">“My Fair Lady”</a> တုိ႔ပါ။ ဒီ႐ုပ္႐ွင္ေတြ အားလုံးဟာ ယေန႔အထိ ျပဇာတ္အေနနဲ႔လည္း ကျပေနရဆဲျဖစ္တဲ့ အျပင္ ဇာတ္ဝင္သီခ်င္း ေတြဟာလည္း ယေန႔ေခတ္ အထိ အေရာင္းတြင္က်ယ္ ေနတုန္းပါပဲ။<br /><br />၁၉၆၀ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြမွာပါဝင္တဲ့ ေတးဂီတသံစဥ္ေတြဟာ ေခတ္ေပၚ ေရာ့ခ္၊ ေပါ့ပ္ သံစဥ္ေတြ အျဖစ္ေျပာင္းလဲလာပါတယ္။ ေရာ့ခ္ ဘုရင္ အဲလ္ဗစ္ ပရက္စေလ ရဲ့ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြ ဟာလည္း အလြန္ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=tpzV_0l5ILI">"Jailhouse Rock"</a> တုိ႔ "Blue Hawaii" ဇာတ္ကားေတြဟာ ႐ုပ္႐ွင္ကားရဲ့ ဝင္ေငြစံခ်ိန္တင္မက ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းေခြ ေရာင္းအားမွာလည္း စံခ်ိန္တင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကား ေတြပါ။ ၁၉၆၀ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြ အခန္းက႑ဟာ ေမွးမွိန္သြားခဲ့ေပမဲ့ လုံးလုံးႀကီး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။<br /></div><br /><span id="fullpost"><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">၂၀၀၀ ခုႏွစ္ မတုိင္မီအေစာပုိင္းကာလေတြမွာေတာ့ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြ ျပန္ေရပန္းစား လာပါတယ္။ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ တကားဟာ ႐ုပ္႐ွင္ အေနနဲ႔ေအာင္ျမင္ၿပီဆုိရင္ ဇာတ္ကားျပသလုိ႔ရတဲ့ ဝင္ေငြ အျပင္ ဇာတ္ဝင္ေတးသီခ်င္းေတြကုိ ေရာင္းရတဲ့ ဝင္ေငြကလည္း မက္ေမာေလာက္စရာမုိ႔ ျပန္လည္႐ုိက္ကူး လာၾကတာလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဝင္ေငြေကာင္းခဲ့တဲ့ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။ အသစ္ဖန္တီး တင္ဆက္တဲ့ "Moulin Rouge!" ၊ "High School Musical" တုိ႔လုိ ႐ုပ္႐ွင္ေတြ အျပင္၊ ျပဇာတ္ေလာကမွာ ေအာင္ျမင္ ထင္႐ွားေနတဲ့ "Chicago" ၊ "The Phantom of the Opera"၊ "Mamma Mia!" ဇာတ္လမ္းေတြကုိပါ ႐ုပ္႐ွင္အျဖစ္ ႐ုိက္ကူး ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/STRObik-VxI/AAAAAAAAAHw/694mhXz3Zf8/s1600-h/Evitafilm.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 145px; height: 192px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/STRObik-VxI/AAAAAAAAAHw/694mhXz3Zf8/s320/Evitafilm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274927298603013906" border="0" /></a><br />၁၉၉၆ မွာ ႐ုိက္ကူးခဲ့ၿပီး ေပါ့ပ္ဘုရင္မ မက္ေဒါနား (Madonna) နဲ႔ မင္းသား အန္တုိနီယုိ ဘန္ဒဲရက္စ္ (Antonio Benderas) ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အီဗီတာ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=DdD3MUFKleQ">"Evita"</a> ကေတာ့ က်မရဲ့ အႏွစ္သက္ဆုံး သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ တခုပါ။ ဇာတ္လမ္းက အာဂ်င္တီးနားႏုိင္ငံ ရဲ့ သမတကေတာ္ မစၥ အီဗာ ဒူအာတီ ဒီ ပဲ႐ြန္ (Eva Duarte de Perón) ရဲ့ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းကုိ ႐ုိက္ကူးထားတာပါ။ ဒီ႐ုပ္႐ွင္နဲ႔ အဆုိေတာ္ မက္ေဒါနားကုိ သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္း တေယာက္အျဖစ္ တကမာၻလုံးက အသိမွတ္ျပဳခဲ့ရတဲ့အျပင္ သူမဟာ အေကာင္းဆုံးမင္းသမီးအျဖစ္ ေ႐ႊကမာၻလုံးဆုကုိ ဆြတ္ခူးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း ကေတာ့ ေအာက္ေျခလူတန္းစား အလႊာက မိန္းမပ်ဳိေလး တဦးဘဝကုိ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရပုံ၊ သူမရဲ့ အလွကုိ ခုတုံးလုပ္ၿပီး ဘဝျမင့္တက္ဖုိ႔အတြက္ ေယာကၤ်ားသားေတြ ကုိအသုံးခ်ခဲ့ပုံ၊ ေအာက္ဆုံး အလႊာကေနၿပီး တေျဖးေျဖး ႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီး ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး ဗုိလ္မႈး တေယာက္(ေနာက္ပုိင္း အာဏာ႐ွင္စနစ္ကုိဆန္႔က်င္သူ ႏုိင္ငံေရးသမား) နဲ႔ ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့ၿပီး ေနာက္မွာ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ ထဲေရာက္လာကာ ခ်စ္သူ ေထာင္က်ေနခုိက္မွာ အာဏာ႐ွင္စနစ္ေအာက္က အာဂ်င္တီးနား ႏုိင္ငံလႊတ္ေျမာက္ဖုိ႔ သူကုိယ္တုိင္ လူထုနဲ႔ တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ပုံ၊ အထက္တန္းလႊာကလူမ်ားက သူမအား အထင္အျမင္ေသးပုံ။<br /><br />ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ အာဂ်င္တီးနားႏုိင္ငံရဲ့ သမတကေတာ္အျဖစ္ ေရာက္႐ွိသြားခဲ့တယ္။ လူထူနဲ႔ တသားထဲ႐ွိတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေၾကာင့္ လူထုရဲ့ ခ်စ္ခင္မႈကုိရ႐ွိခဲ့ပုံေတြ အျပင္၊ သူမရဲ့ အဝတ္အစားဖက္႐ွင္ဒီဇုိင္းေတြကုိ ကမာၻကေတာင္ ဂ႐ုစုိက္ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ရပုံေတြ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္ၿပီး အသက္ ၃၃ႏွစ္ အ႐ြယ္မွာ ေသဆုံးသြားပါတယ္။ ေသဆုံးခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြဟာ ႏွေျမာတသေျဖ မဆည္ပုံစတဲ့ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းကုိ ႐ုိက္ကူးထားပါတယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္မင္းသမီးကုိယ္တုိင္က အဆုိေတာ္လည္းျဖစ္ျပန္ အကမွာလည္းေတာ္ျပန္ဆုိေတာ့ အဆုိေရာ အကပါ အသားေပး႐ုိက္ကူးထားပါတယ္။ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္တုိ႔ရဲ့ ထုံးစံအတုိင္း ဇာတ္မွာပါဝင္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြပါ အားျဖည့္အသုံးေတာ္ခံၾကေတာ့ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္နဲ႔ပုိၾကည့္လုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ သီခ်င္း စာသားေတြကလည္း အထူးေကာင္းမြန္ေနပါေသးတယ္။<br /><br />သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြမွာ ဇာတ္လမ္းေျပာျပသူ တေယာက္ကုိလည္းဇာတ္ေကာင္တေယာက္ အေနနဲ႔ထည့္သြင္း တတ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ျပဇာတ္ကတဲ့ အခါမွာ ဇာတ္ခုံေပၚမွာ ဇာတ္လမ္းေျပာျပတဲ့ သူတေယာက္ အၿမဲထည့္သြင္းေလ့႐ွိတဲ့ အေလ့အထကုိ ႐ုပ္႐ွင္မွာျပန္သုံးထားတာပါ။ ဇာတ္ခုံေပၚမွာေတာ့ ဒီလုိ ဇာတ္လမ္းေျပာျပသူ ဟာ အမဲေရာင္ထက္ေအာက္ဆင္တူ ဝတ္စုံကုိပဲ ဝတ္ဆင္ရပါတယ္။ ဒါမွလည္း တျခားလူေတြဝတ္ဆင္တဲ့ အေရာင္ေတြ ကြဲျပားေအာင္လုိ႔ပါ။ အီဗီတာ ႐ုပ္႐ွင္ကားမွာေတာ့ မင္းသား အန္တုိနီယုိ ဘန္ဒဲရက္စ္ က ဇာတ္လမ္းေျပာျပသူ အျဖစ္ပါဝင္ ထားပါတယ္။<br /><br />တကယ့္ျပင္ပေလာက မွ ဇာတ္ေကာင္ သမတကေတာ္ အီဗာ ဟာ အဲဒီေခတ္အခါက ဖက္႐ွင္ဒီဇုိင္း နတ္ဘုရားမ တဆူ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး သူဝတ္ဆင္သမွ်ကုိ အာဂ်င္တီးနားျပည္သူေတြသာမက ႏုိင္ငံတကာကပါ အတုခုိးခဲ့ရ ပါတယ္။ အဲ သ႐ုပ္ေဆာင္ရတဲ့ မင္းသမီး မက္ေဒါနားဟာ ဒီ႐ုပ္႐ွင္မွာ ဦးထုပ္ ၃၉လုံး၊ ဖိနပ္ ၄၅ရံ၊ နားကပ္ ၅၆ရံ ဝတ္ဆင္ခဲ့ၿပီး အဝတ္အစားအမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ ၅၈ႀကိမ္လဲလွယ္ခဲ့လုိ႔ ကမာၻ႔ဇာတ္ဝင္အဝတ္အစားအမ်ားဆုံးလဲလွယ္သူ အျဖစ္ ဂရင္းနစ္စံခ်ိန္ဝင္သြားပါေသးတယ္။<br /><br />ဒီဇာတ္ကားကုိ သာမာန္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး အေနနဲ႔ပဲ ၾကည့္ၾကည့္ အာဂ်င္တီးနားႏုိင္ငံရဲ့ သမုိင္းအေထာက္အထား တခုအေနနဲ႔ပဲၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္တခုျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား ဒါ႐ုိက္တာေပးခ်င္တဲ့ ရသေတြကုိ ျမင္ရင္ျမင္တတ္သလုိ မိန္းမငယ္ေလး တေယာက္ ဘဝကုိ ေရစုန္ေျမာမလုိက္ပဲ အ႐ႈံးမေပးတမ္း ရင္ဆုိင္ပုံ၊ သူမရဲ့ ခ်စ္သူအေပၚစြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံပုံေတြ၊ ႏုိင္ငံ့အေရးအတြက္ ႏုိင္ငံေရးဗဟုသုတမ႐ွိေပမဲ့ သူ႔ကုိယ္စြမ္း႐ွိသေလာက္ လုပ္ေဆာင္ပုံေတြကုိ ခံစားႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />က်မကေတာ့ ဒီ႐ုပ္႐ွင္ကားကုိႏွစ္သက္လုိ႔ ၁၀ ခါထက္မနည္းၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၾကည့္တဲ့အခါတုိင္းမွာလည္း ပုိလုိ႔ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ မက္ေဒါနားရဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းမႈ ဇာတ္ေကာင္စ႐ုိက္စ်န္ဝင္စားမႈ ဟာ ဒီ႐ုပ္႐ွင္ကား ကုိ ေအာင္ျမင္္ေစတဲ့ အဓိကအခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြလည္း ၾကည့္ၿပီးသား ႀကိဳက္ၿပီးသား ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မၾကည့္ရေသးတဲ့သူေတြကုိေတာ့ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ၾကည့္လုိက္ပါလုိ႔ လက္တုိ႔လုိက္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />က်မႀကိဳက္တဲ့ တခ်ဳိ႔ သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေလးေတြကုိ youtube က႐ွာၿပီး အေပၚက ဇာတ္ကားနာမည္ေတြမွာ လင့္လုပ္ေပးထားပါတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္လုိက္ပါဦး ႀကိဳက္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />(က်မတုိ႔ေမာင္ႏွမေတြကုိ ငယ္ကတည္းက သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေလးေတြကုိ စိတ္ဝင္စားလာေအာင္ ျပသၿပီး စိတ္ရွည္လက္႐ွည္ ႐ွင္းျပတတ္တဲ့ သူတုိ႔ ကုိယ္တုိင္လည္း သီခ်င္း႐ုပ္႐ွင္ေတြကုိ အင္မတန္ၾကည့္ အင္မတန္ႀကိဳက္ၾကတဲ့ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ က်မရဲ့ အဖုိး ဦးဘသန္း ႏွင့္ ဘဘၾကည္ေမာင္ တုိ႔ အတြက္ ဒီစာေလးကုိ အမွတ္တရ ေရးသားပါတယ္။)<br /><br /><br /></div><br /></div><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ဒီဇင္ဘာလ ၁ရက္၊ ၂၀၀၈<br />ေန႔လည္ ၃း၁၈ မိနစ္<br /><br />မွီျငမ္းကုိးကား ။ ။ Wikipedia The Free Encyclopedia (Musical Movie, Evita)<br />ဓါတ္ပုံ ။ ။ From Wikipedia The Free Encyclopedia, My Fair Lady and Evita<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-2555040902058903283?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-86551968052952607152008-11-26T18:29:00.006-05:002008-11-27T00:15:03.731-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SS3cM_LJgDI/AAAAAAAAAHg/FSDteePX9DY/s1600-h/House_on_a_Hill_sm.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 164px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SS3cM_LJgDI/AAAAAAAAAHg/FSDteePX9DY/s320/House_on_a_Hill_sm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273112854395453490" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ဘီလီ တေယာက္ ပရမ္းပတာ လႈပ္ခါရမ္းေနတဲ႔ အလုံပိတ္ကုန္တင္ကား အေသးေလး ရဲ့ ေနာက္ခန္း မွာ ငုိက္ျမည္းရင္းလုိက္ ပါလာတယ္။ ကားကုိ ေမာင္းေနတာက သူ႔ရဲ့ ႀကီးၾကပ္ေရးမႈး စမစ္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံးက မုိးပ်ံတုိက္ေတြရဲ့ မွန္ျပဴတင္းေတြကုိ သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ရတဲ့ ကုမၸဏီက ဝန္ထမ္းေတြ။ စမစ္ ကေတာ့ လုပ္သက္ ၁၀ႏွစ္ထက္ မနည္း႐ွိၿပီ။ ဘီလီကေတာ့ အလုပ္ဝင္တာ တပတ္ပဲ႐ွိေသးတယ္။<br /><br />သူကဒီအလုပ္ကုိ သေဘာက်၍ ဝင္လုပ္သည္မဟုတ္။ ငတ္၍လုပ္ရျခင္းဆုိ ပုိမွန္မည္ အရင္က သူက နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ႀကီးမွာေနသည္ မဟုတ္ နယူးေယာက္ျပည္နယ္ထဲမွာပါတဲ့ အယ္ဘာနီၿမိဳ႔က ဘီလီခ်က္ျမဳတ္ ေမြးရပ္နယ္္။ ဒါျဖင့္ဘာလုိ႔ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ႀကီး မွာ အလုပ္လာလုပ္ေနပါသလဲဟုေသာ ေမးခြန္းကုိ ဘီလီ အားေမးလွ်င္ သူမေျဖခ်င္ဆုံး ေမးခြန္းကုိမွ အလုိက္မသိ ေမးျခင္းျဖစ္ေနလိမ့္မည္။<br /><br />ဘီလီ ငုိက္ျမည္းရာက သူ႔မ်က္လုံးေတြကုိ ပြတ္သပ္လုိက္ရင္း ကားျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည့္ လုိက္တယ္။ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ရဲ့ လမ္းမေတြေပၚမွာကားေတြ၊ လူေတြ ႐ႈပ္႐ွက္ခက္ေနသည္။ တုိက္ေတြက ႁပြတ္က်ပ္ညွပ္သပ္ မီးပြိဳင့္စိမ္းေနတာေတာင္ လမ္းကုိ အလ်င္စလုိျဖတ္ကူးေနတဲ့လူေတြက လွစ္ကနဲလွစ္ကနဲ။ ဒီၾကားထဲ အဌားယာဥ္ ေတြက စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ဟြန္းေတြ တီးလုိတီး ကားတစ္စီးနဲ႔ တစ္စီးၾကားထဲ ျဖတ္ေက်ာ္တက္။<br /><br />စုိက္ၾကည့္ေနရင္း ႐ုတ္ျခင္း သူ႔မ်က္လုံးေတြကုိ ကေယာင္ကတမ္းပိတ္လုိက္မိတယ္။ သူမ်က္လုံးေတြထဲမွာ အရာဝတၳဳေတြက ပုံသ႑န္မသဲကြဲေတာ့ဘူး အလင္းေရာင္ေတြ၊ မဲမဲ အရိပ္ေတြ၊ လူေတြဝတ္ထားတဲ့ အကၤ်ီအေရာင္ေတြ ဒါေတြပဲျမင္ေတာ့တယ္။ မ်က္လုံးထဲ ယိမ္းးထုိးေနတဲ့ အရိပ္ေတြေပ်ာက္ေအာင္ သူ႔မ်က္လုံး ေတြကုိ မွိတ္ထားလုိက္ရင္း ကုိင္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကုိ တက်ဳိက္ေမာ့ေသာက္ လုိက္တယ္။<br /><br /><span id="fullpost">ကားကေတာ့ ဆက္သြားေနဆဲ။ ေကြ႔လုိက္ရပ္လုိက္၊ အ႐ွိန္ျမွင့္ေမာင္းလုိက္ ေႏွးသြားလုိက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေမာင္းၿပီးေတာ့မွ ကားကရပ္တန္႔သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ ကားေနာက္ တံခါးကုိ စမစ္က လာဖြင့္တယ္။ ေနာက္ခန္း တံခါးကုိဖြင့္လုိက္ေတာ့ အလင္းေရာင္စူးစူးေတြ မ်က္လုံးထဲတမ္းဝင္လာလုိ႔ ဘီလီ သူ႔မ်က္လုံးေတြကုိ လက္နဲ႔ကာ ထားလုိက္တယ္။<br />“ဆင္းေတာ့ေလ ကုိယ့္လူ ေရာက္ၿပီ …..ေအာင္မယ္ ေမာင္ရင္ က ေနာက္ခန္းထဲ အိပ္ေပ်ာ္လာသကုိး” ႀကီးၾကပ္ေရးမႈးစမစ္ က သူကုိေနာက္လုိက္တယ္။<br /><br />ဘီလီကေတာ့ ခုနက အျမင္အာ႐ုံမသဲကြဲတာေရာ ေနာက္ခန္းထဲ မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ထုိင္ေနတာေရာေၾကာင့္ သူ႔မ်က္လုံးေတြက အလင္းေရာင္ကုိေတာင္ ေကာင္းေကာင္းၾကည့္လုိ႔ မရေသးဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ခနၾကာေတာ့ မ်က္လုံးေတြက်င့္သားရသြားေတာ့မွ စမစ္ကုိ႐ွာလုိက္ေတာ့ သူတု႔ိအလုပ္လုပ္ရမဲ့ တုိက္႐ွိရာစင္ဝင္ေအာက္ကုိ စာ႐ြက္တ႐ြက္ ကုိင္ၿပီးေတာ့ သြားေနတာေတြ႔ရတယ္။ သူတုိ႔ အလုပ္စဖုိ႔တုိက္က တာဝန္႐ွိသူေတြနဲ႔ သြားေတြ႔ တာျဖစ္မယ္။<br /><br />ဒီ ၈၇လမ္း၊ ၈၆လမ္းဆုိတဲ့ေနရာေတြက လူကုံတန္ေတြ ေနတဲ့ေနရာ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ မက္ဟန္တန္အပုိင္းမွာေတာ့ သူေဌးေတြေနတဲ့ ရပ္ကြက္။ ၿခံေတြဝင္းေတြနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ ကြန္ဒုိမီနီယန္ တုိက္ ေတြ ဒါမွမဟုတ္ စစ္ၿပီးေခတ္က ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့တုိက္ေတြ။ မုိးပ်ံတုိက္ေတြေလာက္ေတာ့ မျမင့္။ ဒါေပမဲ့ အနည္းဆုံးေတာ့ ၁၀ ထပ္၊ ၁၅ ထပ္ေလာက္ေတာ့႐ွိသည္သာ။<br /><br />ဒီလုိ အလုပ္မ်ဳိး သူ႔တသက္ လုပ္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ဘီလီ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္အထိက ဘီလီ အတြက္ သာသာယာယာပဲ႐ွိေသးတယ္။ ဘီလီ ဘဝအစ က မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ မိဘေတြဘယ္သူ ဘယ္ဝါဆုိတာ ယေန႔အထိမသိ။ သူ႔ကုိအေဝးေျပး ကားရပ္နားတဲ့ ေနရာတခုမွာ လူတေယာက္က ေတြ႔ခဲ့ၿပီး မိဘမဲ့ေဂဟာကုိ ပုိ႔ေပးခဲ့ျခင္း။ သူက ဥာဏ္ရည္လည္းနိမ့္ပါးတယ္ဆုိေတာ့ ဒီ အလယ္တန္း ပညာကုိၿပီး ေအာင္သင္ႏုိင္တာကုိပဲ ေဂဟာက ဆရာမေတြက ဝမ္းသာလွၿပီ။<br /><br />အလယ္တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ ဘီလီ အလုပ္စ႐ွာတယ္ ဘဝအတြက္ အာမခံခ်က္႐ွိမဲ့ အလုပ္မ်ဳိးကုိလုပ္ခ်င္ေပမဲ့ သူ႔မွာ အတန္းပညာကလည္း မ႐ွိေတာ့ အလုပ္တခုရဖုိ႔ အေတာ့္ကုိခက္ခဲ႐ွာခဲ့ရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေဂဟာက ဆရာမႀကီးေကာင္းမႈနဲ႔ ဘီလီ ေမြ႔ရာေတြ ခ်ဳပ္တဲ့ စက္႐ုံႀကီးမွာအလုပ္ရတယ္။<br /><br />ပထမေတာ့ သူ႔ အလုပ္က ခ်ဳပ္ၿပီးလုိ႔ပါကင္ပိတ္ၿပီးသား ေမြ႔ရာေတြကုိ ဘီလီတုိ႔လုိ အလုပ္သမားေတြက သုံးခု တစည္းျဖစ္ေအာင္တြဲၿပီး သစ္သားျပားေတြေပၚ တင္ထားေပးတယ္။ ဒါကုိမွ ေဖာ့ခ္ကလစ္ (forklift) ေမာင္းတဲ့ သူေတြက သယ္ၿပီး ကုန္ေလွာင္႐ုံထဲကုိပုိ႔တယ္။ အဲဒီ ဌာနမွာ တႏွစ္လုပ္ၿပီးေတာ့မွ ဘီလီ ခ်ဳပ္ၿပီးသား ေမြ႔ရာေတြြ ကုိ ပါကင္ပိတ္တဲ့ ဌာန ဘက္ကုိေျပာင္းရတယ္။ သူရာထူးတုိးသြားတဲ့ သေဘာေပါ့ေလ။<br /><br />အဲဒီဌာနမွာ သူ႔ဇနီးျဖစ္လာမဲ့ မန္ဒီ့ ကုိ စေတြ႔တာေပါ့။ သူ႔ဇနီးျဖစ္မဲ့ မန္ဒီ ကလည္းသူ႔လုိပဲ မိဘမဲ့ ဥာဏ္ရည္နိမ့္ သူတေယာက္ပဲ ဒါေပမဲ့ သူမေလးမွာ ေတာ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေလးတခုကေတာ့ သူမကုိ တကယ္ေမတၱာ႐ွိတဲ့ ဘီလီ့ လုိလူမ်ဳိးကုိ အိမ္ေထာင္ဖက္ အျဖစ္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းပါပဲ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဘီလီ က လူညံ့ေလးတေယာက္ မိန္းကေလးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဘာအေတြ႔ အႀကံဳမွ ႐ွိဖူးတဲ့ ေကာင္ေလး မဟုတ္ေတာ့။ မန္ဒီ့ကုိ အျပင္ေခၚၿပီး ဒိတ္(Date) ဖုိ႔ အေတာ္ေလးကုိ အက်ပ္႐ုိက္ရတယ္။ စကားမ႐ွိ စကား႐ွာၿပီး မန္ဒီ့ နားမွာ တဝဲလည္လည္လုပ္ေနတာကုိ အတူအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူေတြက သိေတာ့မွ။ ဘီလီကုိ ေျမွာက္ထုိးပင့္ေကာ္နဲ႔ ဟုိလုိေျပာ ဒီလုိေျပာ ဆုိၿပီး ေဆးမွီးတုိေတြေပးေတာ့မွ ဘီလီ နဲ႔ မန္ဒီ တုိ႔ ဇာတ္လမ္းက စျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္မွ ပထမဆုံး အျပင္ေခၚသြားတဲ့ေန႔မွာ ဘီလီက မန္ဒီ့ အတြက္ ႏွင္းဆီပန္းေလး ယူခဲ့ဖုိ႔ ေမ့လာေသးတယ္။<br /><br />သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဟာ ပထမေတာ့ ဘာစကားမွ မေျပာပဲ ပလက္ေဖါင္းေပၚနင္းလုိ႔ ထြက္လာတဲ့ သူတုိ႔ ေျခသံေတြ ကုိနားေထာင္ရင္း လမ္းကုိဦးတည္ရာမဲ့ ေလွ်ာက္ေနၾကတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ မန္ဒီ က စိတ္မ႐ွည္ေတာ့ဘဲ……<br /><br />“ဒီမွာ ကုိဘီလီ .. ႐ွင္ ဒီအတုိင္းပဲ ဦးတည္ရာမဲ့ ဆက္ေလွ်ာက္ေနဦးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ က်မ အေဆာင္ကုိပဲ ျပန္တာေကာင္းလိမ့္မယ္ထင္တယ္” လုိ႔ေျပာလုိက္ေတာ့မွ ဘီလီလည္း မန္ဒီ့ လက္ကုိဆြဲၿပီး အနီးပါးနားမွာ ႐ွိတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ေလး တဆုိင္ကုိ ဝင္ထုိင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ စားေသာက္ဆုိင္ေလးက အျပန္မွာေတာ့ ဘီလီက မန္ဒီ့ကုိ ခ်စ္ေရးဆုိခဲ့တယ္။<br /><br />ႏွင္းမႈန္မႈန္ေလးက်ေနတဲ့ ဇန္နဝါရီလကုန္ဆုံး ခါနီးညေလးတညမွာေတာ့ မန္ဒီ့ ဆီက အခ်စ္ကုိ ဘီလီရခဲ့တယ္။ သူ႔ ဘဝမွာ အေပ်ာ္ဆုံးေန႔ ပါပဲ။ ဘီလီေရာ မန္ဒီပါ တြယ္တာစရာ ဆုိလုိ႔ ေဆြမ်ဳိးတဦးတေလ မွ မ႐ွိေတာ့ သူတုိ႔ ႏွစ္ဦးဟာ အေတာ့္ ကုိခ်စ္ၾကတယ္။ ရဲေဘာ္ရဲဘက္၊ တုိင္ပင္ေဖၚတုိင္ပင္ဖက္၊ သူတုိ႔ႏွစ္ဦး ဟာ တေယာက္ကုိ္ တေယာက္ မေတြ႔ရရင္ ေနမထိ ထုိင္မသာကုိျဖစ္လုိ႔။ မန္ဒီ့ ဆီက ခ်စ္အေျဖရၿပီး ေႏြဦးေပါက္ေရာက္ေတာ့ သူတုိ႔ ႏွစ္ဦး မဂၤလာေဆာင္လုိက္ၾကတယ္။<br /><br />ဘီလီ့ အတြက္လည္း အဲဒီႏွစ္ေႏြရာသီ ဟာ စုတ္လည္းဝင္ လာဘ္လည္းဝင္။ လက္ထပ္ၿပီးမၾကာမီမွာ ဘီလီ ပါပင္ဌာနမွာ ႀကီးၾကပ္ေရးမႈးရာထူး အဆင့္တုိးသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေမရိကန္ေတြရဲ့ အိပ္မက္တခုျဖစ္တဲ့ ကုိယ္ပုိင္အိမ္ရာနဲ႔ ေနထုိင္ႏုိင္ေရးဆုိတာကုိ ဘီလီ က အေသအခ်ာမက္ပစ္လုိက္ေတာ့တယ္။<br /><br />ဘီလီ ဝယ္လုိက္တဲ့အိမ္ေလးက ကုန္းျမင့္ေလးေပၚက အိမ္ေလး။ အိမ္ေလးက သိပ္မက်ယ္လြန္း မက်ဥ္းလြန္း မိသားစု တစု အတြက္ေတာ့ ေနေလာက္ေအာင္က်ယ္ဝန္းတဲ့ အိမ္ေလး။ ဘီလီကုိယ္တုိင္ ေဆးအျဖဴေရာင္ေလး ျပန္သုတ္ထားတယ္ ။ အိမ္ေလးရဲ့မ်က္ႏွာစာ အဝင္လမ္း ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ပန္းပင္ေရာင္စုံေလးေတြကုိ စုိက္ထားေသးတယ္။ ကုန္းဆင္ေျခေလ်ာေျမေနရာေလးကုိေတာ့ ျမက္ပင္စိမ္းေတြကုိလည္း စနစ္တက် ေမြးျမဴထားေသးတယ္။ အဲဒီျမက္ခင္းေလးထဲမွာ ေရပန္းေလးတခု နဲ႔ ေရကန္ေလးတကန္႐ွိတယ္။ ေရကန္ထဲမွာေတာ့ ဘီလီ့ အႀကိဳက္ ေ႐ႊငါးေလး ေတြေမြးထားတယ္။ ေတာင္ကုန္းေပၚကအိမ္ေလးကုိ ျမင္လုိက္တဲ့သူမွန္သမွ် စိမ္းစုိလန္းဆန္းမႈကုိ ခံစားသြားရတာႀကီးပဲ။<br /><br />ဘီလီ ေရာ မန္ဒီ ပါ ႏွစ္ေယာက္လုံးက မိဘမဲ့ေဂဟာေတြမွာ ႀကီးျပင္းလာရေတာ့ မိသားစု အိမ္ေလး ဆုိတာကုိ သူတို႔ဘဝမွာ အလုိခ်င္ခဲ့ဆုံး။ ခုေတာ့ ဘီလီ့ဆႏၵေတြျပည့္ဝခဲ့ၿပီ။ သူ႔ဘဝမွာ ကားနဲ႔ အိမ္နဲ႔ မယားအလွနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ ဘီလီတုိ႔ အိမ္ေထာင္မွာ သားေလးတေယာက္တုိးပြားလာတယ္။ ဘီလီ ကေတာ့ အလုပ္ကုိ အရင္ထက္ ႏွစ္ဆပုိလုပ္တယ္။ အခ်ိန္ပုိေတြ ဆင္းတယ္ သူမ်ားခြင့္ယူတယ္ ဆုိလုိ႔ ဘီလီ ကုိ အစားဝင္ခုိင္း ရင္လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ပဲ လုပ္လုိက္တာပဲ။<br /><br />အဲ အိမ္ေထာင္သက္ ၇ ႏွစ္ၾကာေတာ့မွ ဘီလီ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ဒီႏွစ္ အတြင္း အေမရိကမွာ စီးပြားေရးဆုတ္ကပ္ ႀကီးထဲမွာ ဘီလီတုိ႔ စက္႐ုံဟာလည္း စီးပြားေရးက်တဲ့အတြက္ လူေလ်ာ့တဲ့ အထဲမွာ ဘီလီ ပါသြားတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္နဲ႔ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ မန္ဒီကလည္း အသည္းအသန္ မမာျဖစ္တယ္။ ဘီလီ့မွာ အလုပ္ျပဳတ္လုိ႔ ေနာက္ အလုပ္႐ွာမယ္ႀကံကာ႐ွိေသး မန္ဒီက အျပင္းဖ်ားေတာ့ လူမမာ ကုိ ျပဳစုရ၊ လူမမယ္ သားေလးကုိ ထိမ္းေက်ာင္းရနဲ႔ အေတာ့္ကုိ အလုပ္႐ႈပ္သြားတယ္။<br /><br />အဲ ကံၾကမၼာ မုန္တုိင္းက မၿပီးေသးဘူး အေႂကြးေတြက ပတ္လည္ဝိုင္းလုိ႔ေနတယ္။ အလုပ္ျပဳတ္လုိ႔ အလုပ္သမား နစ္နာေၾကးေတာ့ ရပါရဲ့ ဒါကလည္း ေပးစရာ႐ွိတဲ့ အိမ္ဖုိး၊ အေႂကြးဝယ္ကတ္၊ ကားဖုိး၊ ဒါေတြအတြက္ေတာ့ မလုံေလာက္။ အိမ္ဖုိးမေပးႏုိင္တာက ဘီလီ့ အတြက္ အႀကီးမားဆုံးျပႆနာ။ သူတုိ႔ၿမိဳ႔မွာက စက္႐ုံေတြမ်ားေတာ့ စက္႐ုံေတြရပ္ရင္ လူေတြလည္းစက္႐ုံေတြနဲ႔ အတူတူ အလုပ္နားလုိက္ရတာပဲ။ တခုပဲ႐ွိတယ္ မရပ္ႏုိင္တာက ဘီလီတုိ႔ လုိ အလုပ္လက္မဲ့ေတြ ခံစားေနရတဲ့ ေသာကေတြ။<br /><br />သူ႔ အတြက္ေတာ့ မနက္ဆုိ အလုပ္႐ွာထြက္မယ္ ညေနခင္းဆုိ အလုပ္မရလုိ႔ စိတ္ဓါတ္က်ၿပီးျပန္လာမယ္။ လက္ထဲမွာလည္း အၿမဲ ပုလင္းတလုံးပါလာမယ္။ ညဆုိမူးမယ္ ဒါကလည္း သူခံစားေနရတဲ့ ပူပင္ေသာကေတြကုိ ခဏတာေတာ့ ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏုိင္ေကာင္းမယ္လုိ႔ သူထင္လုိ႔ပဲ။ အဲလုိနဲ႔ ေနလာတာ ဘီလီတေယာက္ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္တာ ၅လ ေလာက္႐ွိလာၿပီ စုထားေဆာင္းထားတာေလးေတြလည္း အိမ္ဖုိးေပးရတာနဲ႔ လုံးပါးပါးလာၿပီ။ အခုခ်ိန္အထိ အလုပ္တခု မယ္မယ္ရရ မရေသး။ ေနာက္လ အိမ္ဖုိးေငြေပးဖုိ႔ေတာင္ လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံက မျပည့္ခ်င္ေတာ့။ ဒီအိမ္ေလးကုိေတာ့ သူအဆုံးမခံႏုိင္ အိမ္ဝယ္တာၾကာၿပီဆုိေတာ့ ေႂကြးအျပည့္ ဆပ္ႏုိင္ဖုိ႔ သိပ္မလုိေတာ့။ ခုခ်ိန္မွေတာ့ ပုိက္ဆံ မေပးႏုိင္လုိ႔ဆုိၿပီး အိမ္ေလးကုိ လက္မလြတ္လုိက္ခ်င္။ ဒီအိမ္ေလးက သူ႔ဘဝဆုိလည္း ဟုတ္တယ္၊ သူ႔မိသားစုအိမ္ေလးဆုိလည္း ဟုတ္တယ္။<br /><br />ဘီလီ့မွာ ေသာကေတြဝင္လာၿပီး အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြမ်ားလာတယ္။ ညဦးပုိင္းမူးေအာင္ ေသာက္ထားတုန္း ခဏပဲ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ညဥ့္လယ္ေလာက္က့် ႏုိးလာၿပီး မုိးလင္းတဲ့ အထိျပန္အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့။ မန္ဒီက ေျပာတယ္ ႐ွင္က အိပ္ေပ်ာ္ေနလည္း ဂေယာင္ကတမ္းနဲ႔ ဘာေတြေျပာေနမွန္းလည္း မသိဘူးတဲ့။ ေသခ်ာတာ က သူဟာ ေသာကေတြကုိ အိပ္မက္ထဲထိ သယ္သြားမိတယ္ဆုိတာပဲ။ သ႔ူကုိယ္သူ သတိမထားမိလုိက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သူဟာ အရက္စြဲေနခဲ့ၿပီ။<br /><br />ဒီလိုအခ်ိန္မွာပဲ နယူးေယာက္မွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ အဆက္အသြယ္လုပ္မိရင္း ၿမိဳ႔ေပၚမွာေတာ့ အလုပ္တခုမဟုတ္တခု ရႏိုင္ေကာင္းရဲ့ ဆုိၿပီး သူ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ေပၚကုိ တက္လာခဲ့တယ္။ သူေနထုိင္တဲ့ၿမိဳ႔မွာေတာ့ အလုပ္ေတြ႐ွားပါးစျပဳေနၿပီဆုိေတာ့ သူ႔မွာ ေ႐ြးခ်ယ္စရာ လမ္းမ႐ွိေတာ့။<br /><br />ဘီလီ ဟာ သူ႔ကုိယ္သူ ေယာက္ရက္ခပ္ ႐ႈပ္ပြေနတဲ့ ဘယ္ေသာအခါကမွ အိပ္ေမာက်ခဲ့ဟန္မတူတဲ့ ၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီး တခုထဲကုိ ပစ္ခ်လုိက္တယ္။ သူ႔လုိ အလယ္တန္းပညာပဲေအာင္ထားတဲ့ သူတေယာက္အတြက္ေတာ့ ၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီး က အနည္းဆုံး အလုပ္ၾကမ္းတခုခုေတာ့ ေပးႏုိင္ေကာင္းပါရဲ့လုိ႔သူေတြးထင္ထားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အကူအညီနဲ႔ဲ မုိးပ်ံတုိက္ေတြရဲ့ ျပဴတင္းေပါက္ေတြသန္႔႐ွင္းတဲ့ ကုမၸဏီမွာသူအလုပ္ရခဲ့တယ္။<br /><br />“ကဲ..ကုိယ့္လူ အလုပ္စလုိ႔ရၿပီေဟ့ …” ဘီလီ ပုခုံးကုိ စမစ္ ပုတ္လုိက္တာဟာ သူ႔ကုိိ အတိတ္က လႈပ္ႏုိးလုိက္သလုိျဖစ္သြားတယ္။<br /><br />ကားထဲက လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြကုိ သယ္ထုတ္ စမစ္ ခုိင္းတာေတြကုိ လုပ္ရင္းနဲ႔ သူ အလုပ္႐ႈပ္ေန ေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ တုိက္အထပ္အျမင့္ေတြရဲ့ ျပဴတင္းေပါက္ေတြကုိ သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ရတာ အႏာၱရယ္ အေတာ္မ်ားတယ္။ တုိက္ေခါင္မုိးေပၚက ႀကိဳးနဲ႔ ဆုိင္းခ်ထားတဲ့ ပုခက္လုိမ်ဳိး ခါးေစာင္းေလာက္ျမင့္တဲ့ သံပုိက္ ေတြတန္းၿပီး အကာရံသေဘာလုပ္ထားတဲ့ အခင္းသာပါၿပီး အမုိးမပါတဲ့ ၆ေပ ေလာက္႐ွည္တဲ့ ေနရာေလးကေန ျပဴတင္းေပါက္မွန္ေတြကုိ ေရနဲ႔ေဆး၊ ျပန္ေျခာက္ေအာင္သုတ္၊ ေပၚလစ္ျပန္တင္။ ဒါေတြအားလုံးကုိ ေလဟာနယ္ထဲမွာ ႀကိဳးတန္းလန္းဆုိင္းထားတဲ့ ပုခက္စင္ေပၚကလုပ္ ရတာဆုိေတာ့ လက္ဝင္လွတယ္။ ပုခက္က တခါတေလ ေလနဲ႔အတူ ယိမ္းထုိးေနတဲ့ အခါလည္း႐ွိေသးတယ္။<br /><br />ခုလည္း ဘီလီနဲ႔ စမစ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ လုပ္ငန္းစဖုိ႔ ေခါင္မုိးေပၚေရာက္ေနၿပီး စမစ္က ပုခက္စင္နဲ႔ ဆုိင္းထားတဲ့ ႀကိဳးေတြကုိ ခုိင္မခုိင္ ေသခ်ာျပန္စစ္ေနတယ္။ သူတုိ႔ခါးေတြမွာလည္း အသက္ကယ္ႀကိဳးေတြကုိ ခ်ည္လုိက္တယ္။ ပုခက္စင္ကေတာ့ ေလထဲမွာ တန္းလန္းခ်လုိ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ အားလုံးေသခ်ာၿပီဆုိေတာ့မွ ဘီလီတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ပုခက္ထဲကုိ ဝင္လုိက္ၾကတယ္။<br /><br />ညကေသာက္ထားတာေရာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့အ႐ွိန္နဲ႔ပါ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ရီတီတီျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘီလီက သူ႔ကုိယ္ခႏၶာႀကံခုိင္မႈကုိ သူအျပည့္အဝယုံၾကည္တယ္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ၁၀ ထပ္ အျမင့္ကေနစၿပီး သန္႔႐ွင္းရမွာ။ ဒီေန႔မွ ရာသီဥတုကလည္း အေတာ္ေလး အပူခ်ိန္ျမင့္တယ္ ေႏြဦးေရာက္ၿပီဆုိေတာ့ ေနရဲ့ အေရာင္ကစူးစူး႐ွ႐ွ။ ေႏြဦးရဲ့ ေလညွင္းေလးက ဘီလီ ပါးျပင္က ပါးသုိင္းေမြးေတြကုိ ၾကည္စယ္ ကလူျပဳသြားတယ္။ သူတို႔ေရာက္ေနတဲ့ ၁၀ ထပ္က ေျမျပင္ထက္ ၁၃၈ ေပေလာက္ျမင့္တဲ့ေနရာ။ အလုပ္ကုိ လက္ကသာလုပ္ေနတာ စိတ္ကေတာ့ သူ႔ မိန္းမ မန္ဒီရယ္ သူ႔သားငယ္ေလးဆီကုိ ျပန္ျပန္ေရာက္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ဖုိးေငြ ၊ ေႂကြးမ်ား၊ အိမ္လြမ္းတဲ့စိတ္။<br /><br />သူ မွန္ျပဴတင္းေတြ သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္တဲ့ အထပ္က အခန္းထဲမွာ ကေလးေမြးကင္းစေလး႐ွိပုံရတယ္။ ကေလးေလး ငုိေနတဲ့ စူးစူး႐ွ႐ွ အသံဟာ သူ႔ အာ႐ုံကုိ အေႏွာက္အယွက္ေပးလာတယ္။ ကေလးကလည္း မရပ္တန္းကုိ ဆက္တုိက္ငုိေနေတာ့တယ္။ ေလျပင္းတခ်က္ အေဝ့မွာ ပုခက္စင္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး ဘီလီ့ လက္ထဲမွာကုိင္ထားတဲ့ မွန္သုတ္ေနတဲ့ အဝတ္ေလး လြင့္စင္က်သြားတာကုိ သူ႔မ်က္လုံးေတြ က ေျမျပင္ အထိၾကည့္မိ လုိက္တယ္္။<br /><br />ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ သူ႔မ်က္လုံးထဲမွာ အျမင္အာ႐ုံေတြ မသဲကြဲပဲ အရိပ္ေတြယိမ္းထုိးေနတယ္ သူ႔မ်က္လုံးေတြကုိ ေယာင္ၿပီးမွိတ္ထားလိုက္တယ္။ ကေလးရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္ငုိသံက လုိသည္ထက္ပုိၿပီးက်ယ္ေလာင္ေနလုိ႔ နားေတြကုိပါ ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ပိတ္ထားလုိက္တယ္။ ေခါင္းထဲမွာ အရမ္းကုိက္ခဲလာတယ္။ ဘီလီ ဒူးေထာက္ၿပီး ထုိင္ခ်လုိက္တုန္းမွာ ေဘးနားက စမစ္ရဲ့ အသံေတြကုိၾကားေနရတယ္။ ေလကုိ႐ူမယ္ဆုိၿပီး ေခါင္းကုိေမာ့လုိက္မွာ ေန႔ခင္းေနေရာင္ စူးစူးဝါးဝါးက သူ႔မ်က္စိေတြကုိ ကန္းသြားေစတယ္။ အတင္းႀကိဳးစား ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ နဖူးကေခၽြးေတြက မ်က္လုံးထဲကုိ ဝင္လာျပန္တယ္။ သူ ေသြး႐ူးေသြးတမ္း နဲ႔ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနလုိ႔ ပုခက္စင္ေလးဟာလည္း ေလေပၚမွာ ယိမ္းထုိးလုိ႔ေနတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆုံး သူသိလုိက္တာေတာ့ နားထဲမွာ ေလတုိးသံႀကီး ကုိျပင္းျပင္းထန္ထန္ၾကားလိုက္ ၿပီး ခႏၶာကုိယ္ဟာ ဖြဲႏုအိပ္ႀကီးတခု ပစ္ခ်လုိက္သလုိ ေျမျပင္နဲ႔ ႐ုိက္္ခတ္ လုိက္ရင္း တကုိယ္လုံး နာက်င္မႈေတြအတုိင္းဆမဲ့ခံစား လုိက္ရေတာ့တယ္။<br /><br />အ႐ုိးေတြအားလုံးက်ဳိးေက်ၿပီး ေပ်ာ့ဖတ္တခုလုိျဖစ္ေနတဲ့ ေသြးအုိင္ထဲကခႏၶာကုိယ္တခုရဲ့ နားမွာ လူေတြဝုိင္းအုံေန ရင္း တေယာက္တေပါက္ေျပာဆုိေနက်တယ္။ ဒီထဲမွာ လမ္းေဘး ေကာ္ဖီဆုိင္မွာထုိင္ေနတဲ့ အဖုိးအုိ ႏွစ္ဦးရဲ့ ျငင္းခုံတဲ့ အသံက စီစီညံေနတယ္။<br /><br />“ခုန္ခ်လုိက္တာ မင္းမေတြ႔ဘူးလား ..သူ႔ကုိယ္သူသတ္ေသတာေနမွာ”<br />“ ဟာ…. မဟုတ္ဘူးလုိ႔ေျပာေနတယ္ မင္းလည္းေတြ႔ရဲ့သားနဲ႔ ျပဳတ္က်လာတာကြ”<br />“ခုန္ခ်တာကြ… ” ……… ………. “မဟုတ္ဘူးေဟ့ ျပဳတ္က်တာပါလုိ႔ေျပာေနသားနဲ႔ကြာ”<br />ရင္ခြဲ႐ုံကားလာၿပီး ေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္ခႏၶာကုိယ္ ကုိ သယ္သြားၿပီးတဲ့ အထိ သူတုိ႔အျငင္းမရပ္ႏုိင္ေသး။<br /><br />ဘီလီ့ရဲ့ ဝိဥာဥ္ ကေတာ့ သူ႔ရဲ့ အိမ္ေလးနဲ႔ မိသားစုေလး႐ွိတဲ့ၿမိဳ႔ေလးဆီကုိ အေသာ့ႏွင္ေနေလၿပီ။<br /><br />ဘီလီသိရင္ ဝမ္းသာမဲ့ ေနာက္အေၾကာင္း တခု႐ွိေသးတယ္ အိမ္ေလးကုိ သူ႔အသက္အာမခံေၾကးေငြနဲ႔ အျပတ္္ ေငြေခ်လုိက္ႏုိင္လုိ႔ မန္ဒီ နဲ႔ သားေလး ဟာ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့အိမ္ေလးကုိ ပုိင္ဆုိင္သြားတယ္ဆုိတာပါပဲ။<br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ႏုိဝင္ဘာလ ၂၆၊ ၂၀၀၈<br />ေန႔လည္ ၂း၀၀<br />(ဓါတ္ပုံကုိ www.jeanccohn.com ယူပါသည္။)<br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-8655196805295260715?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-5088350958854390222008-11-22T14:31:00.015-05:002008-11-25T22:26:42.843-05:00<div align="justify">မတူးတူးသာ က Tag ထားတယ္ အႀကိဳက္ဆုံးကာတြန္းကားတဲ့ ..ခက္ၿပီ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အႀကိဳက္ဆုံးျဖစ္ ေနေတာ့ ေ႐ြးရခက္ေနတယ္။<br /><br />ကာတြန္းကားေတြ ၾကည္႔ရတာ ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေလးေတြ မွာ ကုိယ္ပုိင္ဇာတ္ေကာင္ စ႐ုိက္ေတြ႐ွိတယ္ေလ။ က်မကေတာ့ အဲဒီ ဇာတ္ေကာင္စ႐ုိက္ေလးေတြကုိစိတ္ဝင္စားတာေရာ ကာတြန္းပုံေလး ေတြကုိႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေရာနဲ႔ ကာတြန္းကားဆုိ မလြတ္တမ္းၾကည့္ေလ့႐ွိပါတယ္။<br /><br />အရင္ကေတာ့ ကာတြန္း ႐ုပ္႐ွင္ ဆုိတာ ကေလးမ်ား အတြက္ေဖ်ာ္ေျဖေရးအျဖစ္ ရည္႐ြယ္ၿပီးထုတ္လုပ္ခဲ့ေပမဲ့ ယေန႔ခတ္မွာ လူႀကီးလူငယ္မေ႐ြး ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကပါတယ္။ ကြန္ဖူးပင္ဒါ (Kung Fu Panda) ကာတြန္း႐ုပ္႐ွင္ ဟာ Box Office မွတ္တမ္းမွာ စံခ်ိန္ခ်ဳိးခဲ့ပါတယ္။ ဒီကားဟာ တ႐ုပ္ျပည္မႀကီးတခု တည္းမွာ ယြန္ေငြ သန္း ၁၀၀ အျမတ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြ ကရတဲ့ အျမတ္ေငြ မပါေသးပါဘူး။<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SShiVFRAxUI/AAAAAAAAAHI/c0C0_7BIgkA/s1600-h/LittleM.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271571478167471426" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 214px; height: 320px;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SShiVFRAxUI/AAAAAAAAAHI/c0C0_7BIgkA/s320/LittleM.jpg" border="0" /></a><br />အႀကိဳက္ဆုံးေတြထဲမွာ အၿမဲ မွတ္မွတ္ရရ႐ွိတာကေတာ့ ေရသူမေလး(The Little Mermaid) ပါ။ ဒီကာတြန္း ႐ုပ္႐ွင္ေလးကုိ ထပ္ျပန္တလဲလဲ ၾကည့္မိတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ ဇာတ္လမ္းေလးကုိ ႀကိဳက္တာအျပင္ ဇာတ္ကားထဲမွာပါတဲ့ သီခ်င္းမ်ားကုိလည္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မိလုိ႔ပါ။ ေရသူမေလး ဇာတ္လမ္း မူကြဲေတြ ေနာက္ထပ္ထြက္႐ွိလာပါေသးတယ္ ဒါေပမဲ့ က်မႀကိဳက္ႏွစ္သက္မိတာက ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ မွာ ပထမဆုံး ႐ုိက္ကူးထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကာတြန္း႐ုပ္႐ွင္ပါ။<br /><span id="fullpost"><br />ဇာတ္လမ္းေလး ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာျပရရင္ေတာ့ ေရေအာက္ကမာၻကုိအုပ္စုိးတဲ့ ဘုရင္ႀကီး (King Triton - Merman ေရသူထီးေပါ့) အဲဒီဘုရင္ႀကီးမွာ သမီးေတာ္ ၇ ေယာက္အနက္ သမီးအငယ္ဆုံး မင္းသမီးေလး ေရသူမေလး အာရီရယ္ (Ariel) ဟာ လူသားေတြကုိ စိတ္ဝင္စားၿပီး လူသားေတြရဲ့ကမာၻကုိ သြားေရာက္ စူးစမ္းလုိစိတ္႐ွိတယ္။ သူမ မွာ အလြန္ သာယာတဲ့ အသံလည္း႐ွိတယ္တဲ့။<br /><br />တေန႔ေတာ့ သူမရဲ့ အေဖၚငါးကေလး ဖေလာင္ဒါ (Flounder) ဟာ ေရျပင္ထက္ကုိသြားရင္း ပင္လယ္ကူး သေဘၤာနဲ႔ ခရီးထြက္လာတဲ့ မင္းသားေလး အဲရစ္ (Eric) ကုိ ေရသူမေလး အာရီရယ္က ျမင္ျမင္ျခင္း ခ်စ္မိသြားေရာတဲ့။ ေလျပင္းမုန္တုိင္းေတြ က်လုိ႔ သေဘၤာေမွာက္ေတာ့ မင္းသားေလး အသက္ကုိ သူမက ကယ္ေပးခဲ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ လူသားရဲ့ အသက္ကုိကယ္တာ ေရေအာက္ဥပေဒကုိခ်ဳိးေဖါက္တယ္ဆိုၿပီး ဖခင္ဘုရင္ႀကီးက စိတ္ဆုိးၿပီး သူမ႐ွာေဖြစုေဆာင္းထားတဲ့ လူသားေတြရဲ့ပစၥည္းေတြကုိဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တယ္။ သူမကုိ မလုိလားတဲ့ ပင္လယ္စုန္းမႀကီး အာစူလာ (Ursula) က ေရသူမေလးကုိ လူအသြင္ဖန္ဆင္းေပးမယ္တဲ့ ဒါေပမဲ့ သူမရဲ့ အသံကုိေတာ့ အလဲအလွယ္လုပ္ တဲ့အေနနဲ႔ စုန္းမႀကီးကုိေပးခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမဟာ ၃ရက္အတြင္းမွာ မင္းသားေလးရဲ့ အခ်စ္စစ္နဲ႔နမ္းတဲ့ အနမ္းကုိရခဲ့မယ္ဆုိရင္ ေရသူမေလး ဟာ လူသားသြင္နဲ႔ အၿမဲေနသြားႏုိင္ၿပီး စကားလည္းျပန္ေျပာႏုိင္မယ္တဲ့။<br /><br />စုန္းမႀကီးဟာ မင္းသားေလးက ေရသူမေလးကုိ ေမတၱာသက္ဝင္မသြားေအာင္ နည္းမ်ဳိးမ်ဳိးသုံးၿပီးေတာ့ အေကာက္ႀကံေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ စုန္းမႀကီးလည္းေသ၊ မင္းသားေလးဆီကလည္း ေမတၱာစစ္နဲ႔ အနမ္းတပြင့္ကုိရၿပီးေတာ့ ေရသူမေလးလည္း မင္းသားေလးနဲ႔ သက္ဆုံး တုိင္ေပ်ာ္႐ႊင္စြာေန ထုိင္သြားေရာတဲ့။<br /><br />ဒီကားထဲမွာ ထူးထူးျခားျခားေျပာခ်င္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္စ႐ုိက္ကေတာ့ ပင္လယ္ဂဏန္းႀကီး (Sebastian the Crab) ပါ သူက ဘုရင္ႀကီးရဲ့ လူယုံေတာ္တဦးလည္းျဖစ္တဲ့အျပင္ ေရသူမေလးရဲ့ အထိမ္းေတာ္ႀကီးလည္း ျဖစ္တယ္ ။ ေရသူမေလးကုိလည္း ထိမ္းလုိ႔မရ ဘုရင္ႀကီးကုိလည္းေၾကာက္ရနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားဗ်ာမ်ား တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ စ႐ုိက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ဇာတ္အစအဆုံး အေရးပါတဲ့ေနရာကေန သ႐ုပ္ေဆာင္သြားတယ္။<br /><br />ကာတြန္း႐ုပ္႐ွင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဇာတ္ဝင္ေတးသီခ်င္းေတြကုိ အသားေပးထည့္သြင္း ႐ုိက္ကူးေလ့႐ွိတယ္။ ေအာ္စကာဆု၊ ဂရမ္မီဆု၊ ေ႐ႊကမာၻလုံးဆု စတဲ့ဆုေတြ ဆြတ္ခူးခဲ့တဲ့ ကာတြန္း႐ုပ္႐ွင္ ေတြလည္း႐ွိပါတယ္။<br /><br />ဒီေရသူမေလး ကာတြန္း႐ုပ္႐ွင္ဟာလည္း ေအာ္စကာဆု ၂ဆု၊ ေ႐ႊကမာၻလုံးဆု ၂ဆု၊ ဂရမ္မီဆု ၁ ဆု နဲ႔ တျခား ဆုေ႐ြးခ်ယ္ေရး အဖြဲ႔ေတြကေပးတဲ့ ၅ဆု ကုိလည္း ထပ္မံရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ရ႐ွိတဲ့ဆုအမ်ားဆုကေတာ့ အေကာင္းဆုံး ေတးဂီတ နဲ႔ အေကာင္းဆုံး ဇာတ္ဝင္ေတးဆု ေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SShi_O3Oo9I/AAAAAAAAAHQ/PUuPq6YNlME/s1600-h/samuel+E+wright.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271572202298188754" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 115px; height: 170px;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SShi_O3Oo9I/AAAAAAAAAHQ/PUuPq6YNlME/s320/samuel+E+wright.jpg" border="0" /></a>ဆုရ႐ွိတဲ့ ဇာတ္ဝင္ေတး “ေရေအာက္ကမာၻ” (Under the Sea) သီခ်င္း ကေတာ့ က်မရဲ့အႀကိဳက္ဆုံးပါ။ ႐ုပ္႐ွင္ထဲမွာ ပင္လယ္ဂဏန္းႀကီး (Sebastian) က ဒီသီခ်င္းကုိသီဆုိထားပါတယ္။ လူသားကမာၻကုိ စိတ္မဝင္စားပါနဲ႔ ဇာတိျဖစ္တဲ့ ပင္လယ္ေရေအာက္ဟာ မင္းအတြက္ အေကာင္းဆုံးေနရာ၊ ေအးခ်မ္းဆုံး ေဒသပါ လုိ႔ ေရသူမေလး ကုိ လူသားေတြရဲ့ဌာေနကုိ မသြားဖုိ႔ ဆုံးမတားျမစ္ တဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။ ပင္လယ္ဂဏန္းႀကီး ေနရာကေတာ့ ဆန္ျမဴရယ္ ႐ုိက္ (Samuel E. Wright) က အသံျဖင့္သ႐ုပ္ေဆာင္ သီဆုိထားပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ အသံဝါႀကီးဟာ အေတာ္ႏွစ္လုိဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႔ လုိက္ဖက္လြန္းလွပါတယ္။ “Under da Sea… Under…da .. Sea.. he… he…”<br /><br />သီခ်င္းေလးက နားေထာင္ ေကာင္း႐ုံတင္မကေသးပါဘူး ကာတြန္း႐ုပ္႐ွင္ေတြရဲ့ ထုံးစံ အတုိင္း ေရေအာက္မွာ ေနထုိင္တဲ့ သတၱဝါေလးေတြကုိပါ တီးမႈတ္ကခုန္ခုိင္းထားေတာ့ ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလး စိတ္ကို႐ႊင္လန္းေစ ပါတယ္။ မယုံရင္ Youtube မွာတင္ထားတဲ့ သီခ်င္းေလးကုိ နားေထာင္ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=wzrIBut8Fo8">ဒီမွာၾကည့္ပ</a>ါ။<br /><br />ဒီသီခ်င္းေလးကုိ ဟာဝွက္တ္ အက္႐ွမန္ (Howard Ashman) က စာသားေရးေပးၿပီး အဲလန္ မန္းကန္ (Alan Menken) က ေတးဂီတဖန္တီးထားပါတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးဟာ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ ဂရမ္မီဆုကုိ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာ ဆြတ္ခူး ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />က်မကေတာ့ ကာတြန္းေတြကုိလည္းႀကိဳက္ ကာတြန္းကားေတြကုိလည္း ႏွစ္ခ်ိဳက္လြန္းသူမုိ႔ ကာတြန္း DVD ေတြကုိ စုေဆာင္းခ်င္ေပမဲ့ အသက္ေၾကာင့္ ဝယ္စုရမွာ နည္းနည္း႐ွက္သလုိျဖစ္တာနဲ႔ အရင္က မစုျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ သမီးေလး ကာတြန္းၾကည့္တတ္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္ရင္ သမီးေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳ ၿပီး ကာတြန္းကားေတြဝယ္စု ျဖစ္ေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ့။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">(TAG ယဥ္ေက်းမႈကုိေသခ်ာနားမလည္ေသးေတာ့ ဆက္ TAG ရမွာကုိ ေမ့ၿပီး အျပင္သြားလုိက္တယ္။ လမ္းက်မွ .. ငါ ဘယ့့္သူ႔ကုိမွ ဆက္မ TAG မိပါလားလုိ႔ ျပန္စဥ္းစားမိၿပီး... ခု TAG ေတာ့မယ္ဗ်ဳိ႕... ကာတြန္းပုိ႕စ္ေလးေတြတင္ေလ့ ႐ွိတဲ့ ကုိဇာနည္ဝင္း၊ ကာတြန္းၾကည့္မၾကည့္ မသိေပမဲ့ TAG ခ်င္လုိ႔ကုိ TAG မဲ့ <a href="http://www.pyustate.blogspot.com">ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ)</a> နဲ႔ comment လာေရးသြားတဲ့ ကုိလူလ တုိ႔ကုိ လက္ဆင့္ကမ္း TAG လုိက္ခ်င္ပါတယ္။)<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-508835095885439022?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-52026059996586053102008-11-20T19:01:00.022-05:002008-11-20T23:52:23.106-05:00<div style="text-align: justify;">ဝန္ခံျခင္း။ ။ကဗ်ာဆရာႀကီး နီ႐ူဒါ ရဲ့ ကဗ်ာ႐ွည္တပုဒ္ကုိ ကုိေအာင္သာငယ္ဘေလာ့မွာ ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကဗ်ာဆရာႀကီးအေၾကာင္းကုိ စိတ္ဝင္စားၿပီး ေမႊေႏွာက္႐ွာေဖြရင္း ေတြ႔႐ွိသမွ်ကို ဘာသာျပန္သိမ္းထားခ်င္တာနဲ႔ ဒီပုိ႔စ္ေလးေရးျဖစ္သြားတယ္။ ဓါတ္ပုံေတြကုိေတာ့ Pablo Neruda Foundation ကေနယူထားပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္က်ပါဦး။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SSX-q_IzEuI/AAAAAAAAAGI/-Q_IxOHbbgc/s1600-h/Pablo+Neruda.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 157px; height: 208px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SSX-q_IzEuI/AAAAAAAAAGI/-Q_IxOHbbgc/s320/Pablo+Neruda.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270898953363329762" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ျပည္သူ႔ ကဗ်ာဆရာႀကီး ပက္ဗလုိ နီ႐ူဒါ<br /></span></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ေအးစက္တဲ့ ငါ့တိုင္းျပည္ကေလးမွာ……..သစ္ျမစ္ေတြကိုေတာင္ ငါခ်စ္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">တကယ္လို႕ အၾကိမ္ေပါင္း တေထာင္ ေသလို႕ရွိရင္………အဲဒီမွာပဲ ငါေသခ်င္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">တကယ္လို႕ အၾကိမ္ေပါင္း တေထာင္ ျပန္ေမြးရင္လည္း……………..အဲဒီမွာပဲ ငါေမြးခ်င္တယ္။</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> ပက္ဗလုိ နီ႐ူဒါ</span><br /></div></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SSX84qE78rI/AAAAAAAAAF4/D1bfrYrkld0/s1600-h/Pablo+Neruda.jpg"><br /></a><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ကဗ်ာဆရာႀကီး ပက္ဗလုိ နီ႐ူဒါ ကုိ ဂ်ဴလုိင္လ ၁၂ ရက္၊ ၁၉၀၄ ခုႏွစ္မွာ ခ်ီလီႏုိင္ငံ၊ ပါရာၿမိဳ႕ မွာ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ့ အမည္ရင္းကေတာ့ နာဖာလီ ရီကာတုိ ဘာဆုိေအလ္တုိ (Neftalí Ricardo Reyes Basoalto) ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ေရးသားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာမ်ား၊ စာေပမ်ား ကုိ ဘာသာစကားမ်ဳိးစုံျဖင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ဘာသာျပန္ဆုိ ထုတ္ေဝခဲ့တာကုိ ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ကဗ်ာ ဆရာႀကီး နီ႐ူဒါ ဟာ ၂၀ ရာစု ေခတ္တခုလုံးရဲ့ အႀကီးျမတ္ဆုံး နဲ႔ ၾသဇာအ႐ွိဆုံး ကဗ်ာဆရာတစ္ဦး ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိ႔ရပါတယ္။<br /><br />သူဟာ “Twenty poems of love and song of Despair” ကဲ့သုိ႔ေသာ ရာဂအသားေပး အခ်စ္ကဗ်ာမ်ား၊ အိပ္မက္စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ေရးဖြဲ႕မႈ ကဗ်ာမ်ား “surrealism pomes” (၁၉၂၀ ဝန္းက်င္ခန္႔က ေရပန္းစားခဲ့ ေသာ စာေပဝါဒ)၊ သမုိင္းဆုိင္ရာ အတိတ္ျဖစ္ရပ္မ်ားကုိ ေရးဖြဲ႕ရေသာ ကဗ်ာ႐ွည္မ်ား “Historical epic” ႏွင့္ ဖုံးကြယ္မႈကင္းေသာ ႏုိင္ငံေရးေၾကညာစာတမ္းတုိ႔ကုိ သူရဲ့ အမ်ဴိးမ်ဴိးေသာ ကုိယ္ပုိင္ ေရးဟန္မ်ား နဲ႔ ေရးဖြဲ႔ခဲ့လုိ႔ ထင္႐ွားေက်ာ္ၾကားသူလည္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သူဟာ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ စာေပဆုိင္ရာ ႏုိဘယ္ဆု ကုိ ရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ကုိလံဘီယာ ဝတၳဳေရးဆရာ မာကြီဇ္ (Gabriel Garcia Marquez)က ကဗ်ာ ဆရာႀကီး ပက္ဗလုိ နီ႐ူဒါ ကုိ “ဘာသာစကား အမ်ိဳးမ်ဳိးတုိ႔အတြက္ ၂၀ရာစုရဲ့ အေကာင္းဆုံး ကဗ်ာဆရာ” လုိ႔ေတာင္ ခ်ီးမြမ္းေျပာၾကားလုိက္ပါေသးတယ္။<br /><br />ကဗ်ာဆရာႀကီးဟာ သူ႔ရဲ့ ဘဝတေလွ်ာက္လုံးမွာ သံတမန္ဆုိင္ရာ ရာထူးတာဝန္မ်ားျဖင့္ ႏုိင္ငံအသီးသီးတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့႐ုံသာမက ခ်ီလီႏုိင္ငံ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိယ္စားျပဳ ဥပေဒျပဳအထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ တာဝန္ကုိပါ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ေ႐ွး႐ုိးစြဲ ျပင္းထန္သူ သမတ ဂုန္ဇာလီ ဗီဒီလာ (González Videla) အာဏာရ႐ွိလာတဲ့ေနာက္ ခ်ီလီႏုိင္ငံတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကုိ တရားမဝင္ဝါဒ အျဖစ္ေၾကာညာလုိက္ၿပီး ကဗ်ာဆရာႀကီး နီ႐ူဒါ ကုိ ဝရမ္းထုတ္ခါ လုိက္လံဖမ္းဆီးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သူဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အကူအညီကုိရယူၿပီး တအိမ္ကေန တအိမ္ေ႐ြ႕ေျပာင္းရင္း အဖမ္းမခံရေအာင္ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိးေနခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ အိမ္တအိမ္ရဲ့ေျမေအာက္ခန္းထဲမွာ တစ္လတိတိ ပုန္းေအာင္းေနထုိင္ ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေတာင္တန္းမ်ား ကုိျဖတ္ေက်ာ္ကာ အာဂ်င္တီးနားႏုိင္ငံဘက္သုိ႔ တိမ္းေ႐ွာင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္မ်ားမၾကာမီမွာေတာ့ ဆုိ႐ွယ္လစ္ဝါဒကုိ ေထာက္ခံသူ သမတ ဆာဗာေဒါ အယ္လန္ဒီ (Salvador Allende) ခ်ီလီႏုိင္ငံမွာ အာဏာရ႐ွိလာၿပီး ကဗ်ာဆရာ နီ႐ူဒါ ဟာ သမတ နဲ႔ အနီးကပ္အတူတြဲကာ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >ငယ္ဘဝ။</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SSYBS0mUKvI/AAAAAAAAAGg/a4ZgRNntgUQ/s1600-h/Young+N.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 134px; height: 201px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SSYBS0mUKvI/AAAAAAAAAGg/a4ZgRNntgUQ/s320/Young+N.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270901836752366322" border="0" /></a><span id="fullpost"><br /><br />နီ႐ူဒါ အေဖဟာ ရထားလမ္း အလုပ္သမားတဦးျဖစ္ၿပီး အေမကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ အေမဟာ သူ႔ကုိေမြးၿပီး ၂ လအၾကာမွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ အေဖက ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့ၿပီး သူ႔မွာ အေဖတူအေမကြဲ ညီေလးတေယာက္နဲ႔ ညီမေလးတေယာက္လည္း႐ွိပါတယ္။ သူ အေဖက သူကဗ်ာေတြ စာေတြေရးသားတာကုိ အားမေပးလုိ႔ နီ႐ူဒါ ဟာ သူ႔ရဲ့ ကေလာင္နာမည္ကုိ အမည္ရင္းျဖစ္တဲ့ နာဖာလီ ဘာဆုိလ္အယ္တုိ အမည္မခံပဲ ပက္ဗလုိ နီ႐ူဒါ ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ကုိေရးသားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ဘဝရဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဒီကေလာင္အမည္ကုိ တရားဝင္ အမည္အျဖစ္ေျပာင္းလြဲခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သူဟာ ကဗ်ာကုိ ၁၀ႏွစ္သားအ႐ြယ္ကေလးဘဝမွာထဲက စတင္ေရးသားခဲ့သူပါ။ ၁၉၁၇ ခုႏွစ္၊ အသက္ ၁၃ ႏွစ္အ႐ြယ္မွာ စကားေျပတပုဒ္ ကုိ ၿမိဳ႕နယ္ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာမွာပထမဆုံး ေဖၚျပခံခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မွစတင္ၿပီး ကဗ်ာမ်ား၊ စာမ်ားကုိ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ဆက္တုိက္ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ စန္တီေရဂုိၿမိဳ႔ ႐ွိ ခ်ီလီတကၠသုိလ္ မွာ ေက်ာင္းဆရာတေယာက္လုပ္ဖုိ႔ရည္႐ြယ္ၿပီး ျပင္သစ္ဘာသာကုိ ေလ့လာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူဟာ ေက်ာင္းမၿပီးခင္မွာပဲ ေက်ာင္းကထြက္ကာ အခ်ိန္ျပည့္ ကဗ်ာဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြးဖုိ႔ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >သူ႔စာေပ။</span><br /><br />၁၉၂၃ ခုႏွစ္မွာ သူ႔ရဲ့ လကၤာ႐ွည္ေပါင္းခ်ဳပ္ “ဆည္းဆာ ရဲ့ စာမ်က္ႏွာမ်ား” (Book of Twilight) ကုိပထမဆုံးအႀကိမ္ ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တႏွစ္ အၾကာမွာ “ အခ်စ္ကဗ်ာ ၂၀ ႏွင့္ တြယ္ရာမဲ့ ေတးခ်င္း” ( Twenty love songs and Desperate Song) သူ၏ ငယ္႐ြယ္စဥ္ဘဝ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကုိ အေျခခံေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာမ်ား ကုိဆက္တုိက္ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္စလုံးဟာ ဘာသာစကားေပါင္း မ်ားစြာ နဲ႔ ဘာသာျပန္ထုတ္ေဝခဲ့ရၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ့ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အႏွပညာကုိ မွတ္တမ္းတင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သူ႔ရဲ့ “အခ်စ္ကဗ်ာ ၂၀ ႏွင့္ တြယ္ရာမဲ့ေတးခ်င္း” စာအုပ္ဟာ ဆယ္စုႏွစ္တခုေက်ာ္မွ် စာအုပ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေရာင္းခ်ခဲ့ရၿပီး။ ကဗ်ာဆရာႀကီး နီ႐ူဒါ ကုိ ကမာၻေက်ာ္ေအာင္ျမင္ထင္႐ွားသူ ကဗ်ာဆရာတေယာက္အျဖစ္ကုိ ေရာက္႐ွိေစခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ ၄၀ ေက်ာ္၊ ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ား ႏွင့္ ျပဇာတ္မ်ားကုိ ေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >သူ႔ ႏိုင္ငံေရး အယူအဆ။</span><br /><br />သူဟာ ခ်ီလီႏုိင္ငံတြင္းမွာေရာ ႏုိင္ငံရဲ့ျပင္ပမွာပါ ေအာင္ျမင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ အျဖစ္ကုိေရာက္ခဲ့ေပမဲ့ ေငြေၾကး က်ပ္တည္းမႈေၾကာင့္ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္တြင္ ခ်ီလီႏုိင္ငံကခန္႔အပ္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဆုိင္ရာ ေကာင္စစ္ဝန္ရာထူးကုိ လက္ခံၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာေနထုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွေျပာင္းေ႐ြ႕ၿပီး ကုိလံဘုိ၊ ဂ်ာဗား နဲ႔ စင္ကာပူ စတဲ့ေဒသေတြမွာ ေကာင္စစ္ဝန္ရာထူးကုိထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ဒီလုိ သံတမန္ေရးရာ အလုပ္တာဝန္ ထမ္း႐ြက္စဥ္ ကာလမ်ားမွာ ကဗ်ာေပါင္းမ်ားစြာကုိဖတ္႐ႈေလ့လာခဲ့ၿပီး၊ ကဗ်ာေရးဟန္ ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ စမ္းသစ္တီတြင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ စမ္းသပ္မႈရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈအျဖစ္ ပထမဆုံး စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ ေရးဖြဲ႕ဟန္ျဖင့္ေရးသားထားတဲ့ ကဗ်ာ႐ွည္ ေပါင္းခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့ “Residencia en la tierra” ကုိေရးသားႏုိင္ခဲ့ၿပီး။ ေနာက္မ်ားမၾကာမီမွာေတာ့ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ကဗ်ာေရးဟန္ေတြျဖစ္လာပါတယ္။<br /><br />နီ႐ူဒါ ဟာ အေ႐ွ႕ဖက္အာ႐ွနုိင္ငံမ်ားရဲ့ သံတမန္အရာ႐ွိတာဝန္ သက္တမ္းကုန္ဆုံးလုိ႔ ခ်ီလီနုိင္ငံကုိျပန္လည္ ေရာက္႐ွိလာၿပီးေနာက္ စပိန္ႏုိင္ငံ ဗြန္ႏုိစုိက္ရက္စ္ၿမိဳ႕ ႏွင့္ ဘာစီလုိနားၿမိဳ႕ေတြကုိ ေျပာင္းေ႐ြ႕တာဝန္ေပးျခင္းခံရ ျပန္ပါတယ္။ သူတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ ကာလမွာ စပိန္ႏုိင္ငံဟာ ျပည္တြင္းစစ္ဒဏ္ကုိ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အဲဒီကာလေတြမွာ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကုိသက္ဝင္ယုံၾကည္လာၿပီး ေနာက္ပုိင္း ဘဝ တေလွ်ာက္လုံး ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကုိပဲ ဆုပ္ကုိင္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />သူဟာ အဲဒီေခတ္ အခါက လက္ဝဲဝါဒကုိ သက္ဝင္ယုံၾကည္သူပညာတတ္မ်ားနည္းတူ ဆုိဗီယက္ယူနီယံ မွ ဂ်ဳိးဇက္ဖ္ စတာလင္(Joseph Stalin) ကုိ ေလးစားသူတေယာက္လည္းျဖစ္ၿပီး နာဇီဝါဒကုိလည္း ဆန္႔က်င္သူ တေယာက္ လည္းျဖစ္တယ္။ စတာလင္အေၾကာင္းေရးဖြဲ႕တဲ့ ကဗ်ာမ်ား Canto a Stalingrado (1942) နဲ႕ Nuevo canto de amor a Stalingrado (1943) ကုိေရးဖြဲ႔ခဲ့တယ္။ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္မွာေတာ့ သူဟာ စတာလင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုခ်ီးျမွင့္ခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီႏွစ္မွာပဲ စတာလင္ ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ အတြက္ စတာလင္ တမ္းခ်င္း အလကၤာ (Ode to Joseph Stalin) ကုိေရးဖြဲ႕ခဲ့တယ္။သူဟာ ဆုိဗီယက္ေအာက္တုိဘာေတာ္လွန္ေရးရဲ့ေခါင္းေဆာင္ လီနင္ (Lenin) ကုိလည္း ေလးစားသူ တေယာက္ျဖစ္ၿပီး။ လီနင္ ဟာ ရာစုႏွစ္တခုလုံးရဲ့ အေတာ္ဆုံး ပုဂၢဳိလ္တေယာက္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ သူကမွတ္ခ်က္ေပးခဲ့တယ္။<br /><br />သူဟာ မတ္လ ၄ရက္၊ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္မွာ ခ်ီလီကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိယ္စားျပဳ ဥပေဒျပဳအထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ေနရာေ႐ြးခ်ယ္ခံခဲ့ရၿပီး။ ေနာက္ ၄လ အၾကာမွာေတာ့ သူဟာ ခ်ီလီကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ့ ပါတီဝင္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွာ သမတ ဂုန္ဇာလီ ဗီဒီလာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ မဲဆြယ္ရာမွာ နီ႐ူဒါ ဟာ မဲဆြယ္ပြဲမ်ားရဲ့ မန္ေနဂ်ာအျဖစ္ လုပ္ကုိင္ေပးခဲ့တယ္။ ခ်ီလီလက္ဝဲယိမ္းပါတီေတြက သမတေလာင္း ဗီဒီလာ ကုိေထာက္ခံ ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သမတ ဂုန္ဇာလီ ဗီဒီလာ ဟာ အာဏာရ႐ွိၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိ ဆန္႔က်င္ လာတယ္။<br /><br />နီ႐ူဒါ ရဲ့ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ဘဝဟာ သတၱဳတြင္းအလုပ္သမားမ်ားရဲ့ သပိတ္ကုိ ေထာက္ခံမႈ ႏွင့္ သမတ ကုိ သတၱဳတြင္းအလုပ္သမားမ်ားအား ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္း ေထာင္ခ်မႈ တုိ႔အတြက္ ျပစ္တင္ေဝဖန္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္း မွာအဆုံးသတ္သြားခဲ့တယ္။ သမတဗီဒီလာ ဟာ နီ႐ူဒါ ကုိ ဖမ္းဝရမ္း ထုတ္ၿပီးဖမ္းခုိင္းခဲ့တဲ့ အျပင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိလည္း တရားမဝင္ပါတီ အျဖစ္ေၾကညာခဲ့တယ္။ သူဟာ ခ်ီလီႏုိင္ငံအတြင္းမွာ ၁၃လေက်ာ္ ပုန္းေအာင္းေနထုိင္ခဲ့ၿပီး။ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္မွာ ခ်ီလီႏုိင္ငံကေန အိမ္နီးခ်င္း အာဂ်င္တီးနားႏုိင္ငံကုိ ထြက္ေျပးတိမ္းေ႐ွာင္ ခဲ့ရတယ္။ ျပည္ပမွာ ၃ႏွစ္ၾကာ တိမ္းေ႐ွာင္ေနစဥ္ကာလမ်ားမွာ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ား၊ တ႐ုပ္၊ အိႏိၲယ နဲ႔ ဆုိဗီယက္ယူနီယံ တုိ႔ကုိလွည့္လည္ခရီးသြားခဲ့တယ္။<br /><br />ေတာင္အေမရိတုိက္႐ွိ မက္ဆီကုိ နုိင္ငံမွာ ေနထုိင္စဥ္ “Canto General” ဟုေခၚတဲ့ အပုိင္း၁၅ ပိုင္းပါဝင္တဲ့ ကဗ်ာ႐ွည္မ်ား ကုိေရးသားခဲ့ၿပီး ၁၉၅၀ ခုႏွစ္ မက္ဆီကုိ ႏုိင္ငံမွာပဲ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ပုံႏွိပ္ထုတ္ေဝခဲ့တယ္။ အဲဒီ စာအုပ္မွာ အပုိင္း၁၅ ပုိင္း ပါဝင္ၿပီး ကဗ်ာ႐ွည္ေပါင္း ၂၃၁ ပုဒ္ပါဝင္တယ္။ ကဗ်ာ႐ွည္ ၂၃၁ ပုဒ္ထဲက ၉ခုေျမာက္ျဖစ္တဲ့ “Let the Woodcutter Awaken” ကုိ ျမန္မာစာေရးဆရာ ျမသန္းတင့္က “သစ္ခုတ္သမားႏုိးၾကားေလာ့” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိခဲ့ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကုိ နီ႐ူဒါ ဟာ ေတာင္အေမရိကတုိက္တေနရာမွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ကေရးဖြဲ႔ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >ျပည္ေတာ္ျပန္ ဘဝ။</span><br /><br />၁၉၅၂ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ခ်ီလီႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလြဲေတြျဖစ္ၿပီး ဆုိ႐ွယ္လစ္ပါတီအားေကာင္းလာ တဲ့ေနာက္မွာ နီ႐ူဒါ ဟာ ခ်ီလီႏုိင္ငံကုိ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အမိႏုိင္ငံကုိျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူဟာ ကမာၻသိေက်ာ္ၾကားတဲ့ ကဗ်ာဆရာဘဝနဲ႔ သံတမန္လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကုိတာဝန္ယူခဲ့ျပန္တယ္။ သူဟာ စစ္ေအးတုိက္ပြဲအတြင္း က်ဴးဘား၊ ဆုိဗီယက္ယူနီယံ နဲ႔ အေမရိကန္တုိ႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ခဲ့တဲ့ “Cuba Missile Crisis” က်ဴးဘားႏုိင္ငံညႈကလီးယားျပႆနာ အတြက္ အေမရိကန္တုိ႔ကုိ ျပတ္ျပတ္သားသားေဝဖန္ခဲ့ၿပီး ဗီယက္နမ္က်ဴးေက်ာ္စစ္ပြဲကုိလည္း အျပင္းထန္ဆုံး ႐ႈံခ်ခဲ့ သူတေယာက္လည္းျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ CIA အဖြဲ႕ရဲ့ အထူးေစာင့္ၾကည့္ခံရသူတဦးလည္းျဖစ္တယ္။ နီ႐ူဒါ ဟာ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ ႏုိဘယ္စာေပဆု အတြက္လ်ာထားခံခဲ့ရၿပီး အေမရိကန္လက္ေအာက္ခံ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္က်င္ေရးအဖြဲ႕အစည္းတခုရဲ့ ကန္႔ကြက္မႈ ေၾကာင့္ ႏုိဘယ္ဆုနဲ႔ ေဝးခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />၁၉၆၆ ခုႏွစ္မွာ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕မွာ က်င္းပတဲ့ ႏုိင္ငံတကာ စာေရးဆရာမ်ားညီလာခံတက္ေရာက္ဖုိ႔ ဖိတ္ၾကားခံ ခဲ့ရေပမဲ့။ သူ႔ကုိ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ျပည္ဝင္ခြင့္ဗီဇာပိတ္ပင္ခဲ့ပါတယ္။ နီ႐ူဒါ ဟာ အဲဒီေခတ္အခါက သက္႐ွိထင္႐ွား႐ွိေနတဲ့ လက္ဝဲယိမ္းပညာတတ္ကဗ်ာဆရာ တေယာက္<br />အျဖစ္လည္း ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >သူ ၏ အခ်စ္။<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SSYCJl31_dI/AAAAAAAAAGo/8psgeD9jUAc/s1600-h/youth.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 151px; height: 154px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SSYCJl31_dI/AAAAAAAAAGo/8psgeD9jUAc/s320/youth.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270902777692159442" border="0" /></a><br />အခ်စ္ကဗ်ာေတြ အေရးေကာင္း အဖြဲ႔ေကာင္းတဲ့ ကဗ်ာဆရာႀကီးရဲ့ ဘဝမွာ ကုိယ္ေတြ႔အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ားစြာ႐ွိခဲ့ ပါေသးတယ္။ သူဟာ သူ႔ခ်စ္သူမိန္းမပ်ဴိေလး ေတြ ရဲ့ အေၾကာင္းကုိ သူ႔ရဲ့အခ်စ္ကဗ်ာမ်ားထဲမွာ ထည့္သြင္း ေရးသားေလ့႐ွိပါတယ္။<br /><br />နီ႐ူဒါ ျမန္မာျပည္ကုိ သံတမန္ရာထူးျဖင့္ သြားေရာက္အမႈထမ္း႐ြက္ခဲ့စဥ္တုန္းက ျမန္မာ အမ်ဴိးသမီးတေယာက္ နဲ႔ ခ်စ္ႀကိဳးသြယ္ခဲ့ဖူးတယ္။ “Josie Bliss” လုိ႔ အမ်ားကေခၚၿပီး အဂၤလိပ္လုိ အၿမဲဝတ္စားတတ္တဲ့ မိန္းမပ်ဳိေလး ကုိ နီ႐ူဒါ က ျမန္မာက်ားသစ္မေလးလုိ႔ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔တင္စားေလ့႐ွိပါတယ္။ သူနဲ႔ ျမန္မာမိန္းမပ်ဳိ တု႔ိရဲ့ ခ်စ္ဇာတ္လမ္းဟာ မိန္းမပ်ဳိေလးရဲ့ နီ႐ူဒါအေပၚ သဝန္တုိမႈေၾကာင့္ေသြးေအးခဲ့ရပါတယ္။ နီ႐ူဒါ ဟာ သူ႔ရဲ့ “အခ်စ္ကဗ်ာ ၂၀ ” ထဲမွာ အဲဒီ မိန္းမပ်ဳိေလး အေၾကာင္းစပ္ဆုိခဲ့တ့ဲကဗ်ာမ်ား အထဲက “Tango del Viudo” ဟာလည္း တပုဒ္အပါအဝင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္အထိတာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္။<br /><br />သူ႔ရဲ့ ပထမဆုံး ဇနီး မာရီယာ (Maria Antonieta Haagenar)ကုိ ဂ်ာဗား မွာေတြ႔ခဲ့ၿပီး။ ၁၉၃၀ ဒီဇင္ဘာလ မွာ သူမနဲ႔ လက္ထပ္ ခဲ့ပါတယ္။ ပထမဇနီး မာရီယာ နဲ႔ သမီးတေယာက္႐ွိခဲ့ၿပီး နာဇီအုပ္စုိးတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ နီရူဒါ ဟာ သူ႔ ပထမဇနီး န႔ဲ တရားဝင္မကြာ႐ွင္းရေသးခင္မွာ စပိန္ႏုိင္ငံမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္ကာလအတြင္း သူ႔ထက္ အသက္ ၂၀ႏွစ္ ႀကီးတဲ့ အာဂ်င္တီးနား အမ်ဳိးသမီး ဒီလီယာ ကာရီလ္ (Delia del Carril) နဲ႔ ခ်စ္ဇာတ္လမ္းစတင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၃၆ မွာေတာ့ ပထမဇနီးကုိ ကြာ႐ွင္းခဲ့ၿပီးေနာက္ ကာရီလ္ နဲ႔ တရားဝင္လူသိ႐ွင္ၾကားတြဲခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၄၃ မွာေတာ့ ကာရီလ္ နဲ႔ တရားဝင္လက္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ (ဒါေပမဲ့ အဲဒီလက္ထပ္မႈကုိ ခ်ီလီႏုိင္ငံက တရားမဝင္ဘူးလုိ႔ ေနာက္ပုိင္းေၾကညာခဲ့တယ္။)<br /><br />၁၉၅၁ ခုႏွစ္ ပါရီ ကုိ အသြားမွာ ေနာက္ဆုံးဇနီးျဖစ္လာမဲ့ ခ်ီလီအဆုိေတာ္ မာလ္တီဒယ္ (Matilde Urrutia)နဲ႔ ေတြ႔ဆုံခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပုိမုိခုိင္ၿမဲလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္ မွာေတာ့ နီ႐ူဒါ ဟာ ဒုတိယဇနီးသည္နဲ႔ ျပတ္စဲခဲ့ၿပီး မာလ္တီဒယ္ နဲ႔အတူေနထုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္မွာ မာလ္တီဒယ္ ကုိ တတိယ ဇနီးအျဖစ္ တရားဝင္လက္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ကြယ္လြန္ခ်ိန္ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ အထိ တတိယဇနီးႏွင့္ အတူေနထုိင္ သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >ဘဝရဲ့ ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္မ်ား။</span><br /><br />နီ႐ူဒါ ဟာ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာေတာ့ သူေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားခဲ့ရတဲ့ စာေပဆုိင္ရာ ႏုိဘယ္ဆုကုိ အတုိက္အခံမ်ားၾကားထဲ မွ ရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ ႏုိဘယ္ဆုေ႐ြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕ကုိ သူရဲ့ အတိတ္က စတာလင္ဝါဒေထာက္ခံခဲ့မႈ အေပၚကန္႔ကြက္မႈေတြ႐ွိခဲ့ေပမဲ့ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာႀကီး နီ႐ူဒါ ကုိေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပါ။<br /><br />ကဗ်ာဆရာႀကီးဟာ သူခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ခ်ီလီႏုိင္ငံ၊ စန္တီေရဂုိၿမိဳ႕ မွာ ၁၉၇၃၊ စက္တင္ဘာလ ၂၃ရက္ေန႔မွာ ႏွလုံးေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္အနိစၥ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ အသုဘ အခန္းအနားကုိလူေပါင္းမ်ားစြာ တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး အသုဘအခန္းအနားကေန အစုိးရအေျပာင္းအလြဲအတြက္ ဆႏၵျပပြဲျဖစ္ခဲ့လုိ႔ ရဲမ်ားနဲ႔ ႏွိမ္နင္းခဲ့ရပါတယ္။ ခ်ီလီႏိုင္ငံျပည္သူမ်ားဟာ ကမာၻေက်ာ္ကဗ်ာဆရာႀကီး ပက္ဗလုိ နီ႐ူဒါ အတြက္ နေျမာတသစြာ ငုိေႂကြးခဲ့ က်ပါတယ္။<br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br /><br />ႏုိဝင္ဘာလ ၂၀၊ ၂၀၀၈<br /></span></span><span id="fullpost"><span id="fullpost">ဘာသာျပန္ၿပီးခ်ိန္ ညေန ၆း၃၈ မိနစ္။</span></span><br /><span id="fullpost"><span id="fullpost"><br /><br /><br />References : Pablo Neruda - Wikipida the free encyclopedia.<br />Pablo Neruda Foundation.<br /><br />For Extra Reading: http://www.mizzimaburmese.com(ၿငိမ္းေဝ-ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေပၚမွာသူ႕ဘဝစခဲ့ တယ္)<br /><br /><br /></span></span></div><span id="fullpost"><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-5202605999658605310?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-78172506563066262152008-11-13T10:55:00.003-05:002008-11-13T11:22:26.210-05:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SRxTtFKAafI/AAAAAAAAAE4/ixkhlx4yjqI/s1600-h/sunset.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268177698060003826" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 201px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SRxTtFKAafI/AAAAAAAAAE4/ixkhlx4yjqI/s320/sunset.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">“ေတာက္…”ဖုိးလုံး စိတ္ဆုိးဆုိး နဲ႔ ေျမႀကီးကုိရွပ္ကန္ လုိက္ေတာ့ ဖုန္မႈန္႔ေတြ ေလထဲမွာ ေဝ့ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ မနက္ကထည္းက ခုခ်ိန္ထိ ေစ်းဦးမွ မေပါက္ေသး။ ဝုိင္းစိန္ နဲ႔ ပူစူးမ က ေဒါသတႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ ဖုိးလုံးကုိ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ ၾကည့္လုိ႔ သူတုိ႔လည္း ဒီေန႔ အဖုိ႔ ေစ်းဦးမေပါက္ေသး။ ပူစူးမ လည္း ဖုိးလုံးလုိ ေပါက္ကြဲလုိက္ခ်င္ ေပမဲ့ မိန္းကေလး ဆုိေတာ့ စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ထုိင္ေနလုိက္တယ္။ ဝုိင္းစိန္မ လည္း ေဘးမွာထုိင္ ေနေပမဲ့ ဘုရားဖူးေတြ လာမဲ့လမ္းဖက္ကုိ ေမွ်ာ္ေငးလုိ႔။ ပူစူးမ ေကာင္းကင္ ေပၚေမာ့ ၾကည့္လုိက္ တယ္ ေနက ေတာ္ေတာ္ ကုိ ျမင့္ၿပီး မြန္းတည့္ေတာင္ ေရာက္ေတာ့မယ္။ လြယ္ထားတဲ့ လြယ္အိတ္ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းေလး ထဲကုိ ငုံၾကည့္မိေတာ့ လြယ္အိတ္ထဲက ရာတန္ေလး ၂႐ြက္ နဲ႔ ၂၀ တန္ေလး ၅ ႐ြက္ က ေျပာင္ေလွာင္ကာ ပူစူးမကုိ ျပန္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဒါက ဝယ္သူကုိ ျပန္အမ္းဖုိ႔ အတြက္ အိတ္ထဲမွာ ေဆာင္ထားတဲ့ ပုိက္ဆံ။<br /><br />“ လူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္က်ၿပီလည္းဟာ…” ဝိုင္းစိန္မ ခပ္ညီးညီးေလသံကုိ ဖုိးလုံးက နားကေလာၿပီး “ေသၿပီ..ေသကုန္ၾကၿပီ” လုိ႔ ထေျပာတာ နဲ႔ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ရန္ေစာင္ျပန္ေရာ။ “ေတာ္ၾကဟာ .. နင္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေစ်းဝယ္မလာလုိ႔ စိတ္ညစ္ရတဲ့ၾကားထဲ.. ” ပူစူး ၾကားထဲက ဝင္ေဟာက္လုိက္မွပဲ ဝုိင္းစိန္ရဲ့ မ်က္ေစာင္း က ဖုိးလုံး မ်က္ႏွာေပၚက ခြာေတာ့တယ္။ သူတုိ႔ ထဲမွာ ပူစူးမ က အႀကီးဆုံး။ ပူစူး ၿပီးေတာ့ မွ ဖုိးလုံး၊ ဝုိင္းစိန္ ကေတာ့ အငယ္ဆုံးေပါ့ ဒါေပမဲ့ ႀကီးတယ္ငယ္တယ္ ဆုိတာ သူတုိ႔ၾကားမွာေတာ့ မ႐ွိ ဒီလုိပဲ နင္ရယ္ ငါရယ္လုိ႔ ေျပာရတာ အရသာ႐ွိေတာ့ ဘယ္သူကပုိ အသက္ႀကီးတယ္ဆုိတာေတာင္မွ ခပ္ေမ့ေမ့။ ဖုိးလုံးကေတာ့ ေယာက်ၤားေလးဆုိေတာ့ အရာရာ သူ႔ကုိ ဆရာတင္ရင္ ေက်နပ္ေနေရာ။ ပူစူးတုိ႔ ကလည္းအႀကိဳက္ေပါ့ ဆရာတင္ၿပီးေတာ့ သူ႔ကုိ ညာခုိင္းျပစ္လုိက္တယ္။ ဟုိေကာင္မ ဝုိင္းစိန္မ ဆုိ အဆုိးဆုံး။ ဟုိေန႔ကလည္း မန္က်ည္းသီး စားခ်င္တာကုိ ဖုိးလုံးသစ္ပင္တက္တာ လႊားကနဲ လႊားကနဲ နဲ႔ ျမန္သလားမေမးနဲ႔လုိ႔ ေျမွာက္ပင့္ၿပီး ေဒြးေလးစိန္ တုိ႔ ၿခံဝုိင္းေ႐ွ႕က မန္က်ည္းပင္ကုိ တက္ခုိင္းတာ မန္က်ည္းကုိင္းေျခာက္ေပၚနင္းမိၿပီး ကံေကာင္းလုိ႔ ဖုိးလုံး က်မေသတာ။ ဒါေတာင္ ဖုိးလုံးတုိ႔က ေလမေလ်ာ့ သူလ်င္လြန္းလုိ႔ အေပၚကုိင္းကုိ ဆြဲမိတာလုိ႔ ေလက်ယ္ေနေသးတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ သူတုိ႔သုံးေယာက္က သြားအတူ လာအတူ ေစ်းေရာင္းလည္းတူတူပဲ။ ေစ်းဝယ္သူကုိ လည္း ဘယ္ေတာ့မွ လုၿပီးမေရာင္းဘူး။ ေစ်းဦး မေပါက္ေသးတဲ့သူကို ေပါက္ၿပီးသူက အၿမဲညွာေလ့ ႐ွိတယ္။ သူတုိ႔ထဲမွာေတာ့ ဘယ္သူမွ သာတယ္နာတယ္ မ႐ွိဘူး မနာလုိတာလည္းမ႐ွိဘူး ျဖဴျဖဴစင္စင္ပဲ။ သူတုိ႔ သုံးေယာက္မွာ တူညီတဲ့ ဘဝ႐ုန္းကန္မႈေတြ႐ွိတယ္ အဲဒါကေတာ့ ဒီ ေ႐ႊစည္းခုံဘုရား မွာ ပုဂံ အမွတ္တရ ဓါတ္ပုံပုိ႔စ္ကတ္ေလးေတြ ဘုရားဖူး ဧည့္သည္ေတြကုိ ေရာင္းခ်ၿပီး အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းၾကျခင္းပဲ။ ေနထြက္ ကေန ေနဝင္ခ်ိန္ထိ ဒီေ႐ႊစည္းခုံ ဘုရားမွာ ပူစူးမတုိ႔ သုံးေယာက္ကုိ ေတြ႔ရမည္သာ။ မေျပာင္းလြဲ တဲ့ ေစ်းေခၚသံ ေလးေတြ နဲ႔ အတူူ ေ႐ႊစည္းခုံ ဘုရားရဲ့ သမုိင္းေၾကာင္းေတြကုိ ဧည့္သည္ေတြကုိ က်က္မွတ္ထားသမွ် ရြတ္ျပေနတတ္တဲ့ သူတုိ႔ကေလးေတြ မွာ တူညီတဲ့ မိသားစု ဝမး္ေရးျပႆနာေတြလည္း ႐ွိေသးရဲ့။<br /><br />သူတုိ႔ သုံးေယာက္လုံးက ဝက္ႀကီးအင္း႐ြာမွာေနတယ္ ေ႐ႊစည္းခုံဘုရားနဲ႔ ေတာ့သိပ္မေဝးဘူးေပါ့။ ပူစူးမ မွာက အေမ မ႐ွိေတာ့ အေဖရယ္ အေဖ့ေနာက္မိန္းမရယ္ သူဖက္ကပါလာတဲ့ သား တေယာက္ရယ္ အတူတူေနတယ္။ ပူစူး အေဖ က ဧရာဝတီျမစ္ထဲမွာ ဌက္ခတ္တယ္ အေဖ့ မိန္းမက ယြန္းထည္လုပ္တဲ့အလုပ္႐ုံ မွာ သူ႔သားက ေတာ့ ေညာင္္ဦးေစ်းထဲက ဆုိင္တဆုိင္မွာ အကူအလုပ္လုပ္တယ္။ ပူစူးမ က ဒီေ႐ႊစည္းခုံ ဘုရားမွာ ပုိ႔စ္ကတ္ ေရာင္းတယ္။ အေဖနဲ႔ ပူစူးက လြဲလို႔ က်န္ႏွစ္ေယာက္ က ႏွစ္ပတ္ တခါ မွလုပ္ခရတယ္။ ဒီေတာ့ အေဖနဲ႔ ပူစူး တေန႔လုပ္တဲ့ ဝင္ေငြက အိမ္ေထာင္တခုလုံး တေန႔စားဖုိ႔။ ဒီေန႔ အေဖ ေနမေကာင္းလုိ႔ ဌက္သြားမခတ္ႏုိင္ ဒီေတာ့ ပူစူး ေစ်းေရာင္းေကာင္းမွသာ ေနာက္ေန႔ အတြက္ ဆန္ဝယ္ ဆီဝယ္ လုပ္လုိ႔ရမွာ။ ဖုိးလုံးကေတာ့ အေဖေရာ အေမေရာ မ႐ွိေတာ့ ဖုိးေအ မမာသည္ႀကီးနဲ႔ေနတာ။ ဆုိေတာ့ ဖုိးလုံးက ပူစူးထက္ကို ပုိၿပီး ေန႔တြက္ကုိက္ ဖုိ႔လုိတယ္။ အားလုံးထဲမွာေတာ့ ဝုိင္းစိန္ က ပူစူးတုိ႔ေလာက္ ျပာျပာသလဲ ေန႔တြက္ ကုိက္ဖုိ႔ စိတ္ပူေနစရာ မလုိ။ ဝုိင္းစိန္က အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္ႏုိင္တဲ့ အေဖေရာ အကုိႀကီးတေယာက္ ပါ႐ွိေသး တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖက ဟုိးတေလာကမွ ေရခ်ိဳးမွားတာနဲ႔ တုိက္ဆုိင္ၿပီး မမာတာ ခုထိကုိ အလုပ္မဆင္းႏုိင္ေသးေတာ့ ဝိုင္းစိန္မ ရဲ့ လုပ္စာလည္း သူတုိ႔အိမ္အတြက္ လပ္တေလာ အဆင္ေျပဖုိ႔ လုိအပ္ေန သည္။ သူတို႔ သုံးေယာက္မွာ ေနာက္ တခုတူညီေနတာက သူတုိ႔ အားလုံး ေက်ာင္းမေနျခင္းပင္။<br /><br />ပူစူးမ ဟုိဒီ ေတြးေတာရင္း က ဖုိးလုံး နဲ႔ ဝုိင္းစိန္တုိ႔ ေအာ္ဟစ္သံ ေၾကာင့္ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး ဒီေမ်ာက္ႏွစ္ေကာင္ ဘာျဖစ္လည္းလုိ႔ ၾကည့္လုိက္မိေတာ့ ဝုိင္းစိန္က ေျပက်ေနတဲ့ ဆံရစ္ဝုိင္းကုိ ကုိင္ၿပီးငုိေနတယ္ ဖုိးလုံးက သာေအာင္ ဆုိတဲ့ေကာင္ေလးရဲ့ လည္ပင္းအကၤ်ီစကုိဆြဲထားၿပီး မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကုိ ေသခ်ာခ်ိန္ၿပီး လက္သီးနဲ႔ထုိးမယ္လုိ႔ျပင္ေနတယ္။ ရန္ျဖစ္ ေနတာကုိေတြ႔ေတာ့မွ ပူစူးမ သတိဝင္လာၿပီး “ဟဲ့ ဟဲ့ ဘာျဖစ္တာလည္း.. ေတာ္ေတာ့ ဖုိးလုံးလြတ္လုိက္…ဟဲ့ ဟုိေကာင္မ ဝင္ဆြဲေလ ငုိမေနနဲ႔ …” ပူစူးမ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကား အတင္းဝင္ၿပီး ဖုိးလုံးကုိယ္ ကုိတြန္းထုတ္ မွ သာေအာင္ခင္မ်ာ နာသြားတဲ့ လည္ပင္းကုိ ပြတ္ရင္း ငုိမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနတယ္။ သာေအာင္ က ပူစူးမ တုိ႔လုိပဲ ပုိ႔စ္ကတ္ေရာင္းတဲ့ ေကာင္ေလး ဒီ ေ႐ႊစည္းခုံဘုရား မွာ ပူစူးတုိ႔ အျပင္ ပုိ႔စ္ကတ္ေရာင္းတဲ့ တျခား ကေလးေတြ ႐ွိေသးတယ္။ ပူစူးတုိ႔ သုံးေယာက္ကသာ ဒီေနရာမွာ ေရာင္းတာၾကာေနၿပီ ဆုိေတာ့ ကုိယ့္အဖြဲ႔နဲ႔ ကုိယ္လုိျဖစ္ေနတာ။ ေနာက္မွ ေရာက္လာတဲ့ ကေလးေတြထဲမွာ အဲဒီ သာေအာင္ ဆုိတဲ့ေကာင္ အဆုိးဆုံး သူက ေစ်းလည္းလုေရာင္းတတ္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကုိမွလည္း ညွာရေကာင္း မွန္းမသိ သူေစ်းဦးေပါက္ၿပီးလည္း လုေရာင္းေနတာပဲ။ ခုလည္း ဝုိင္းစိန္မ ထုိင္ေနတာကုိ ေဘးကျဖတ္သြားရင္းနဲ႔ ဆံရစ္ဝုိင္းကို လက္နဲ႔ ဆြဲသြားလုိ႔ ဖုိးလုံးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ၾကတာ။ ဖုိးလုံးကလည္း ပူစူးတုိ႔ သုံးေယာက္ထဲမွာ သူက ေယာကၤ်ားေလးဆုိေတာ့ မိန္းကေလးေတြကုိ ကာကြယ္ေပးရတဲ့ တာဝန္ကုိ ဘယ္သူမွ မေပးပဲ ေက်ေက်နပ္နပ္ တာဝန္ယူထားသူဆုိေတာ့ သာေအာင္ နဲ႔ ရန္ျဖစ္ၾကတာေပါ့။<br /><br />ေအာ္ ဒီေန႔မွပဲ ဘုရားဖူးေတြကလည္း နည္းလုိက္တာေနာ္…ပူစူးစိတ္ထဲမွာေတြးလုိက္တယ္။ ဘာလုိ႔ ဧည့္သည္ ေတြနည္းသြားလည္းဆိုတာ အေဖ႔ကုိ ဟုိေက်ာင္းဆရာေလး ေျပာတာေတာ့ ျမန္မာျပည္ကုိ ကမာၻလွည့္ခရီး သည္ေတြ အရင္ကေလာက္မလာေတာ့လုိ႔တဲ့။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိတာေတာ့ ဆရာေလးက မေျပာသြားလုိ႔ ပူစူးလည္း မသိလုိက္ဘူး။ အရင္ က ဒီလုိ ေဆာင္းရာသီဆုိရင္ ကမာၻလွည့္ေတြ ဘုရားဖူးေတြ အေတာ္လာတာ။ ပူစူးတုိ႔ ေတာင္မွ အဂၤလိပ္လုိ ေ႐ႊစည္းခုံဘုရားသမုိင္းေၾကာင္းက်က္ထားရေသးတယ္။ ဆရာေလး သင္ေပး တာေပါ့ နားလည္လုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ႏႈတ္တုိက္က်က္ထားတာေလ။ ဘုရားဖူးေတြ ပုိ႔စ္ကတ္ဝယ္ တယ္ဆုိရင္ အလကား ဘုရားသမုိင္းကုိေျပာျပေပးတာေလ။ ႏုိင္ငံျခားသားႀကီးေတြဆုိ သေဘာက်လြန္းလုိ႔ သူတုိ႔ က ပုိ႔စ္ကတ္ေတြလည္း ကေလးအားလုံးဆီက ဝယ္တယ္ ပူစူးတုိ႔ကုိ ေခ်ာ့ကလက္ေတြေတာင္ ျပန္ေကၽြးသြားေသးတာ။ ပူစူးတုိ႔လည္း သူတုိ႔ကုိ ဘုရားသမုိင္း ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ အဂၤလိပ္လုိေျပာေပးလုိက္တယ္။ အမယ္ ပူစူးက အဂၤလိပ္လုိ အသံထြက္ပီတယ္ဆုိပဲ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာတာကုိ ဧည့္လမ္းၫႊန္မမ ျပန္ေျပာျပတာေလ။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပူစူးတုိ႔ေတြ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ဒီေလာက္လည္း ေငြရဖုိ႔ စိတ္မပူရဘူး။ အိမ္ မွာလည္း ဒီေလာက္ မက်ပ္တည္းဘူး၊ အရင္က မ်ားလွၿပီလုိ႔ထင္တဲ့ ပုိက္ဆံနဲ႔ ဆန္သြားဝယ္ တျပည္ေတာင္ မရေတာ့ဘူး။ ပူစူး က ကေလးေပမဲ့ ဆန္ေစ်း ေတြ တက္တက္လာ တာေတာ့ သတိထားမိတယ္ေလ။ ေန႔တုိင္း ေစ်းေရာင္းကျပန္ရင္ ေနာက္ေန႔ခ်က္ဖုိ႔ ဆန္ဝယ္ၿပီးမွ အိမ္ကုိျပန္ရတာကုိး။<br /><br />“ေဟး……ပူစူးမ ..ႏုိင္ငံျခားသားဧည့္သည္ေတြလာေနၿပီဟ … ” ဖုိးလုံးရဲ့ ဝမ္းသာအားရေအာ္သံ အဆုံး ပုိ႔စ္ကတ္ေရာင္းမယ့္ ကေလးေတြေရာ ဘုရားသမုိင္းေၾကာင္းေျပာျပမဲ့ ကေလးေတြေရာ အားလုံး အၿပိဳင္အဆုိင္ ဧည့္သည္ေတြ တက္လာေနတဲ့ ေစာင္းတန္း ဘက္ကုိ ေျပးၾကေလရဲ့။ ဟုိက်ေတာ့ ဧည့္သည္က ထင္ထားသလုိ အုပ္စုနဲ႔ လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ မဟုတ္ လူေလး ၅ ေယာက္ နဲ႔ ဧည့္လမ္းၫႊန္မမ တေယာက္။ ဒါေပမဲ့ ဧည့္လမ္းၫႊန္မမ က ပူစူးတုိ႔နဲ႔ မ်က္မွန္းတမ္းမိၿပီးသား ဒီေတာ့ သာေအာင္တုိ႔ အုပ္စု ေ႐ွ႕က ကာစီးကာစီး လုပ္ေနတာေတာင္ သူတုိ႔ဆီမွာ မဝယ္ပဲ ပူစူးတုိ႔သုံးေယာက္ ရပ္ေနတဲ့နားကုိ သူ႔ဧည့္သည္ေတြ ေခၚလာေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ ပါးစပ္က ပူစူးတုိ႔နားမလည္တဲ့ စကားသံ လုံးလုံးေထြးေထြး နဲ႔ သူ႔ဧည့္သည္ေတြကုိ ေျပာျပေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပူစူးတုိ႔ဆီကုိေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ဝုိင္းစိန္မ ကလည္း သူ႔ အရပ္ပုပုေလး ကုိ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး လက္ကပုိ႔စ္ကတ္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ကုိ ဧည့္သည္ေတြ မေတြ႔ေတြ႔ ေအာင္ ေျမွာက္ျပေနတယ္။ ပူစူးလည္း အလြတ္က်က္ထားတဲ့ အဂၤလိပ္စကားနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။ ဧည့္သည္ မိန္းမႀကီးတေယာက္က အံၾသတဲ့မ်က္ႏွာျဖစ္သြားၿပီး ပူစူးဆီက ပုိ႔စ္ကတ္ေတြ အမ်ားႀကီးဝယ္တယ္။ ဖုိးလုံး နဲ႔ ဝုိင္းစိန္ ဆီကလည္း ဝယ္ေနတယ္။ ဖုိးလုံးကလည္း သူ႔ရဲ့ ဘယ္လုိ ေျပာေျပာ မသာယာႏုိင္တဲ့ အဂၤလိပ္သံႀကီး နဲ႔ ေ႐ႊစည္းခုံဘုရား သမုိင္းေၾကာင္း ကုိ စ႐ွင္းျပေနေတာ့တယ္။<br /><br />ေစ်းဦးေပါက္ အေနနဲ႔ ေတာ့ ၁ ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ရလုိက္တယ္။ ပူစူးလည္း နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေအးသလုိလုိ ႐ွိသြားတယ္။ ဟုိေကာင္ ဖုိးလုံး နဲ႔ ဝုိင္းစိန္လည္း မဆုိးဘူးထင္ပါတယ္။ အဲဒီ ဧည့္သည္ေတြ ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံျခားဧည့္ သည္ေတြ မလာေတာ့ဘူး။ ဘုရားဖူးယာဥ္ေတြနဲ႔ေတာ့ လာက်ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ေစာင္းတန္းထဲက ဆုိင္ေတြမွာပဲ ဝယ္လာက်ေတာ့ ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့ ပူစူးတုိ႔ဆီက မဝယ္ေတာ့ဘူးေပ့ါ။ ဒီလုိနဲ႔ ညေနေစာင္းတဲ့ အထိ ႀကိဳးၾကားႀကိဳးၾကားပဲ ေရာင္းရေတာ့တယ္။ ညေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ လြယ္အိတ္ထဲမွာ ေရာင္းရတဲ့ေငြ ၂ ေထာင္ေက်ာ္ေလးပဲရေသးတယ္။ ပူစူးမ စိတ္ညစ္သြားတယ္ ဒီေငြနဲ႔ ဘယ္လုိ ဆန္နဲ႔ ဆီ ဝယ္ရမလည္းဆုိတာ မစဥ္းစားႏုိင္ေအာင္ပဲ။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ အခ်ိန္ကေတာ့ ေရာက္လာျပန္ၿပီေလ။ ဖုိးလုံး နဲ႔ ဝုိင္းစိန္လည္း ေန႔တြက္ေတာ့ ကုိက္ပုံမရ။ ဖုိးလုံးမ်က္ႏွာ သုန္မုန္ေနတာကုိၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္။ “ကဲ…အိမ္ျပန္က်ရေအာင္ ဒီခ်ိန္က်မွေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း ဘုရားလာဖူးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး..ေစာင္းတန္းထဲက ဆုိင္ေတြေတာင္ ပိတ္ကုန္ၿပီ” ပူစူး က ျပန္ဖုိ႔ႏုိးေဆာ္မွ ပဲ သူတုိ႔သုံးေယာက္သား ဘုရားရင္ျပင္ေပၚကေနထလာျဖစ္ေတာ့တယ္။<br /><br />အိမ္ျပန္တဲ့ လမ္းမွာ မနက္က ဧည့္သည္ေတြနဲ႔ ဧည့္လမ္းၫႊန္မမ ကုိ ထပ္ေတြ႔ေသးတယ္ သူတုိ႔ကေတာ့ ပူစူးတုိ႔ ကုိ မျမင္ပါဘူး။ ဧည့္သည္ေတြလက္ထဲမွာလည္း မွန္ေျပာင္းေတြ၊ ကင္မရာေတြနဲ႔။ သူတုိ႔ ေ႐ႊစည္းခုံဘုရားနားက ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းနဖူး ဆီကုိသြားေနၾကတာပဲ။ သူတုိ႔ ပုဂံ ရဲ့ ေနဝင္ဆည္းဆာကုိ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းနဖူး ကေန ဓါတ္ပုံ႐ုိက္မယ္ထင္ပါရဲ့။ ဝင္လုဆဲဆဲေနလုံးႀကီးပတ္လည္က ပုဇြန္ဆီေရာင္တိမ္တုိက္ေတြရယ္ ဧရာဝတီျမစ္ထဲက ေလွငယ္ေလးေတြရယ္ဟာ ေသသပ္လွပစြာ ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္လုိပါပဲ။ ပုဂံရဲ့ ဆည္းဆာ ကုိ တန္ဖုိးထားစြာနဲ႔ ၾကည့္လုိက်တဲ့ ဧည့္သည္ေတြ ၾကည့္ဖူးၿပီးတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားၿပီလဲ။<br /><br />ဆည္းဆာဆုိတာ ေန႔တေန႔ကုန္ဆုံးၿပီး ညဥ့္ဦးယံမလာခင္ အခ်ိန္ပုိင္းေလး အကူးအေျပာင္းကာလတခု။ ဧည္႔သည္ေတြ အတြက္ေတာ့ ၾကည္ႏႈးရင္ခုန္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ပူစူးတုိ႔အတြက္ေတာ့ ဆည္းဆာဆုိတာ ေနာက္ထပ္ ႐ုန္းကန္မႈတခုရဲ့အစ၊ ေန႔သစ္ကုိေရာက္ဖုိ႔ အတြက္ သေႏၶတည္ရာ၊ ပင္ပန္းမႈတုိ႔ရဲ့ တုိက္ပြဲေခၚသံ။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ပူစူးမတုိ႔ ဆည္းဆာနဲ႔ ဘုရားဖူးဧည့္သည္ေတြ ရဲ့ ဆည္းဆာ အျမင္တူေပမဲ့ ခံစားခ်က္ ေတြ မတူညီၾကတာပါပဲ။<br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ႏုိဝင္ဘာလ ၁၃ရက္၊ ၂၀၀၈<br />နံနက္ ၁၀း၃၉<br /><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-7817250656306626215?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-50739687743709576342008-11-10T01:06:00.012-05:002008-11-21T00:07:12.690-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SRfP6edAKWI/AAAAAAAAAEU/rAT7WNgr2Us/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266906892747155810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 123px; <br />CURSOR: pointer; HEIGHT: 101px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SRfP6edAKWI/AAAAAAAAAEU/rAT7WNgr2Us/s320/images.jpg" border="0" /></a><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify" align="justify">သတင္းတုိေလးတပုဒ္ ဖတ္မိၿပီး သေဘာက်လုိ႔ ၿပံဳး၊ ၿပံဳးမိရာကေန ျဖန္႔ေတြးၾကည့္ရင္းနဲ႔ ဒီစာေလးကုိ ေရးျဖစ္သြား တယ္။ သတင္းေလးက BBC News မွာပါတဲ့ သတင္းေလး အေၾကာင္းအရာက ဆန္းတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကုိၾကည့္ပါ။<br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,0,51); FONT-STYLE: italic">“ဆုိင္႐ွင္ထံသုိ႔ သူခုိးမွ ေတာင္းပန္စာ ေပးပုိ႔”</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,0,51); FONT-STYLE: italic">အဂၤလန္ႏုိင္ငံ ဘရစ္စေတာလ္ၿမိဳ႕႐ွိ အိႏိၵယကုန္စုံဆုိင္ပုိင္႐ွင္ အီမရန္ ဟာမက္ဟာ ထူးျခားတဲ့ ေတာင္းပန္စာ တေစာင္ လက္ခံရ႐ွိခဲ့ၿပီး။ စာနဲ႔ အတူ အဂၤလန္ ေပါင္စတာလင္ ၁၀၀ ကုိပါလက္ခံရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ စာပါ အေၾကာင္းအရာက…..</span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="COLOR: rgb(51,0,51); FONT-STYLE: italic">“ ေလးစားရပါေသာ ဆုိင္႐ွင္ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီစာကုိ ေနာင္တရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေရးသားလုိက္တာပါ။ တခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခင္ဗ်ားဆုိင္က ေဆးလိပ္ အလိပ္ ၄၀၀ ကုိ ခုိးယူခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီစာနဲ႔ အတူ ပူးတြဲပါ ေပါင္စတာလင္ေငြ ၁၀၀ ဟာ အဲဒီ ခုိးယူခဲ့ဖူးတဲ့ ေဆးလိပ္ ၄၀၀ ရဲ့ တန္ဖုိးနဲ႔ ညီမွ်တဲ့ေငြျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၇ ႏွစ္ တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဆးအလြန္ အကၽြံ႕စြဲေနသူတေယာက္ျဖစ္ေနၿပီး တညမွာ ခင္ဗ်ားရဲ့ ဆုိင္နားကုိ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိတုန္း ဆုိင္ကုိ တျခားတဦး ေဖါက္ထြင္းထားတာေတြ႔ၿပီး ပ်က္စီးလုိ႔ဟေနတဲ့ တံခါးကေန ဆုိင္ထဲကုိ ဝင္ေရာက္ခါ ေဆးလိပ္ အလိပ္ ၄၀၀ ကုိ ကၽြန္ေတာ္ခုိးယူခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဆးျဖတ္လုိက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဘဝကုိ ႐ုိးသားေကာင္းမြန္စြာျဖတ္သန္းေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ အတိတ္က မုိက္ပစ္ေတြကုိ ျပန္ေတြးမိတုိင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေနာင္တရလုိ႔မဆုံးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအျပစ္ေတြကုိ ေဖ်ာက္ဖ်က္လုိ႔ ရေအာင္ ဒီေတာင္းပန္စာနဲ႔ အတူတူ ကၽြန္ေတာ္ ခုိးယူခဲ့တဲ့ ေဆးလိပ္ေတြရဲ့ တန္ဖုိးေငြသားကုိပါ ခင္ဗ်ားဆီပုိ႔လုိက္ရတာပါ။ ခင္ဗ်ားရဲ့ ပစၥည္းေတြေပ်ာက္သြားလုိ႔ တခ်ိန္က ခင္ဗ်ားခံစား ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ အတြက္ ဒီစာနဲ႔ အနည္းငယ္မွ်ေလာက္သက္သာေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္တယ္ဆုိရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္အထူးပင္ ဝမ္းေျမာက္မိမွာပါ ခင္ဗ်ာ။ ”</span></span><br /><br /><br /><span id="fullpost"><span style="COLOR: rgb(51,0,51); FONT-STYLE: italic">စာပါအေၾကာင္းအရာကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ ဆုိင္႐ွင္ျဖစ္တဲ့ အီမရန္ ဟာမက္ ကေတာ့ သူလက္ခံရ႐ွိတဲ့ ေပါင္စတာလင္ ၁၀၀ ကုိ မူးယစ္ေဆးစြဲသူမ်ားကုသေရး ရံပုံေငြ အျဖစ္လႈတမ္းလုိက္မယ္လုိ႔ ေျပာဆုိပါတယ္။</span></span><br /><br /><br /><span id="fullpost">ကဲ သတင္းဖတ္ၿပီးေတာ့ ၿပံဳးမိသြားၿပီလား။ သူတပါးရဲ့ ေခၽြးနည္းစာကုိ ခုိးယူတာဟာ ေရသာခုိအေခ်ာင္လုိက္ သမားေတြရဲ့စိတ္ဓါတ္ပါ။ ေလာကမွာ မိမိကုိယ္က်ဳိးအတြက္နဲ႔ သူမ်ား႐ွာထားေဖြထား တဲ့ ပစၥည္းကုိ ပိုင္႐ွင္မသိ ေအာင္ခုိးယူျခင္းဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ စာရိတၱ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ မိမိရဲ့ ကုိယ္က်င့္တရားကုိ တန္ဘုိးခ် လုိက္ျခင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><br /><span id="fullpost">အေပၚသတင္းထဲကလုိ သူခိုးမ်ဳိးကေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကုိ ႐ွားပါးတဲ့ စိတ္ဓါတ္ပါပဲ။ သူဟာ အမွားကုိ အမွားမွန္းသိၿပီး သူ႔ကုိယ္သူ ျပဳျပင္ လုိက္ႏုိင္တယ္။ သူမ်ားပစၥည္းကုိ အလကားယူမိခဲ့တဲ့ အတြက္လည္း ေနာင္တရကာ ျပန္ေတြးလုိက္တုိင္း တႏွံ႔ႏွံ႔ခံစားေနရၿပီး မေနႏုိင္တဲ့အဆုံးမွာ ေတာင္းပန္စာေရး လုိက္တာပါ။ သူဒီစာကုိ မေရးရင္ ဆုိင္ပုိင္႐ွင္ျဖစ္တဲ့သူက ခုိးသူဘယ္ဘယ္ဝါဆုိတာ သိေတာင္သိလုိက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူခုိးရဲ့ တခ်ိန္က မိမိက်ဴးလြန္လုိက္တဲ့ အမႈအေပၚ ဝန္ခံလုိစိတ္၊ တာဝန္ယူလုိစိတ္၊ ခုိးယူမိတဲ့ပစၥည္း အတြက္ ပုိင္႐ွင္ရဲ့စိတ္ေသာကကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ နဲ႔ အတူ သူတပါးပစၥည္းကုိ အေခ်ာင္မရယူ လုိတဲ့ စိတ္ထားေကာင္းေလးေတြကုိ သတင္းေလးဖတ္ရင္း ဆက္စပ္ေတြးမိသြားပါတယ္္။ အကယ္၍သာ ဒီ သတင္းထဲက သူခုိးလုိ စိတ္ဓါတ္ေကာင္းေလး သူခုိးႀကီးေတြ သူခုိးေလးေတြ အားလုံးဆီမွာသာ ႐ွိခဲ့မယ္ဆုိရင္ ကမာၻေပၚမွာ ခုိးခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ အက်င့္၊ သူခုိးဆုိတဲ့ စကားလုံး ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္ထင္ပါရဲ့။</span><br /><br /><br /><span id="fullpost">စုိးသင့္ေဆြ</span><br /><span id="fullpost">ႏုိဝင္ဘာလ ၉ရက္၊ ၂၀၀၈</span><br /><span id="fullpost">ည ၁၁း၅၀</span><br /><br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-5073968774370957634?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-66321130788532068592008-11-09T12:37:00.001-05:002008-11-10T00:51:50.375-05:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SRcgbvGwGqI/AAAAAAAAAD0/f2dP--XcYfc/s1600-h/sem%2520coop%5B1%5D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266713950106426018" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 320px; height: 240px;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2jUwfMswOr8/SRcgbvGwGqI/AAAAAAAAAD0/f2dP--XcYfc/s320/sem%2520coop%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br />ကုိေအာင္က Cbox ထဲမွာလာေရးသြားတယ္။ ပုိ႔စ္အသစ္တင္မယ္ထင္လုိ႔လာဖတ္တယ္တဲ့။ ဒီရက္ အတြင္း ပုိ႔စ္ အသစ္ မတင္ျဖစ္တာမုိ႔ လာလည္တဲ့သူေတြ ကုိ အားေတာင္နာတယ္။ ကုိယ္က ခုမွ ဘေလာ့ဂါ လက္သစ္ေလးရွိေသးတယ္ ဆုိေတာ့ အသစ္ေတြ ဒလေဟာ ပုိ႔စ္တင္ျဖစ္မယ္လုိ႔ ကုိေအာင္ႀကီးက ထင္ပုံရတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာေရးဖုိ႔ ဆုိတာ ထင္သ ေလာက္ေတာ့ မလြယ္ဘူး ပထမ အေၾကာင္းအရာ ကလည္းရွိမွ၊ ဒုတိယစိတ္ကလည္း ၾကည္လင္ေနမွ၊ တတိယ ကေတာ့ အေၾကာင္းအရာလည္းရွိ စိတ္ကလည္းသြင္းမိၿပီဆုိေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေတြေၾကာင့္ ဟုိဟာေလးထလုပ္ရ ဒီဟာေလးေျပးလုပ္ေပးရ ဖုန္းလာလုိ႔ထေျပာရ နဲ႔ ခုနက ရွိေနတဲ့ စိတ္ေလး ၾကက္ေပ်ာက္ ဌက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားျပန္တာနဲ႔ အစက ျပန္လုိ႔ စိတ္ကုိျပန္ သြင္းရျပန္ ပါေရာ။ အင္း စာေရးရတာလည္း သူမ်ားေတြအတြက္ေတာ့ ဘယ္လုိေနမယ္မသိ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ကုိ မလြယ္ဘူး။<br /><br />အရင္ကေတာ့ စိတ္နဲ႔ေရးမိ ေနတာမွ တပုဒ္ၿပီးတပုဒ္ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း ကားစီးလည္းထြက္၊ ရထားစီးလည္းထြက္။ ဒါေပမဲ့ ခ်ေရးလုိက္စမ္းေဟ့ ဆုိမွျဖင့္ ဘယ္ကဘယ္လုိ စရမွန္းကုိမသိ။ ခ်ေရးလို႔ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေရးမိၿပီးေတာ့လည္း ကုိယ့္မွာ ေခါင္းစဥ္္ေပးဖုိ႔ၾကေတာ့ ခက္ေနျပန္ေရာ။ အဲဒါနဲ႔ ေရးလုိ႔ မၿပီးတုိးလုိ႔တန္းလွမ္္းေတြကလည္း တပုံႀကီး။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒီလုိ ဝတၳဳေတြဘာေတြ စေရးတာမဟုတ္ဘူး ကာတြန္းပုံေလးေတြ ဆြဲၿပီးေတာ့ စာသားလုိက္ျဖည့္တာေပါ့။ ေကာင္မေလးလမ္းေလွ်ာက္ရင္း သီခ်င္းညီးတယ္ဆုိရင္ ေကာင္မေလးလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ပုံရဲ့ ေဘးမွာ သီခ်င္းစာသား ကုိ စကားေျပာတဲ့ အကြက္ေလးနဲ႔ ေပါ့။ အိမ္မွာ အဖုိးက ပန္းခ်ီလဲဆြဲ စာလည္းေရးဆုိေတာ့ စာရြက္လြတ္ နဲ႔ ပုံဆြဲ ခဲတံေတြက လက္လွမ္းမီရာမွာ ရွိေတာ့ ေဆာ့လည္းေဆာ့လုိ႔ေကာင္း ဆြဲလည္းဆြဲလုိ႔ေကာင္း။<br /><br />ငယ္ငယ္က ကေလးလုိေဆာ့တာလည္း အစြမ္းကုန္ေဆာ့တယ္။ သစ္ပင္တက္၊ ထုပ္စီးထုိး၊ ဖန္ခုန္၊ စယ္ေတာက္၊ ဂုံညင္းဒုိးပစ္ စုံလုိ႔ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေသာင္းက်န္းတာ။ အဲ မွတ္မွတ္ရရ စာေတြလည္း သည္းသည္းမဲမဲ ဖတ္တာပဲ။ ငယ္ငယ္္တုန္းကေတာ့သိတယ္ မဟုတ္လား ေရႊေသြးတုိ႔ ေတဇတုိ႔ေပါ့ စာအုပ္ေပါင္းခ်ဳပ္္ ေတာင္ခ်ဳပ္ထားလုိက္ေသးတယ္။ ဖတ္ၿပီးသားလည္း ျပန္ဖတ္ ဘယ္ေတာ့မွ မရုိးဘူး အဲဒီတုန္းက ပန္းခ်ီဦးဘၾကည္ရဲ့ သရုပ္ေဖာ္ လက္ရာေတြနဲ႔ေပါ့ အရမး္ေကာင္း အရမ္းႀကိဳက္ေပါ့။ ကာတြန္းကုိေတာ့ ႀကီးတဲ့ အထိႀကိဳက္တုန္း မရွက္တမ္း ဝန္ခံရရင္ ခုခ်ိန္ထိေတာင္ ကာတြန္းကားၾကည့္တုန္း။ ကာတြန္းဘယ္ေလာက္ ႀကိဳက္လည္းဆုိ ထင္းရူးေသတၱာနဲ႔ တလုံးကာတြန္းစာအုပ္ေတြစုထားတာ။ တင္ေအာင္နီ ရဲ့ ျပာေလာင္၊ ေငြၾကည္ ရဲ့ ကမာၻရွား၊ ေမာင္လြင္ ရဲ့ ငထက္ျဖား၊ သစ္ထြဏ္း ရဲ့ ေမာင္တီထြင္၊ သန္းၾကြယ္ ရဲ့ ဖုိးဝနဲ႔ အဂၤါၿဂိဳလ္၊ ေအာင္ရွိန္ ရဲ့ စိတ္တုိနဲ႔ ေမ်ာက္ညွိ၊ ေမာင္ဝဏၰ ရဲ့ သမိန္ေပါသြပ္ (အားလုံးစုံေအာင္ မေရးႏုိင္လုိ႔ အႀကိဳက္ဆုံးေတြ ေရြးေရးတာေနာ္..)<br /><span id="fullpost"><br />အင္း .. အသက္ ၉ႏွစ္မွာ စဖတ္ရတဲ့ မွတ္မွတ္ရရ လုံးခ်င္းဝတၳဳ ကုိေျပာရရင္ေတာ့ ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္ရဲ့ ႏွစ္ေလာကတုိက္ပြဲ (ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေၾကာက္လုိ႔ အိမ္ေနာက္္ကုိေတာင္ အေဖာ္နဲ႔မွ သြားရဲတယ္)၊ ေနာက္ေတာ့ ဦးထင္လင္းရဲ့ ေပၚလီယာနာ၊ (သိ္ပ္ေတာ့ အထင္မႀကီးပါနဲ႔ဦးေနာ္ အိမ္က စာအုပ္ထုတ္ေဝေရးလုပ္ငန္း ရွိေတာ့ အဲဒီကထုတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက အိမ္မွာလြယ္လြယ္ကူကူရွိေနလုိ႔) ေနာက္ေတာ့ အိမ္မွာ ရွိတဲ့စာအုပ္စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြ ေတြ႔တာ အကုန္ဖတ္ေတာ့တာပဲ။ အခ်စ္ဝတၳဳေတြေတာ့ အဲတုန္းက စိတ္မဝင္စားေသးဘူး ငယ္ေသးတာကုိး။ မွတ္မွတ္ရရ အရမ္းႀကိဳက္တာ ေမာင္ထင္ ရဲ့ ငဘ မ်က္ႏွာဖုံးမွာ ဇာတ္ေကာင္ ငဘ က သစ္ပင္ကုိမွီ ေျခေထာက္ကုိခ်ိတ္ ၿပီးေဆးလိပ္ေသာက္ေနတဲ့ပုံ ဆြဲတဲ့သူကုိေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ငဘ ကုိ ဖတ္တာမွ အေခါက္ေခါက္။ အႀကိဳက္ဆုံးက ဂ်ပန္ေခတ္ေငြစကၠဴေတြကုိ မီးပုံရႈိ႕လုိက္တဲ့ အခန္းကုိပါ။<br /><br />အဲဒီလုိနဲ႔ .. ရွာေဖြဖတ္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆုံးက်န္တာက အမႀကီးရဲ့ ဝတၳဳေတြကုိ တျမတ္တႏုိးသိမ္းထားတဲ့ သံေသတၱာႀကီး။ အဲသူကလည္း သူ႔စာအုပ္ေတြကုိ တရုိတေသနဲ႔ ၂အုပ္ယူဖတ္ ၿပီးရင္ အဲဒီ ၂အုပ္ျပန္ထားမွ အသစ္ထုတ္ေပးတာမ်ိဳး စည္းကမ္းရွိရွိေပါ့။ အရြယ္က ငယ္ေသးေတာ့ ဘယ္ဟာကုိ သြားႀကိဳက္လည္းဆုိေတာ့ ၾကဴေမြး ရဲ့ အေလာင္းေဖ်ာက္တမ္းကစားမယ္။ ၾကဴေမြး စာေတြက ရီလည္းအရမ္းရီရေတာ့ သေဘာကုိ က်လုိ႔။ ေနာက္ေတာ့ ေသတၱာထဲရွိသမွ် ယုဝတီ ခင္စိန္လႈိင္၊ျမတ္ထန္၊ ၿငိမ္းေက်ာ္၊ အကုန္ ကုိဖတ္ပစ္တာ။ ေက်ာင္းစာကလြဲရင္ က်န္တဲ့စာအားလုံးစိတ္ဝင္စားတယ္ ဆုိတာလုိျဖစ္လာေရာ။ အဲဘယ္ရာသီဥတုကုိ အႀကိဳက္ ဆုံးလည္းလုိ႔ေမးရင္ ေႏြရာသီကုိ အႀကိဳက္ဆုံးလုိ႔ ျမန္ျမန္ႀကီးေျဖျဖစ္တယ္။ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ေက်ာင္းစာက်က္စရာမလုိပဲ ႀကိဳက္ရာ စာအုပ္ေတြကုိ ႀကိဳက္သလုိဖတ္ခြင့္ ရွိတာကုိး။<br /><br />ဒီလုိ ေက်ာင္းစာမဖတ္ခ်င္ဘဲဲ အျပင္စာေတြဖတ္ေနလုိ႔ အေမက ေျဗာတင္တာလည္းခန ခန။ ေနာက္ေတာ့ အတန္းက ရလာေတာ့ စာေတြမ်ား နဲ႔ ဟုိလုိင္းဝင္မွ လူရာ ဝင္ေတာ့ မလုိလုိ၊ ဒီလုိင္းရသြားရင္ေတာ့ လူျဖစ္ရႈံးေတာ့ မယ္လုိလုိ ေခတ္ေရစီးထဲ ေမ်ာပါၿပီး ေက်ာင္းစာေတြက်က္ၿပီးရင္း က်က္ ေနလုိက္တာ အျပင္စာေတြ (ဝတၳဳေတြနဲ႔) ေဝးသြားေရာ။ ဒါေပမဲ့ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားကုိေတာ့ ဘယ္သူမွလာ သိမ္းပုိက္လုိ႔ မရ။ ဆယ္တန္းလည္းေအာင္ေရာ ေက်ာင္းေတြ ႏွစ္ရွည္လမ်ား (ရက္ရွည္မဟုတ္ပါ ျမန္မာျပည္မွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား တကၠသုိလ္တက္ဖုိ႔ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းကေစာင့္ခဲ့ရတာ)၊ ဆယ္တန္းေအာင္ ၿပီးေတာ့ လြတ္ၿပီ ကၽြတ္ၿပီဆုိၿပီး စာအုပ္ေတြ ဌားဌားဖတ္။ အိမ္ေရွ႕အိမ္မွာ စာအုပ္ဌားဆုိင္ဖြင့္ေတာ့ အဆင္ကုိ ေျပလုိ႔။ အဲဆုိင္ကပဲ ဂ်ဴး၊ တာရာမင္းေဝ၊ ေမၿငိမ္း၊ ၾကည္ေအး၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ ေအာင္သင္း၊သာဓု၊မင္းလူ၊သုေမာင္၊ေမာင္ဝဏၰ၊ ႏြယ္ဂ်ာသုိင္း၊ ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီကုန္း)၊ ေဖျမင့္၊ ကုိတာ ဒီလုိ စာအုပ္ေတြကေန ျမစၾကၤာလုိ ေရွးေဟာင္းဂမီရ စာအုပ္ေတြလည္း ရွိေတာ့ ေရငတ္တဲ့သူ ေရတြင္းထဲက်သလုိ စာအုပ္ေတြကုိ ဝါးစားသလုိကုိဖတ္ပစ္ လုိက္တာ။ ၿပီးေတာ့ မေဟသီ၊ ခ်ယ္ရီ၊ ရွပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ေရႊအျမဴေတ စတဲ့ မဂၢဇင္းေတြလည္း ထြက္တာနဲ႔ အရင္ဦးေအာင္ကုိ စာအုပ္ဆုိင္က အမကုိေျပာထားရတယ္။<br /><br />ဒါေတြေျပာေနတာနဲ႔ လုိရင္းေပ်ာက္သြားဦးမယ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီလုိ…. ဒီေလာက္ စာေတြဖတ္ ျဖစ္ေပမဲ့ စာေရးဖုိ႔ၾကေတာ့ မလြယ္တာကုိေျပာခ်င္တာ။ စာဖတ္နာတဲ့ သူဟာ ဗဟုသုတႂကြယ္သလုိ စာေရးလည္းေကာင္း တယ္တဲ့ ကုိယ့္မွာေတာ့ စာအုပ္ေတြဖတ္ စာေရးဆရာေတြကုိ အားက်လုိ႔ စာေရးမယ္ဆုိ ခ်ၿပီးေရးၾကည့္ေတာ့ လည္း အစ သာစထားၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ အဆုံးမေရာက္ခဲ့။ အဲလုိန႔ဲပဲ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ ေခ်ာင္ထုိးထားလုိက္ ျပန္ေရာေပ့ါ။ အင္တာနက္ ဆုိတာႀကီးေပၚလာေတာ့ ေလ့လာေလွ်ာက္ဖတ္ န႔ဲ သူမ်ားေတြ ဘေလာ့ေတြကုိ အားက်၊ ေအာ္ ေတာ္လုိက္က်တာ ေရးႏုိင္လုိက္က်တာ လုိ႔ အားက် က် ေန႐ုံကလြဲလုိ႔ မယ္မယ္ရရ ခ်မေရးျဖစ္ခဲ့။ ခုေတာ့ ေဘးနားက တြန္းအားေပးတဲ့သူလည္း႐ွိ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာလည္း ဘေလာ့ ေတြ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္နဲ႔ ဘေလာ့ပုိင္႐ွင္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ကုိယ္လည္း အင္း ေရးမွ ေရးမွ လုိ႔ အားတင္းၿပီးေတာ့ စာေရးျဖစ္လာေတာ့ တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အေပၚက ေျပာခဲ့ၿပီးသည့္ အတုိင္း ကုိယ္တုိင္က ခုမွ စေရးခါစ သူမ်ားေတြလုိ ေဟာတပုဒ္ ေဟာတပုဒ္ ေရးေလာက္ေအာင္လည္း လက္ကမသြက္၊ စိတ္ကမထြက္ေတာ့ ပုိ႔စ္အသစ္တင္တာေနာက္က်၊ ၾကန္႔ၾကာ ဆုိေတာ့ လာလည္ၾကတဲ့သူေတြကုိ လည္းေတာင္းပန္ခ်င္တာေရာ။ ကုိယ့္အတြက္ လည္းပုိ႔စ္ အသစ္တခုရတာ ေရာနဲ႔ တခ်က္ခုပ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ ေရးျဖစ္သြားတာပါ။<br /><br />ပုိ႔စ္အသစ္ ေတြ ျမန္ျမန္ မ်ားမ်ားတင္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ့မယ္ ဒါေပမဲ့ မတင္ျဖစ္ရင္လည္းနားလည္မႈေပးၿပီး ေနာက္လည္းမၾကာ မၾကာ လာလည္ပါဦးလုိ႔ ကုိကုိ မမ ေမာင္ ညီမေလး ဦေလး ေဒၚေဒၚ ေတြကုိ ဒီပုိ႔စ္ေလးနဲ႔ ေတာင္းပန္လုိက္ပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ႏုိဝင္ဘာလ ၉ ရက္၊ ၂၀၀၈<br />ေန႔လည္ ၁၂း၂၇<br /><br />(ကုိေအာင္ႀကီးေရ … ပုိ႔စ္အသစ္တင္လုိက္ၿပီေနာ္… ဒီေလာက္ဆုိေက်နပ္ေတာ့ဗ်ဳိ႕)<br /><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-size:0;"></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-6632113078853206859?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-11168430155127908942008-11-05T23:23:00.000-05:002008-11-05T23:25:41.300-05:00<div align="justify">မဲေပးတယ္ဆုိတာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားတေယာက္အတြက္ေတာ့ ႏုိင္ငံသားတာဝန္တရပ္ကုိ ထမ္းေဆာင္ တာပါတဲ့။ အရင္က အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားလူငယ္လူ႐ြယ္ေတြဟာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတုိ႔ မဲေပးတာတုိ႔ကုိ စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းပါးၾကပါတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ မဲေပးသူရာခုိင္ႏႈန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း လူလတ္ပုိင္း နဲ႔ သက္ႀကီး႐ြယ္အုိပင္စင္စားေတြပဲမ်ားတာပါ။ ဒီႏွစ္ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ လူငယ္ေတြ နဲ႔ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြက ပုိၿပီးတက္တက္ႂကြႂကြ မဲေပးခဲ့ ေထာက္ခံခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ တခဲနက္ေထာက္ခံအားေပးခဲ့သူကေတာ့ လူငယ္သမတေလာင္း (ခုေတာ့ အေမရိကန္ရဲ့ ပထမဆုံး လူမည္း သမတ) Barack Obama ကုိျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ စီးပြားေရးကေမာက္ကမျဖစ္မႈ၊ ဘ႑ေရးလုိေငြျပမႈ နဲ႔ စစ္ပြဲေတြ ဒါေတြအားလုံးအတြက္ ေျပာင္းလြဲမႈအသစ္တခုကုိ အလြန္အမင္း လုိလားေတာင့္တ ေနၾကတာပါ။<br /><br />အခု သမတသစ္ျဖစ္တဲ့ အုိဘားမားဟာ သက္တမ္းကုန္ဆုံးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ သမၼတေဟာင္း ေဂ်ာ့႐ွ္ဘြတ္႐ွ္ လက္ထက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စီးပြားေရးမေျပလည္မႈ၊ စစ္ပြဲႏွစ္ခု နဲ႕ အလုပ္လက္မဲ့ျပႆနာေတြ အားလုံးကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖ႐ွင္း ရမွာျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ အေမရိကန္ရဲ့ အတုယူဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေလးကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ မဲေပးၿပီးျပန္လာတဲ့ လူေတြကုိ ႏုိင္ငံတဝွမ္းမွာ႐ွိတဲ့ အခ်ဳိ႕စားေသာက္ဆုိင္ေတြ၊ ေကာ္ဖီဆုိင္ေတြ၊ ေရခဲမုန္႔ဆုိင္ေတြ က ဆုခ်တဲ့အေနနဲ႔ အခမဲ့ေကၽြးေမြးတယ္ဆုိတာပါပဲ။ မဲသြားေပးတဲ့သူတေယာက္ဟာ မဲ႐ုံမွာ မိမိဆႏၵ႐ွိတဲ့အတုိင္း ဒီမုိကရက္ကုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရီပါဘလစ္ကန္ ကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ မဲေပးၿပီးသြားရင္ “I voted ” ဆုိတဲ့အမွတ္အသားပါ တံဆိပ္ဝုိင္းေလးတခုကုိ မဲေပးၿပီးေၾကာင္း သက္ေသအျဖစ္ရ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီတံဆိပ္ေလးကုိ သာျပလုိက္ အခမဲ့လုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီ၊ ဒုိးနပ္၊ အသားညွပ္ေပါင္မုံေတြ နဲ႔ ေရခဲမုန္႔ေတြကုိ ဆုိင္ေတြက ဝမ္းပန္းတသာနဲ႔ေကၽြးေမြးတာပါ။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားတုိင္းဟာ သူတုိ႔ ရဲ့ အနာဂတ္ကုိ သူတုိ႔ပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ ၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့ႏုိင္ငံကုိ သူတုိ႔ကုိယ္စား အဖက္ဖက္ကေကာင္းမြန္၊ တုိးတက္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔ အတြက္ သမတေ႐ြးတဲ့ပြဲမွာ သူတုိ႔ဟာ အသည္းၾကားက မဲတျပားကုိ အေကာင္းဆုံး အေတာ္ဆုံးလုိ႔ သူတို႔္သတ္မွတ္ယုံၾကည္ထားတဲ့ သမတေလာင္းကုိ မဲေပးခဲ့ ၾကတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />အဲဒီေနာက္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ ေၾကာျငာလုိက္တဲ့ အခါမွာလည္း အုိဘားမားကုိ ေထာက္ခံမဲထည့္ခဲ့ သူေတြဟာ သမတအုိဘားမား ရဲ့ ေအာင္ပြဲဟာ သူတုိ႔ရဲ့ေအာင္ပြဲ သူတုိ႔ရဲ့ေပ်ာ္႐ႊင္မႈလုိပဲ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္တဲ့ ႏုိဝင္ဘာလ၄ရက္ေန႔ညကေန ေနာက္ေန႔ လင္းအားႀကီးအခ်ိန္္အထိ ဝါရွင္တန္ ဒီစီၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ့ လမ္းမေတြမွာ ကားေတြ၊ လူေတြဟာ အုိ-ဘား-မား……အုိ-ဘား-မား လုိ႔လွည့္လည္ဟစ္ေကၽြးရင္း သူတုိရဲ့ေထာက္ခံမႈကုိ ထင္ထင္႐ွား႐ွားျပခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလုိပဲ ႏုိင္ငံအႏွံမွာလည္း ဂုဏ္ျပဳပြဲေတြလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ လာမဲ့ ၂၀၀၉၊ ဇန္နဝါရီလ ၂၀ရက္ေန႔မွာ သမတ သက္တမ္းကုန္ဆုံးမဲ့ လက္႐ွိ ရီပါဘလစ္ကန္ သမတ ေဂ်ာ့႐ွ္ဘြတ္႐ွ္ ဘက္ကလည္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ လုိက္နာၿပီးေတာ့ သမတသစ္ကုိ အာဏာလြဲေျပာင္း ေပးမယ္လုိ႔လည္း ဂတိျပဳေျပာၾကား လုိက္တယ္။ တရားမွ်တတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ နဲ႔ ဒီမုိကေရစီရဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္ကုိ အတူတူတြဲေတြ႔ရတဲ့ အျပင္ အင္မတန္အတုယူစရာေကာင္းတဲ့ တုိင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ကုိလည္း ထင္ထင္႐ွား႐ွားေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ ပါတီ၊ အသင္းအဖြဲ႔ ဆုိတဲ့တဖက္စြန္းေရာက္အစြဲေတြမ႐ွိပဲနဲ႔ တုိင္းျပည္အတြက္ အတူတူူ လက္တြဲၿပီးအလုပ္လုပ္ၾကမွာျဖစ္တယ္။<br /><br />လက္႐ွိသမတက ရီပါဘလစ္ကန္ပါတီျဖစ္လုိ႔ ဒီမုိကရက္ပါတီႏုိင္တာကုိ ညစ္ၿပီး ျဖစ္ကတတ္ဆန္း အာဏာလြဲေျပာင္းတာမ်ဳိးလည္းမလုပ္သလုိ ၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲရလဒ္ ကုိ မလုိက္နာပဲ အာဏာကုိဆက္လက္ ခ်ဳပ္ကုိင္တာမ်ဳိးလည္း လုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ေတြဟာ အာဏာဆုိတဲ့အရာတခုအတြက္၊ ငါဆုိတဲ့ပုဂၢဳိလ္ တေယာက္အတြက္ နဲ႔ တုိင္းျပည္တခုလုံးကုိ နစ္မြန္းေအာင္လုပ္လုိ္တဲ့ စိတ္မ်ဳိးေတြလည္းမ႐ွိပါဘူး။ အခ်ိန္တန္လုိ႔ ဆင္းေပးရမဲ့ သူက သမတေနရာက ဆင္းေပးၿပီး ေနာက္တက္ရမဲ့သမတက အိမ္ျဖဴေတာ္ကေန သူ႔ရဲ့အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႕နဲ႔ အတူ တုိင္းျပည္ကုိ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္သြားမွာပါ။<br /><br />ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ တရားမွ်တတဲ့ ၁၉၉၀ခုနွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိေဘးဖယ္ၿပီး စစ္အာဏာ႐ွင္အစုိးရက အာဏာကုိ ဆက္လက္ခ်ဳပ္ကုိင္ထားဆဲပါ။ ဘယ္သူ႔ကုိမွ အာဏာလြဲေပးမွာ မဟုတ္သလုိ၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ လည္း ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရးလုပ္ဖုိ႔ လက္ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါ ဆုိတဲ့ အတၱစိတ္၊ ငါ့ေနရာ၊ ငါ့အာဏာဆုိတဲ့ စိတ္ထားေတြသာ ဖုံးလြမ္းၿပီး မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္စြာ မုိက္တြင္းနက္ေနတုန္းပါပဲ။ အေျခခံဥပေဒမူက်မ္းကုိလည္း ျပည္သူေတြက ေထာက္ခံသည္ျဖစ္ေစ၊ ကန္႔ကြက္သည္ျဖစ္ေစ သူတုိ႔အာဏာတည္ၿမဲေရးအတြက္ တဖက္သက္ ေရးဆြဲ ေထာက္ခံ အတည္ျပဳထားၿပီး။ ေနာက္ၿပီး ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ မွာလည္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲလုပ္ေပးဦးမယ္လုိ႔ ဂတိေပးထားျပန္ပါေသးတယ္။ ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲဟာ တရားမွ်တမႈ႐ွိမယ္ မ႐ွိဘူးဆုိတာကုိေတာ့ အထူးအျငင္းပြား ေနစရာ ေတာင္မလုိအပ္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ တုိင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ဆုိတာ သတင္းစာေတြ၊ တီဗီေတြမွာ ဝါဒျဖန္႔ဇာတ္လမ္းေတြ ျပျပေနယုံနဲ႔ မလုံေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ တကယ္တုိင္းျပည္ခ်စ္တယ္ဆုိရင္ တုိင္းျပည္ေကာင္းဖုိ႔ မိမိတုိ႔နဲ႔ ဝါဒမတူသူေတြ အတုိက္အခံေတြနဲ႔ အတူတူလက္တြဲၿပီး တုိင္းျပည္ေကာင္းေအာင္ တုိးတက္ေအာင္ အေျဖ႐ွာေဆြးေႏြး ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ လက္႐ွိအေျခအေနမွာ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူေနမႈအဆင့္အတန္း အားလုံးအဘက္ဘက္ ဆုတ္ယုတ္ေနပါၿပီ။ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးတယ္ဆုိတာ လက္နက္ခ် အညံ့ေပးလုိက္တာမဟုတ္ပဲ ယုိယြင္းေနတဲ့ တုိင္းျပည္ကုိ ျပန္လည္ထူေထာင္ဖုိ႔ ေစတနာသန္႔သန္႔ သူ႔ဖက္ကုိယ့္ဖက္ အတူတူပူးေပါင္းလုပ္ကုိင္မႈ ျဖစ္လုိ႔ အင္မတန္မွ မြန္ျမတ္တဲ့ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြရဲ့ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဆုိတဲ့ စကားအေပၚ အေျပာတင္မဟုတ္ လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္ပုံေတြကုိ သာဓကယူၿပီး အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္ သံေဝဂတရားရၿပီး မာနေတြခဝါခ်ႏုိင္ၾကပါေစ။<br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ႏုိဝင္ဘာလ ၅ရက္၊ ၂၀၀၈<br />ည ၁၀း၄၇<br /><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-1116843015512790894?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-32904659777191943702008-11-04T12:03:00.000-05:002008-11-04T13:48:06.536-05:00ညီမေလးေရ…<br />ျမင္ကြင္းေတြ၊ အရိပ္ေတြနဲ႔<br />ငါတုိ႔မွာ အတိတ္ေတြ႐ွိခဲ့တယ္<br />႐ုန္းကန္ျခင္းဆုိတာ<br />လြယ္လြယ္ေပါ့ေပါ့ ေျပာႏုိင္သေလာက္<br />လက္ေတြ႔ေတာ့ ခက္တယ္။<br /><br />ညီမေလးေရ…<br />ခက္ခဲမႈဟာ<br />ေတြ႔ပါမ်ား ယဥ္ပါးေတာ့လည္း<br />ေလ့က်င့္ကြင္း တခုျဖစ္<br />ငါတုိ႔လည္း ဘဝကုိစိန္ေခၚတတ္လာတယ္။<br /><br />ညီမေလးေရ…<br />တကယ္ေတာ့<br />ဘဝဟာ ဒီေလာက္နဲ႔မၿပီးေသးဘူးဟ<br />႐ုန္းစဲ ရုန္းၿမဲ<br />ျဖစ္တည္ေနစဲ။<br /><br />ညီမေလးေရ…<br />အေလ်ာ့ေတာ့မေပးနဲ႔ေဟ့<br />လာခဲ့ၿပီးမွေတာ့<br />ငါးမရလည္း ေရခ်ဳိးျပန္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစား။<br /><span id="fullpost"><br />ညီမေလးေရ…<br />ယူသြားႏုိင္မဲ့ အရာေတြကုိ<br />အရယူတတ္ပေစ<br />ေဖ်ာက္ဖ်က္လုိ႔ရတာေတြေတာ့<br />ဖ်က္စီးပစ္ခဲ့။<br /><br />ေက်းဇူးတရားအေၾကာင္း<br />မ်ားမ်ားေျပာေနမဲ့အစား<br />ေမတၱာ မ်ားမ်ားပြား။<br /><br />ကုိယ့္အတြက္ သစ္ပင္စုိက္ဖုိ႔ထက္<br />စာနာမႈ သစ္သီးကုိမွ်ေဝ<br />႐ွင္သန္မႈကုိတန္ဖုိးထားတတ္ပေစေပါ့။ ။<br /><br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ႏုိဝင္ဘာလ ၄ ရက္၊ ၂၀၀၈<br />နံနက္ ၁၁း၅၀<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-3290465977719194370?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-21256951074001292062008-11-01T08:42:00.000-04:002008-11-01T15:02:48.749-04:00<div align="justify">ေျခလွမ္းေတြကုိ သြက္ႏုိင္သမွ်သြက္ေအာင္လွမ္းရင္းနဲ႔ ေစ်းထဲေရာက္ရင္ဝယ္ရမဲ့ ပစၥည္းေတြကုိ ေမ့မသြား ေအာင္ စိတ္ထဲမွာေသခ်ာျပန္႐ြတ္ေနလုိက္တယ္။ ဒီေန႔ အေရာင္းပါးေတာ့ ေနေတာင္အေတာ္ညိဳေနၿပီ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်တာကအေၾကာင္းမဟုတ္ ေစ်းပိတ္သြားရင္ဒုကၡ မုန္႔လုပ္ဖုိ႔ ပစၥည္းေတြ မဝယ္လုိက္ႏုိ္င္ ရင္ေနာက္ေန႔ ေစ်းထြက္ေရာင္းႏုိင္မွာမဟုတ္။ တေန႔ေစ်းမေရာင္းႏုိင္ရင္ ဖြားမယ္ႏုတုိ႔ ေျမးအဘြား ထမင္းစားဖုိ႔ကိစၥ ဒုကၡေရာက္ သြားႏုိင္သည္။ ညေနစာအတြက္ဟင္းစားေလးလည္း ဝယ္ရဦးမွာဆုိေတာ့ ေစ်းထဲေရာက္မွ ဘာဝယ္မယ္ဆုိတာ စဥ္းစားေနရင္ၾကာေနဦးမယ္။<br /><br />စိတ္ကေစာလြန္းတာမွ လူထက္အရင္ကုိေစ်းထဲေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ ေစ်းအေပါက္ဝနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က ဆန္ဆုိင္မွာ ဆန္ကြဲတျပည္မွာထားတာကုိ အရင္ဝင္ယူရမယ္ ေစ်းထဲကထြက္မွဆုိ ဆုိင္ပိတ္သြားႏုိင္သည္။ မုန္႔လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ဒီဆန္ကြဲကအဓိက “ေဒၚေနာ္ေရ..ကၽြန္မမွာထားတဲ့ ဆန္ကြဲတျပည္..ေပးပါ..”ပုိက္ဆံလည္း႐ွင္းေပးရင္းန႔ဲ ျမန္ျမန္ႏႈတ္ဆက္ရသည္။ ေတာ္ၾကာ စကားစ႐ွည္ ေနရင္ျဖတ္ရခက္ မွာစုိးရတယ္။ ကဲ ဆန္ကြဲေတာ့ရၿပီ ဒါဆုိစိတ္ခ် ရသေလာက္႐ွိသြားၿပီ က်န္တာေတြက ဘာမွသိပ္ အေရးမႀကီးေတာ့။ ဟင္းစားအတြက္ေစ်းအဝင္ဝက မေမႊးဆုိင္က ခရမ္းကေစာ့သီးတပုံရယ္၊ င႐ုတ္သီးစိမ္းတပုံရယ္ဝယ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ငါးပိဆုိင္ကုိသြား ေစ်းအေပါဆုံး ေရခ်ိဳငါးပိ ငါးက်ပ္သားရယ္၊ ပုဇြန္ေျခာက္မႈန္႔အေသးတထုပ္ ရယ္ဝယ္လုိက္တယ္။ ဒါပဲဟင္းစားက သူမ်ားေတြလုိ ငါးေတြ၊ အသားေတြလား.. ေအာင္မယ္ေလး အနားေတာင္မသီဝံ့ဘူး…။ တခါတေလေတာ့လည္း ေျမးမေလး ပူစာလြန္းလုိ႔ မေအးသန္းဆုိင္က ငါးဘဲျဖဴေလးတုိ႔၊ ၾကက္သည္ေဒၚစန္းဆုိင္က ၾကက္႐ုိးေလးဝယ္ခ်က္ေပး ရတာေပါ့။ ဒါကလည္း ဆယ္ခါ့ တခါရယ္။<br /><br />အဲ.. အဲ ေျပာရင္းနဲ႔ ထန္းလ်က္ဝယ္ဖုိ႔ေမ့လာတယ္… ေတာ္ေသးတယ္အိမ္ေရာက္မွျပန္လာရင္ အခ်ိန္မွီေတာ့မွာ မဟုတ္္။ ထန္းလ်က္ဝယ္ၿပီးျပန္ထြက္ေတာ့ ေစ်းေဘးကအေပါက္ကထြက္ ဌက္ေပ်ာသီးအုန္းသီးဆုိင္ကုိဝင္ အုန္းသီးတစ္လုံးညွစ္ခုိ္င္း ၿပီးေနာက္တလုံးကုိအခြံႏႊာခုိင္း။ ေစ်းနားကမထြက္ခင္လုိတာေတြစုံၿပီလားလုိ႔ ေစ်း ေတာင္းကုိေသခ်ာျပန္ၾကည့္ရေသးတယ္။ အိမ္ေရာက္ၿပီးမွလုိအပ္တာမ်ဴိးမျဖစ္ေအာင္ေပါ့။ အားလုံးေသခ်ာ စစ္ၿပီးေတာ့မွပဲ သူ႔ေျခလွမ္းေတြကုိအိမ္ဖက္သြားတဲ့ လမ္းေလးဆီလွည့္္လုိက္တယ္။ ေစ်းေဘးနားက ဆင္ေျခ ေလ်ာလမ္းေလးအတုိင္းေလွ်ာက္သြားရင္ ရထားသံလမ္းကုိေတြ႔မယ္။ ဖြားမယ္ႏုတုိ႔အိမ္ကရထားသံလမ္းကုိ ေတြ႔ေအာင္သာသြားသံလမ္းကုိေက်ာ္ ၿပီးသံလမ္းအတုိင္းသာအေ႐ွ့ဘက္ကုိတည့္တည့္ဆက္ေလွ်ာက္သြားရင္ ဖြားမယ္ႏုတုိ႔ရဲ့ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ႀကီးကုိေတြ႔မယ္။ အရင္ကေတာ့က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ေလးေပါ့ ေနာက္ေတာ့ တဲေတြမ်ားမ်ား လာတာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ရပ္ကြက္ႀကီးတခုလုိျဖစ္သြားတာ။ သံလမ္းရဲ့ ဟုိဘက္ဒီဘက္ကလည္း စည္းျခားထားသလုိကုိကြာတာ ဖြားမယ္ႏုတုိ႔ဘက္မွာ က်ဴးေက်ာ္တဲေတြ၊ ဟုိဘက္ျခမ္းမွာကတုိက္ေတြနဲ႔ လူကုံတန္ရပ္ကြက္။ လူတန္စားကြာဟမႈကုိ ေဝးေဝးၾကည့္ေနစရာမလုိဘူး။ သံလမ္းဟုိဘက္ျခမ္းနဲ႔ ဒီဘက္ျခမ္းယွဥ္ၾကည့္ယုံပဲ။<br /><span id="fullpost"><br />ရထားသံလမ္းဘက္ေရာက္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲဖက္ကလာတဲ့ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားႀကီးတစင္း အိပက္အိပက္နဲ႔ လာေနတယ္ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္မုိ႔လူေတြကက်ပ္သိပ္လုိ႔။ ေစ်းနားကဘူတာ႐ုံမွာရပ္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ဆင္းမဲ့လူတခ်ဳိ႕ကလည္းအဝမွာ မေၾကာက္မ႐ြံတြယ္စီးလုိ႔။ ဖြားမယ္ႏုအတြက္ေတာ့ၿမိဳ႕ထဲဆုိတာ ကုိေရာက္ဖုိ႔ကုိႏွစ္ေပါက္ေရာပဲ ေျမးေလးပူဆာ လြန္းမွ ေ႐ႊတိဂံုဘုရား ေလးေရာက္တာ။ ဒီထက္ပုိၿပီး ရန္ကုန္ထဲသြားဖုိ႔ဘာအေၾကာင္းမွမ႐ွိ ဟုတ္တယ္ေလ ေဆြမ်ဳိးမ႐ွိမ်ဳိးမ႐ွိ အဘြားႀကီးအုိႀကီးအုိမ နဲ႔ေျမးမကေလး ႏွစ္ေယာက္တည္းအတြက္ကေတာ့ ဘယ္ေတြ မ်ားအလည္အပတ္သြားစရာလုိဦးမွာလည္းလုိ႔။ အင္း… ေျမးေလးဆုိလုိ႔ ဒီႏွစ္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ေတာင္နီးေနၿပီ မႏွစ္က ဖြားမယ္ႏု မမာတာနဲ႔သူငယ္တန္းကို ႏွစ္ဝက္နဲ႔ထုတ္ထားလုိက္ရတာ အမွန္ဆုိေျမးေလးက သူငယ္တန္း တက္ရမယ့္အ႐ြယ္ေတာင္လြန္ေန႐ွာၿပီ။ လာမယ့္မုိးတြင္းဆုိ အသက္ကခုနစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ဖြားမယ္ႏုမွာက သမီးေလးတေယာက္ထည္း႐ွိတာေလ ေျမးမေလးကုိေမြးရင္းနဲ႔ မီးတြင္းထဲမွာတင္ဆုံးတာ အဲ..ေျမးမေလးလွေမက ဒီသမီးကေမြးတဲ့ကေလးေပါ့။<br /><br />သူ႕အေဖလား.. ေျပာမေျပာခ်င္ေပါင္ ကေလးလည္းမသိ သူ႕ကုိယ္သူေတာင္ဘာမွန္း မသိေအာင္ မူး႐ူးေနလုိ႔ ေျမးမေလးကုိဖြားမယ္ႏုပဲ ေခၚထားလုိက္ရတာ အဲဒီတုန္းထဲက သူ႕ကုိမေတြ႔ေတာ့တာ ခုေလာက္ဆုိလူ႕ျပည္မွာ ႐ွိခ်င္မွေတာင္႐ွိေတာ့မယ္ အဲဒီေလာက္ကုိအေသာက္က်ဴးတာ။ ဖြားမယ္ႏုရဲ့ အိမ္သားလား အင္းဆုံးတာၾကာၿပီေပါ့ သမီးေလးအပ်ဳိေပါက္အ႐ြယ္ထဲကပဲ။ ဆုိက္ကားနင္းရင္းမုိးမိတာကုိ ဂ႐ုမစုိက္မိလုိ႔ အပူႀကီးတာနဲ႔ ေသ႐ွာတာပဲ။ သူ႐ွိတုန္းကေတာ့နည္းနည္းေခ်ာင္လည္တယ္္ ဒီလုိမ်ဳိး ေနပူစပ္ခါးထဲ ေစ်းေရာင္းေနစရာဘယ္လုိမွာတုန္း သံလမ္းဟုိဘက္က ရပ္ကြက္ထဲမွာပဲ အဝတ္ေလးလုိက္ေလွ်ာ္၊ အကူအညီလုိလုိ႔ေခၚခုိင္းရင္သြားလုပ္ေပါ။့ ဒါေတြက ပုံမွန္ဝင္ေငြရတာမဟုတ္ေတာ့ သူလည္းဆုံးေရာ သမီးတေယာက္နဲ႔ဘာလုပ္လုိ႔ဘာကုိင္ရမွန္းမသိ ဒါနဲ႔ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေစ်းဗန္းေခါင္းေပၚ႐ြက္ၿပီးေတာ့ လည္ေရာင္းရတာေပါ့။ ဘာေရာင္းလည္း..ဟုတ္လား..မုန္႔ၾကာေစ့ေရာင္းတာေလ…ခုနကေစ်းထဲ ဝင္ဝယ္တာေတြက မုန္႔ၾကာေစ့လုပ္ဖုိ႔ေပါ့။ ျပန္ေရာက္ရင္ လွေမကုိ မနက္ထဲက ေရစိမ္ထားခဲ့တဲ့ ဆန္ကုိသြားက်ိတ္ခုိင္းရဦးမွာ။ ေတာ္ေသးတယ္က်ိတ္စက္က အိမ္နားတင္႐ွိလုိ႔။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ မုန္႔လုပ္ၿပီးလည္ေရာင္းတဲ့သူေတြအမ်ားသား။ ဒီေတာ့….မုန္႔က်ိတ္ဆုံေထာင္စားတဲ့ သူအတြက္က ကုိက္သေပါ့။ ကဲ .. ေျပာရင္းဆုိရင္းနဲ႔ပဲ ရပ္ကြက္ထဲေတာင္ေရာက္ၿပီ။ ဒီမွာေတာ့ ေတြ႔ရၾကားရပါလိမ့္မယ္ ကေလးေတြငုိသံ၊ သီခ်င္းဖြင့္သံ၊ လင္မယားရန္ျဖစ္သံ၊ ေအာ္သံဟစ္သံ စုံလုိ႔စုံလုိ႔ အိမ္ဝုိင္းတခုေ႐ွ႔ျဖတ္သြားတုိင္း အသံတမ်ဳိးဆီၾကား ရပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ဟုိးေ႐ွ့ကလမ္းေကြ႔ဆုိရင္ ဖြားမယ္ႏုတုိ႔တဲေလးကုိေရာက္ၿပီ။ တဲေ႐ွ႔ေရာက္ေတာ့ ေခါင္မုိးကုိ တခ်က္ေမာ့ၾကည့္ရင္း ေဆြးေျမ့ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဓနိမုိးနဲ႔ ဒီတမုိး ဘယ္လုိစခန္းသြားရမလည္းဆုိတာ ေတြးမိၿပီးစိတ္ညစ္ျပန္ေရာ။ ေခါင္မုိးက မုိး႐ြာတာကာဖုိ႔မေျပာနဲ႔ ေနပူတာေတာင္မလုံ။ တဲေ႐ွ့ေရာက္ေတာ့ ေျမးေလးကုိမေတြ႔လုိ႔စိတ္ပူသြားေသးတယ္။ ေန႔ခင္းက ကေလးကုိယ္ေႏြးေနလုိ႔ ေဘးအိမ္ကုိအပ္ခဲ့ၿပီး ေစ်းသာထြက္ေရာင္းရတာ စိတ္ကေတာ့တယ္မေျဖာင့္။ တဲကျပင္ေပၚကုိ ေစ်းေတာင္းခ်ရင္းနဲ႔ တဲထဲကုိ လွမ္းေအာ္ၾကည့္လုိက္တယ္ “မလွေမ…မလွေမ..ေျမးေလးေရ” “႐ွင္…….” လွေမထူးသံၾကားမွပဲ သက္ျပင္းခုိးခ်လုိက္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ လူကုိမေတြ႔ရေသး အသံသာၾကားေနရတာ ေအာ္… ကေလးက ထမင္းစားပြဲဝုိင္းမွာ စာေရးေနသကုိး…။ “ေျမးေလး .. ဘာေတြေရးေနတာတုန္းကြဲ႔..” ဆုိေတာ့ “ဝလုံး…” တဲ့ ဒါပဲျပန္ေျဖတယ္။ ဒီကေလးက စကားအင္မတန္နည္းလြန္းတယ္ စာလည္းသိပ္လုိခ်င္တာပဲ မႏွစ္ကႏွစ္ဝက္နဲ႔ေက်ာင္းထုတ္လုိက္ရေပမဲ့ သူက ေက်ာင္းကသင္လုိက္တာေတြကုိ ေမ့မသြားေအာင္ အၿမဲေလ့က်င့္ေနတာ…။ လက္ေရးကလည္းလွလုိက္တာမွ ဝုိင္းလုိ႔။ ကႀကီး၊ ခေခြးေတြကုိ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ဆုိေနတတ္တာ။ ဖြားမယ္ႏု ေျမးေလးအေၾကာင္းကုိစဥ္းစားရင္း ေက်ာင္းအပ္ရေတာ့မွာကုိ ေတြးမိၿပီးရင္ေမာ သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ…အဘြားႀကီး အုိႀကီးအုိမ႐ွာေဖြေနတာ ထမင္းနပ္မွန္ေနတာေတာင္ ကံေကာင္း လွၿပီ။ ဒီထက္အျပင္ပုိၿပီးေတာ့ ေငြရေအာင္မ႐ွာတတ္ေတာ့။<br /><br />ေရေႏြးေလးနည္းနည္းေသာက္ရင္းနဲ႔ ေျမးေလးစာေရးေနတာကုိၾကည့္ေကာင္းေကာင္းန႔ဲထုိင္ၾကည့္ေနလုိက္တာ အေတာ္ၾကာတယ္။ ေနာက္မွသတိရတာနဲ႔ “ေျမးေလး ဖြားကုိ ဆန္သြားက်ိတ္ေပးဦးေနာ္..” ဆုိေတာ့ “ဟုတ္..” ဒါပဲ..ျပန္ေျဖတယ္ ေျမးေလးက ကေလးျဖစ္ေပမဲ့ ဘာမွသိပ္ၿပီးမပူဆာတတ္ဘူး အဲ..သူပူဆာရင္ေတာ့ သူတကယ္ ကုိစြဲစြဲလမ္းလမ္းလုိခ်င္ေနတဲ့ အရာကုိမွပူဆာတာမ်ုဳိး။ ၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ ေျမးေလးက ေရစိမ္ထားတဲ့ဆန္ကြဲနဲ႔ ေကာက္ညွင္းဆန္ေတြကုိ မုန္႔သြားက်ိတ္မဲ့အိတ္ထဲေျပာင္းထည့္ၿပီး တဲေလးေပၚကေနဆင္းသြားတယ္။ သူမႏိုင္ ဝန္ထမ္းသြားတဲ့ပုံစံေလးက သနားစရာခ်စ္စရာေလး။ မြဲတဲ့ဘဝမ်ား ကုိယ့္ေသြးသားေလး ေတြကုိေတာင္ မခုိင္းရက္ေပမဲ့လည္းခုိင္းေနရတာပဲ။ ကဲ … ေတြးေနဝမ္းနည္းေနလုိ႔လည္း အပုိပဲ ေျမးေလးသြားေနတုန္း ညေနစာခ်က္လုိက္တယ္…ဗုိက္ကလည္းဆာလာၿပီေလ။ ဟင္းကေတာ့ ဆန္းဆန္းျပားျပား ခ်က္ေနစရာမလုိဘူး ခုနေစ်းကဝယ္လာတဲ့ ငါးပိေရခ်ဳိကုိ င႐ုတ္သီးေလးအုပ္ၿပီး ငါးပိေရခ်က္ေလးခ်က္ ပုဇြန္ေျခာက္ ထုတ္ေလး ေဖါက္ထည့္။ ဆီေတာ့မပါဘူးေလ ဆီပုလင္းဆုိတာ ဖြားမယ္ႏုတုိ႔ မီးဖုိေခ်ာင္မွာ ေခ်ာင္ထုိးခံထား ရတာၾကာၿပီ။ ငါးပိအုိးက်က္ေတာ့ ခရမ္းကေစာ့သီးေလးေတြကုိ ဓါးနဲ႔ေလးစိတ္စိတ္လုိက္တယ္ ဒါက အတုိ႔ေပါ့။ ဒါပဲ .. ဆီမပါတဲ့ငါးပိခ်က္က ဟင္း၊ ခရမ္းသီးေလးေတြကတုိ႔စရာ။ ထမင္းကေတာ့ ေျမးေလးခ်က္ထားလုိ႔က်က္ၿပီး သား။ ေျမးကုိထုိင္ေစာင့္ရင္းနဲ႔ ဖြားမယ္ႏု အေမာေျဖေနလုိက္တယ္…မုိးဦးက်ေတာ့မွာမုိ႔ ရာသီဥတုက ပုိၿပီးအုိက္စပ္စပ္ ေရေလးတစ္မုတ္ ႏွစ္မုတ္ ေလာက္ခ်ဳိးလုိက္ခ်င္သား ဒါေပမဲ့ အသက္ကုိဉာဏ္ေစာင့္တယ္တဲ့ ခ်ဳိးလုိ႔ေတာ့မျဖစ္…ဖ်ားနာ လုိ႔ကေတာ့ ေစ်းမေရာင္းႏုိင္တဲ့ အျပင္ ေဆးဖုိးပါထပ္ကုန္ေနမယ္။<br /><br />ဖြားမယ္ႏု မီးဖုိေပၚမွာထန္းလ်က္အုိးႀကိဳေနတုန္း ေျမးေလးလည္းမုန္႔က်ိတ္ဆုံကျပန္လာၿပီ…။ မုန္႔သားေတြကုိေရာ ထန္းလ်က္အုိးကုိပါ ခဏဖယ္ထားၿပီး ေျမးအဘြားႏွစ္ေယာက္ ထမင္းစားလုိက္တယ္။ ညကလည္းမ႐ွိဘူးဆို ခုႏွစ္နာရီေလာက္ေတာ့႐ွိေလာက္ၿပီ…။ ေျမးေလးကေတာ့ စကားဘာမွ မေျပာပဲ ထမင္းကုိသာမဲစား ေနတယ္။ ဖြားမယ္ႏုကေတာ့ ဒီေန႔ေစ်းေရာင္းသြားတဲ့ လမ္းတေလ်ာက္က အေၾကာင္းေတြကုိစီကာပတ္ကုုံးေျပာေန လုိက္တယ္။ ေျပာစရာဆုိလုိ႔ ဒီေျမးအဘြားႏွစ္ေယာက္႐ွိတာ ဒီလုိမွ မေျပာရင္ စကားေတာင္မေျပာတတ္ျဖစ္ေတာ့ မယ္။ ေျမးေလးကလည္း ေတမိမေလး။ ေျပာသမွ်ကုိ ေခါင္းညိတ္ အင္းလုိက္ယုံကလြဲလုိ႔ ဘာမွဆက္မေျပာ။ စားၿပီးတဲ့ ပန္းကန္ေတြကုိ ေျမးေလးေဆးေၾကာေနတုန္း ေျပာင္းဖူးဖက္ေဆးလိပ္အတုိေလးကို တဖြာႏွစ္ဖြာ ဖြာေန လုိက္တယ္။ ေဆးလိပ္ေတာ့ ႀကိဳက္သလားမေမးနဲ႔ .. ဒါေပမဲ့ ဒီအတုိေလးေတာင္ အကုန္မဖြာရဲဘူး ေစ်းကလည္း မနဲဘူးေလ။ ေဆးလိပ္ဖြာၿပီးေတာ့ မုန္႔နယ္ေနလုိက္တယ္ မုန္႔ၾကာေစ့လုပ္ရင္ ေကာက္ညွင္းတျပည္ဆုိ ဆန္ကြဲက တလုံးေပါ့ ဒါမွ မုန္႔သားကအိမွာ။ ဒါေပမဲ့ သိတဲ့အတုိင္း ေကာက္ညွင္းကေစ်းႀကီးေတာ့ ဆန္ကြဲကုိ ပုိထည့္ရတာေပါ့။ မုန္႔နယ္ေတာ့မွ ွနာနာေလးဖိနယ္လုိက္တယ္…ဒါကဖြားမယ္ႏုရဲ့ကုိယ္ပုိင္မူ။ မုန္႔နယ္ၿပီးေတာ့ မုန္႔လုံးေလးေတြလုံး ရေတာ့မွာမုိ႔ ေျမးမေလးကုိ လာကူဖုိ႔ေခၚရတယ္။ ေန႔တုိင္းမုန္႔လုံးတဲ့ အခ်ိန္ဆုိ ေျမးေလးကူ ေနက်။ မုန္႔ေလးေတြကုိ လုံးၿပီးေတာ့မွေရေႏြးထဲကုိထည့္ျပဳတ္မွာေလ။ မုန္႔ၾကာေစ့ေလးေတြအ႐ြယ္အစားက မုန္႔လုံးေရေပၚ ေလာက္လည္းမႀကီးေတာ့လုံးရတာလက္ေတာ့ဝင္သား။ “ေျမးေလးမုန္႔လုံးေလးေတြကုိေသခ်ာလုံး ေနာ္” “ေျမးေလး….ဝလုံးဝုိင္းသလုိဝုိင္းဝိုင္းေလးလုံး ဟုတ္ပလား” “ဟုတ္ကဲ့”<br /><br />မုန္႔လုံးေလးေတြျပဳတ္ၿပီးသြားေတာ့ ညေတာင္ေတာ္ေတာ္နက္ၿပီ ေခါင္းရင္းအိမ္ကေတာ့ တီဗီသံဆူညံေနတုန္း။ ဒါေပမဲ့ ဖြားမယ္ႏုကေတာ့ တေန႔လုံးေစ်းဗန္း႐ြက္ၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ထားလုိ႔ အေၾကာေတြတက္ၿပီး မ်က္လုံးကေမွး လာေနၿပီ။ မုန္႔ေတြကုိစကာခုံးထဲထည့္ ပိတ္ပါးနဲ႔ေသခ်ာအုပ္ၿပီးေတာ့။ ဘုရား႐ွိခုိးလုိက္ေသးတယ္ ဒီဝတ္ျပဳတာ ေလးကုိေတာ့ အပ်က္မခံႏုိင္။ ေျမးေလးကေတာ့ ဖ်ာၾကမ္းေလးေပၚမွာတကုိယ္စာဝင္ေခြေနၿပီ ဖြားမယ္ႏုလည္း ဘုရားကုိဦးခ် ေစာင္ပါးေလးကုိ ဒူးဆစ္နားထိဆြဲၿခံဳလုိက္ရင္း ေျမးေလးေဘးကေနရာမွာဝင္လွဲ လုိက္တယ္။ ေျမးေလးက မအိပ္ေသးပဲသူ႔ကုိေစာင့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ဖြားမယ္ႏုကုိ မၾကည့္ပဲေလသံတုိးတုိးနဲ႔ “ဖြား…သမီး ေက်ာင္းေနခ်င္တယ္” “သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံး ဝလုံးေရးတတ္လုိ႔အတန္းတက္သြားၿပီ” ဖြားမယ္ႏု ခပ္ရဲ့ရဲ့ပဲျပန္ၿပံဳးျပလုိက္ႏုိင္တယ္။ ေမွာင္ထဲမွာဆုိေတာ့ဒီအၿပံဳးကုိေျမးေလးမျမင္ႏုိင္ “ေအးပါ ေျမးရယ္ … အဖြား အတတ္ႏုိင္ဆုံးႀကိဳးစားေပးပါ့မယ္” ေျပာလိုက္တဲ့ ဖြားမယ္ႏုရဲ့ အသံကေျခာက္ကပ္ကပ္ ရင္ထဲမွာလည္းထိတ္ သြားတယ္ ေျမးေလးကုိစိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္လုိက္တာ။ အင္းေလ ခုထက္ပုိၿပီးေတာ့ နည္းနည္းအပင္ပန္းခံၿပီး ေခါက္ေရမ်ားမ်ားဟုိဘက္ရပ္ကြက္ထဲလွည့္လုိက္ရင္ေတာ့ ေျမးေလးကုိေက်ာင္းအပ္ဖုိ႔ ပုိက္ဆံ ျပည့္ႏုိင္ေကာင္းရဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႔က်န္းမာေရးကုိ သူအားမရ။ ေန႔ခင္းေလးတပုိင္းလည္ေရာင္းတာေတာင္ သူ႔မွာ ပင္ပန္းလြန္းလွေနၿပီ။ အသက္၆၀ေက်ာ္အမယ္အုိတေယာက္အေနနဲ႔ ဒီလုိေစ်းေတာင္း ေခါင္းေပၚ႐ြက္ လည္ေရာင္းတာ သူ႔အသက္အ႐ြယ္ အေနအထားနဲ႔ေတာ့ အစြမ္းကုန္ပဲ။<br /><br />ေတြးရင္းန႔ဲရင္ပူသလုိလုိ႐ွိတာနဲ႔႔ ထမင္းစားပြဲဝိုင္းဆီေလွ်ာက္လာၿပီး ေရေႏြးေလးတခြက္ငဲ့ေသာက္လုိက္တယ္ အိပ္ရာဆီကုိျပန္လာေတာ့ ေျမးေလးႏုိးသြားမွာစုိးလုိ႔ေျခကုိခပ္ေဖါ့ေဖါ့နင္းရတယ္ ေခါင္းအုံးေပၚပက္လက္လွဲခ် လုိက္ေတာ့လည္း မ်က္လုံးေတြက ၾကယ္ျမင္လျမင္ေခါင္မုိးကုိေတြ႔ျပန္ေရာ။ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ မ်က္လုံးကုိ မွိတ္လုိက္တယ္ စိတ္ကေတာ့ဂနာမၿငိမ္စြာနဲ႔ဆက္စဥ္းစားေနတုန္း။ အိမ္မုိးဖု႔ိ၊ ေျမးေလးေက်ာင္း ထားဖို႔၊ ……၊ ………..။ စိတ္ကသာစဥ္းစားေနေပမဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကမခံႏုိင္ေတာ့။ အိပ္ေမာက် လုလုမွာ ေျမးေလးေယာင္လုိက္တဲ့ အသံေလးကုိၾကားလုိက္ရတယ္ “ဝလုံးေရဝ… ဝ..ေရဝ….” … ေျမးေလးကုိေက်ာခုိင္းၿပီး တေစာင္းလွည့္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္လုံးေထာင့္မွာစုိစြတ္တဲ့စီးေၾကာင္းတခု စီးဆင္းသြားတာကုိ သတိထားလုိက္မိရင္း ၿငိမ္သက္စြာ အိပ္ေမာက်သြားေတာ့တယ္။<br /><br />စုိးသင့္ေဆြ<br />ေအာက္တုိဘာလ ၁ရက္၊ ၂၀၀၈<br />နံနက္ ၅း၃၀<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">(ေတာင္းပန္စကား - ပထမတုန္းကဒီပုိ႔စ္ေခါင္းစဥ္ေလးကုိ ဝါေရ...ဝ လုိ႔ေပးထားတာပါ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">အယ္ဒီတာမင္းျပန္ေရာက္လာေတာ့...မင္းႏွယ္..ေရးေတာ့အမွန္ဖတ္ေတာ့အသံတဲ့ကြဲ႕..</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဆုိၿပီးသင္ျပေပးတာန႔ဲ ဝလုံးေရ...ဝ လုိ႔ အမွန္ျပင္လုိက္ပါေၾကာင္း)</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-2125695107400129206?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-8232339019019950722008-10-27T20:57:00.000-04:002008-10-27T21:13:50.455-04:00ညီေလးေရ..<br />စိတ္ေထြ႐ႈပ္<br />စတုတၳေျမာက္ဝသႏၲ<br />ပုဒ္ျဖတ္ခ်လုိက္ရျပန္ေပါ့။<br /><br />ညီေလးေရ…<br />မွတ္မိေလမလား<br />မင္းနဲ႔ငါ့ ၾကား<br />ငါးသုံးလုံး ႏွစ္ဗူးကုန္သြားခဲ့<br />မင္းရဲ့ နမိတ္ပုံစကား<br />“ကုိႀကီး… ျပန္လာမွာလား..” တဲ့။<br /><br />ညီေလးေရ…<br />မိတ္ကပ္ဖုံလမ္းမဟာ<br />မွန္ေသတၱာထဲကဒိန္ခဲ<br />ျငင္းပယ္စြန္႔ရဲသူကုိ<br />ႏႈတ္ခမ္းစူကဲ့ရဲ့လုိ႔<br />ဝမ္းစာခ်ဳိ႕ အက္စ္အီးကလဲ<br />စိတ္ထဲႀကိတ္ၿပီး<br />“ႀကီးပြားမဲ့ေကာင္မဟုတ္..” ဆုိပဲ<br />အဲ….. ေနာက္<br />အၿငိဳးႀကီးမုိးတိမ္ေတြ<br />ေလ႐ုိင္းသရဲစီး<br />ငါ့အလင္းသီးကုိဝါးၿမိဳကုိက္စား<br />အား….. ………<br />ဂစ္တာအုိ အသံဝင္<br />စာအုပ္စင္မုိးမိ<br />လက္ေခ်ာင္းေလးေတြခ်ိခဲ့။<br /><span id="fullpost"><br />ညီေလးေရ….<br />ေမေမ့ကုိ<br />“အေမသီခ်င္း” ေတြဖြင့္ျပေပးပါကြာ<br />ငါေတာ့ေလ…<br />ေမေမေရ… … လုိ႔ ေယာင္ရမ္းခဲ့<br />ေခါင္းအုံးမဲ့ညေတြ<br />ဆႏၵဌက္ရဲ့ ေတာင္ပံခတ္သံေတြ<br />ညီမေလးေတြရဲ့<br />ေသာကမ်က္ရည္ေတြ<br />ေနျခည္ေထြးပက္ေစခ်င္ပ။<br /><br />ညီေလးေရ….<br />မဲျပာပုဆုိးညေနမွာ<br />ကိန္းေသအလ်င္နဲ့<br />မ်က္မွန္စိမ္းတပ္တိမ္ေတြ<br />အတၱခရီးဆက္ေနရဲ့….. ….<br />႐ုိးထဲေရထဲ<br />သင္းကြဲဗ်ဳိင္းေတြ<br />လည္ပင္း႐ွည္ေနၾကေလရဲ့<br />မာယာ႐ွင္ညမ်က္ခုံးမွာ<br />ၾကယ္တာရာေတြ<br />ဒီေရေစာင့္ေနရဲ့။<br /><br />ညီေလးေရ…..<br />နာရီရဲ့ ရင္ခုန္ျခင္း<br />သံ, သံခ်င္းထိသံဟာ<br />ငါတုိ႔ေ႐ႊအိပ္မက္ခရီး<br />ပုိနီးလာေစေပါ့<br />ပလပ္စတစ္ေညွာ္သင့္ အဆုတ္တြက္ေတာ့<br />မုိးေငြ႔သက္ မုတ္သုန္ေလ<br />တေလွႀကီး႐ႈိက္ရဦးမယ္ေလ။<br /><br />ညီေလးေရ….<br />မင္းရဲ့ ေျခေထာက္မ်ား<br />ကံစမ္းမဲ ဝကၤဘာၾကား<br />မကစားမိေစနဲ႔ကြာ<br />ကမာၻေျမကုိေျခဆန္႔မယ့္<br />မင္းရဲ့တာတြက္, သြက္ဖုိ႔<br />ႄကြက္သားေတြသန္မာပေစ<br />ကုိယ္ခံစြမ္းအားေကာင္းပေစ<br />ကမာၻေျမကုိခ်စ္တတ္ပေစေပါ့။<br /><br />ညီေလးေရ…..<br />ေနာက္ဆုံးေတာ့<br />အစာမေၾက ဒုိင္ယာရီေဟာင္း<br />ျမင္းေစာင္းထဲထားလုိက္စမ္း<br />မုိးဦးပန္းပ်ဳိမ်ားက<br />ဆႏၵမုိးႀကိဳး<br />ဇုိးဇတ္, ျဖတ္ကနဲ<br />ထုိးခြဲလုိက္တဲ့ခါ<br />ေဒါင္းဖန္ဝါေရာင္စဥ္ကုိ<br />တကုိယ္စာလက္ဝါးႀကီးအုပ္<br />အလင္းစားတိမ္႐ုိင္း<br />အၿပိဳင္းၿပိဳင္းၿပိဳက်<br />မုိးစဲရင္လွေတာ့မယ္။ ။<br /><br /><br />လင္းေႏြးအိမ္<br />(၁၉၉၅)<br /><br /><span style="color:#ff9900;">(ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာကဗ်ာတပုဒ္ျဖစ္လုိ႔ ကဗ်ာဆရာ့ထံ ခြင့္ေတာင္း၍ေဖၚျပလုိက္ပါတယ္)</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4781698302155100396-823233901901995072?l=yawnathanzinyaw.blogspot.com' alt='' /></div>ေယာနသံစင္ေရာ္http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4781698302155100396.post-32239147409195089662008-10-21T20:42:00.000-04:002008-10-27T17:24:17.926-04:00<div align="justify">ဒီ္ထမင္းဆုိင္ကုိ ဒီအခ်ုိန္ဆုိသူလာေနက်၊ ဒီအခ်ိန္ဆုိတာက ေန႔လည္ ၃နာရီေလာက္ကုိေျပာတာ ေန႔လည္စာ စားေသာက္တဲ့လူေတြလည္း႐ွင္းၿပီ။ ၿပီးေတာ့ဟင္းေတြကုိ ေလ်ာ့ေစ်းနဲ႔ စေရာင္းတဲ့အခ်ိန္။ ဆုိင္ကညေန ၆နာရီေက်ာ္ရင္ ပိတ္ၿပီဆုိေတာ့ မနက္ပုိင္းေရာင္းမကုန္တဲ့ ဟင္းေတြကုိ ေနာက္ေန႔ထိဆက္ထားလုိ႔မျဖစ္ ဒီေတာ့ ၂နာရီခြဲေက်ာ္ရင္ စၿပီးေလ်ာ့ေရာင္းေတာ့တာပဲ။ ဆုိင္ကလည္း ခန္းခန္းနားနားမဟုတ္ အိမ္ေ႐ွ႔မွာ ဓနိမုိးအဖီိထုိးၿပီး ေရာင္းတဲ့ဆုိင္။ ခုံတန္းလ်ား႐ွည္ေပၚမွာ ဟင္းအုိးေတြတင္ထားမယ္၊ ခုံနဲ႔တဆက္ထဲမွာ ပ်ဥ္ျပားတခ်ပ္ကုိ ပတၱာနဲ႔တြဲ႐ုိက္ျပီး မလုိခ်င္ရင္ျဖဳတ္ထားလုိ႔ရမယ္ စားပြဲလုပ္ခ်င္ရင္ပ်ဥ္ျပားကုိဆြဲမ ၿပီးေအာက္က တုတ္နဲ႔ေထာက္ ထားလုိက္ယုံအလြယ္လုပ္ထားတဲ့စားပြဲ။ ဒီစားပြဲေပၚမွာပဲ လာစားတဲ့သူေတြက ပန္းကန္တင္စားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ငပိရည္တုိ႔စရာ ပန္းကန္႐ွိမယ္၊ ငရုတ္သီးစိမ္း ၾကက္သြန္ျဖဴခြက္႐ွိမယ္ ဒါပဲ ဆုိင္အျပင္အဆင္က။<br /><br />သူက ဒီအခ်ိန္ဆုိလာေနက်ဆုိတာ ကုိယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ကုိယ္ ေစ်းေလ်ာ့ရတာလည္းတေၾကာင္းေပါ့ ၿပီးေတာ့ သူအလုပ္က ညပုိင္းဆင္းရတဲ့အလုပ္။ ဒီေတာ့ တမနက္လုံးသူအိပ္ေနၿပီး ႏုိးလာေတာ့ ေရမုိးခ်ဳိးေဝရာဝစၥလုပ္ ၿပီးတာကပဲ ေန႔လည္၁၂နာရီ႐ွိသြားၿပီ။ ၿပီးရင္ လက္ဘက္ဆုိင္ဘက္ကုိထြက္ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ရင္း ဆုိင္႐ွင္နဲ႔ နည္းနည္းပါးပါး ရပ္ေၾကာင္း႐ြာေၾကာင္းေလးေျပာ။ အိမ္ကုိျပန္ဝင္ေတာ့၁နာရီ သတင္းစာေလး၊ ဂ်ာနယ္ေလးေတြ နည္းနည္းပါးပါးဖတ္ ၿပီးလုိ႔ နာရီၾကည့္လုိက္ရင္ ၂နာရီေက်ာ္ၿပီ။ အလုပ္သြားဖုိ႔ျပင္ဆင္တာနဲ႔ ၂နာရီခြဲေက်ာ္ေတာ့ ဗုိက္က အသံေပးလာၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ အၿမဲ ေန႔တုိင္း ၃နာရီ နီးပါးမွ ဒီဆုိင္ကုိ အၿမဲေရာက္ေလ့႐ွိတာ။<br /><br />ဆုိင္ကုိသူေရ